‹ Terug

Op de eerste dag van het schooljaar mocht ik in de vroege vooravond naar een feestelijke gebeurtenis: het 50 jarig bestaan van het kinderdagverblijf ’t Anemoontje. Van bij het begin van mijn loopbaan als extern preventieadviseur ondersteunde ik de directie bij haar welzijnsbeleid. Ondertussen is deze ondersteuning doorgegeven aan een collega.

 

In 2012 ben ik gevraagd om lid te worden van hun raad van bestuur. Ik geloof enorm in hun project. En op dat moment ironisch genoeg waren we ook aan kinderen aan het denken. Het was het begin van ons fertiliteitstraject. Daar heb ik in het begin niets van gezegd aan de andere bestuursleden. Na een paar jaar heb ik het ook daar verteld. En ook hier komen dan verhalen van fertiliteitscentra. Op aanraden van Katty hebben we toen ook de stap naar UZ Jette gezet. Ondanks de uitkomst heb ik daar nog geen moment spijt van. Ik had het nodig om het gevoel te hebben het ooit te kunnen afsluiten.

 

Omdat ik wist hoe ze werkten was ik al een plan aan het bedenken om ons dochtertje daar naar de crèche te laten gaan. Ik had zelfs al gepolst wanneer ik ze best kon inschrijven. Zoals gewoonlijk was dat al bijna vlak na de conceptie. Of liefst ervoor 😉 Ik ben 4 jaar bestuurslid geweest. Tijdens die 4 jaar is er dus veel gebeurd. En ook weer niet. Ik merkte dat het laatste jaar als lid van het bestuur zwaar was. Niet per se omwille van de nieuwbouwplannen die ’t Anemoontje had. En die liepen niet vlot. Maar eerder omdat mijn mentale ruimte beperkter en beperkter werd door ons IVF-traject. Ik kon het er niet meer bijnemen. Ik heb dat dan op een gegeven moment aangekaart en dan zijn er nieuwe bestuursleden in de plaats gekomen.

 

Het was dan ook leuk dat ik als ex-bestuurslid ook naar hun viering mocht komen. Ik kwam er de huidige voorzitster van de raad van bestuur tegen. In het dagelijks leven is ze eventplanner. In 2015 had ik mijn vrouw ten huwelijk gevraagd. En we waren van plan om er een groot feest met tierlantijntjes van te maken. We hadden haar dan ook gevraagd om onze weddingplanner te zijn. Het fertiliteitstraject eiste echter zijn tol. De positieve emotie van het plannen van een feest stond haaks op de emotionele rollercoaster van het IVF-traject. Met een bang hartje vertelden we haar toen dat we in een IVF-traject zaten en dat we onze trouwplannen gingen uitstellen. Ze begreep ons volkomen. Bleek dat ze ook in de mallemolen gezeten had. Ze waren uiteindelijk voor adoptie gegaan. Ik herinner me nog dat ze zei: “Tot over een paar jaar en laat maar weten wanneer we de trouwplannen terug opnemen.”. Over een paar jaar? Waar heeft ze het over? We hadden toch enkel dat duwtje nodig. Maar zij wist meer natuurlijk. Uiteindelijk hebben we nog 3 jaar geprobeerd om mama en papa te worden.

 

Op het feest sprak ze me aan. Ik had haar al lang niet meer gezien. Ze zei dat ze Taboe gezien had (zie ook deze link). Leuk om te horen dat ze het een goede aflevering vond. Ze vroeg me of we ooit aan adoptie gedacht hadden. Meestal drukt zo’n vraag wel nog ergens op een knopje bij mij. Ik heb hier samen met mijn vrouw over nagedacht en uiteindelijk besloten dat we die stap niet wilden zetten. En toch komen mensen dan af met die ‘tip’. Maar wanneer Lies dat vroeg was dat helemaal niet zo. Ze had immers geadopteerd. En nu bleek dat ze dit al besproken hadden in het begin van hun relatie. Moest het niet lukken, dan zouden ze voor adoptie gaan. En zo gezegd zo gedaan. Heel straf vond ik dat. Voor wij in ons traject zaten had ik hier helemaal nog niet bij stil gestaan. Ik wilde heel graag kinderen maar ging er wel vanuit dat het zou lukken op natuurlijke wijze. Goed dat ze de stap naar adoptie gezet hebben. Ze zijn nu een gelukkig gezin van vier. Maar voor mij is het ook goed dat we er niet voor gegaan zijn. Elke keuze is de juiste als je die keuze maar doordacht en met 2 maakt.

 

Heel even overviel me toch weer even wat verdriet op het feest. Ik zag al die papa’s spelen met hun kinderen. Naar mijn beleving hun ogen gevuld vol liefde. Dat kwam even binnen. Maar uiteindelijk heb ik vooral genoten van een leuk gesprek met een lotgenoot.

 

Sinds deze week ben ik begonnen met de tekenacademie. Een oude liefde uit mijn studententijd. Mijn laatste tekening dateert van 2001. Het kriebelde. En dus op woensdagavond volg ik ‘Beeldende kunst’ in Hasselt. Die eerste les was spannend. Spannend om te zien wat we dit schooljaar allemaal zouden leren aan technieken. Maar vooral spannend om nieuwe mensen te leren te kennen. In onze klas zijn we met 18 volwassenen. Ik verschoot van de grootte van de groep. En ook van het niveau. De meeste hebben wel ergens een grafische achtergrond. Ik helemaal niet. Ik heb een hele creatieve moeder en 2 super-creatieve zussen waar ik jaloers op ben. Mijn creativiteit zit hoogstens een beetje in humor of taal denk ik dan. Zeker niet in het tekenen. Maar na die eerste les heb ik helemaal het gevoel dat dit mijn ding zal zijn. Tijdens de kennismaken was ik aan het denken… “18 personen… Als je weet dat 1 op 6 van de mensen met een kinderwens hulp moeten zoeken, dan zouden er in deze groep potentieel 2 andere lotgenoten zitten. Geen idee of iedereen een kinderwens heeft”. Maar ik was wel benieuwd naar wie dat dan zou zijn. En of er ooit over gesproken zou worden. Ik zal het alleszins niet onmiddellijk ter sprake brengen. Ik ben er vooral om op een leuke en sociale manier technieken te leren om uiting te geven aan de creativiteit die hopelijk in mij huist.

 

De eerste opdracht was een monoprint van een zelfgekozen vis. Daar gaan we nog 2 lessen aan besteden. Ik had de anemoonvis gekozen. Bij het schrijven van dit verhaal merk ik hoe toevallig de tekenles van woensdag linkt met het feest in ’t anemoontje. En zo is dit anemoonvisje de rode draad in dit verhaal. Dat geeft me een leuk gevoel. Als dat geen creativiteit is 😉.