Als je een ivf-traject in duikt kom je in een rollercoaster terecht. Afhankelijk van je persoonlijkheid deel je die vlot of minder vlot met je omgeving. In mijn geval waren de eerste 2 jaren van ons IVF-traject volkomen ‘in het geheim’. We waren toen nog in het gedacht dat we gewoon dat kleine IVF-duwtje nodig hadden. Geen reden tot paniek of om onze families en vrienden daarmee lastig te vallen. Na 2 jaar werd dat onhoudbaar. De ingrepen volgden elkaar op. Ook voor we het wisten hadden we er 2 pogingen op zitten. Om dat allemaal geheim te houden, hebben we vaak wel wat smoesjes moeten bedenken. Dat gaf nog een extra stress. En stress moesten we juist proberen te voorkomen. Allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan!

We zijn het dan schoorvoetend tegen een paar vrienden en onze ouders gaan zeggen. Was dat even verschieten! De eerste reacties vielen eerlijk gezegd tegen. Op dat moment krijg je een heleboel ‘goede raad van tante kaat’ over je heen. Gaande van “Ja maar kinderen… dat is ook niet alles hoor’”. Of “Ga eens op reis, dan lukt het wel.”. Of zo van die vergelijkingen “Ja bij ons ging dat ook niet van zelf. We waren pas na 3 maanden proberen zwanger.” Of “Goh… wij moesten maar naar elkaar kijken en we waren zwanger”. Je zou ze de nek kunnen omwringen. Mijn vrouw heeft ooit zelfs de reactie gekregen “Oei… dan is Jeroen misschien toch niet de man voor jou. Probeer eens bij iemand anders!”. Gelukkig waren er ook wel enkele goede reacties. Maar het maakte de drempel toch groter om er in eerste instantie over te praten.

Nu kan ik dat allemaal beter kaderen. In de kern zijn dit mislukte pogingen om ons te ‘helpen’. Om de pijn weg te nemen. Om hoop te geven. Om de aandacht af te leiden. Op dat moment merkte ik de eerste keer dat ik in een nieuwe wereld terecht gekomen was. De wereld van de IVF-trajecten. Enkel de mensen die dat ooit meegemaakt hebben, weten waar ik het over heb. We waren op dat moment natuurlijk al wel 2 jaren ver in onze ‘nieuwe wereld’. En we vertelden pas de eerste keer over onze nieuwe wereld. Het heeft sommige van mijn vriendschappen voor altijd veranderd. Een aantal zijn er sterker op geworden. Een aantal zijn wat minder belangrijk voor me geworden. Degene die sterker geworden zijn, zijn vrienden die de moeite genomen hebben om naar me te luisteren. Die hun raad en advies achterwege gelaten hebben. Die de pijn hebben kunnen laten zijn. Die nu nog geregeld vragen: “Hoe gaat het nu met jullie?” Dat zijn vrienden voor het leven. Dat zijn mijn ankerpunten die me rechthouden.

En dan onze ouders… 4 mensen uit een andere generatie. De reacties van mijn vader en schoonvader waren gelijk. Die hoorde het nieuws. Zagen er naar mijn gevoel van af. Wilde dat niet laten zien, en verlieten dus de ruimte en lieten hun vrouw het gesprek verder voeren. Tot op vandaag wordt ons traject en ook ons rouwen doodgezwegen. Ik merk dat ik dat ook toelaat. De band met mijn vader was enorm sterk. Hij had in al die jaren nooit geleerd hoe hier mee om te gaan. Voor mijn schoonvader was dat precies hetzelfde. Mijn moeder begon onmiddellijk te wenen toen ze het nieuws hoorde. Ik veronderstel dat ze zo graag had gehad dat we kinderen hadden gekregen. En dat ze opnieuw grootmoeder zou worden. Mijn schoonmoeder probeerde vooral te luisteren. En haar reflex was om het verdriet wat te proberen minimaliseren. Ook weer met de beste bedoelingen. Het belangrijkste is dat we nu vooral nog de leuke momenten delen en hiervan genieten. We hebben losgelaten dat ze niet vragen hoe het met ons gaat. Hoe we rouwen? Soms breng ik het zelf ter sprake en dan zie ik dat mijn moeder het weer moeilijk krijgt.

Gelukkig heeft mijn tijd in de “IVF-wereld” me alvast geleerd hoe ik reacties “kan sturen”. Hoe ik kan zorgen dat mijn behoefte vervuld is. Raar maar waar is die behoefte voor mij vooral gefocust op... ik wil niet dat onze relatie veranderd door een onbedoelde kwetsende opmerking van de andere. En dat helpt me om ook in de “ongewenst-kinderloos-wereld” te overleven. Op voorhand kan ik nu duidelijk verwoorden wat ik verwacht. Dan begin ik mijn gesprek zo: “Ik ga iets moeilijks vertellen. Je zal waarschijnlijk willen helpen of raad geven maar dat heb ik nu even niet nodig. Het zou me helpen als je vooral zou willen luisteren naar wat ik ga vertellen. Het is voor mij immers niet gemakkelijk om dat te doen. Zullen we eens proberen?”. Deze zinnetjes hebben me echt geholpen om erover te praten. Ik kies er ook zelf voor wanneer ik dat doe. Ik duik niet zomaar altijd mijn “IVF- of ongewenst-kinderloos-wereld” in. En ook daar ben ik blij voor dat ik die keuze heb.