‹ Terug

Verleden week was ik 2 dagen na elkaar in De Lieteberg. Ik had het plan opgevat om de was van mijn bijen te smelten zodat ik er terug waswafels van kon laten maken. Imkerdingen dus. Het is een 3 kwartier rijden… enkel…dus anderhalf uur heen en terug. Daarom nam ik me voor om een keer onaangekondigd bij mijn moeder en de dag erna bij mijn schoonouders binnen te springen.

 

Zo gezegd zo gedaan. Op dinsdag keuvelde ik met mijn moeder over de dingen die in het dorp gebeurd waren. En hadden we het over hoe druk ze het wel had in de week. Elke dag was ze ‘op sjok’. Sinds 5 jaar is papa er niet meer. En steekt ze veel tijd in hobby’s en helpen van andere mensen. Aan de ene kant denk ik dat ze dat vooral heel graag doet. Anderzijds kan ik me inbeelden dat ze zich zo ook probeert bezig te houden. Ik zie haar vooral genieten. En ze heeft gelijk dat ze dat zo doet.

 

Mijn zussen springen geregeld binnen bij haar. Meestal op zondag. Ik ga wat minder frequent langs. Ook al geniet ik enorm van samen zijn met de familie, ik kom er niet altijd toe. Het is altijd wel gezellig als we allemaal thuis zijn. Een huis vol leven. Ik vraag me dan af hoe dit voor ons zou zijn. Of hoe het zou zijn als één van ons twee er niet meer is. Zou ik me bezig kunnen houden? Wie zou er bij mij onverwacht op bezoek komen? Een spannende gedachte.

 

Jezelf bezig houden… misschien eerder een zoektocht naar een ander geluk omdat het je niet gegund is papa te worden. Laatst zocht Sofie via deze website contact. Ze had in de podcast, WEG, mijn woorden gebruikt. Die podcast is trouwens echt de moeite. Het had haar blijkbaar geholpen te horen dat het OK is om ruimte in te nemen met je onzichtbaar verlies en verdriet. Het deed me deugd dat mijn woorden taal hadden gegeven aan een gevoel bij haar. Maar ook zij heeft taal gegeven aan mijn gevoel. Ze gaf me ook weer een nieuw niveau van begrip voor wat mijn vrouw allemaal had moeten doorstaan tijdens het IVF-traject. Krachtig. Gevoelig. Kwetsbaar.

 

Tijdens de podcast verwees Sofie ook naar de hashtag die Eva Mouton in het leven had geroepen: #buskesclub (instagram.com/explore/tags/buskesclub/). Ik quote even wat er op de website staat te lezen: “Krijg je maar geen lidkaart van de 'mamaclub' te pakken, dan voel je je vast thuis in haar 'Buskesclub', waar verhalen van vrouwen met een onvervulde kinderwens worden verenigd. "De Buskesclub klinkt bewust vrolijk. Wij zijn geen bende triestige beren bij elkaar. Wij zijn meer dan vrouwen die graag een baby willen." Dit is voor mij een leukere manier om het te bekijken. Bij “zorgen dat ik bezig ben” krijg ik eerder een zielig idee. En dat is het juist niet. Ik zoek naar een ander geluk. Wie weet is er ook plaats voor mannen in de buskesclub 😉

 

De dag erna waren mijn schoonouders net een kerstboom gaan uitkiezen toen ik bij hen toekwam. Ik besloot mijn wagen te parkeren en eens naar de Maas te wandelen. 20 minuutjes flink doorstappen en je komt bij een van de mooiste meanders van de Maas die ik ken. Bij de wandeling merkte ik dat het zalig was om eens niet bezig te zijn. Om gewoon te wandelen en de omgeving in je op te nemen. Om te genieten van de natuur. Om te vertragen en te verstillen. Ik kwam niemand tegen. Aan de Maas genoot ik met al mijn zintuigen. Ik rook de natuur. Ik voelde de wind. Ik zag het water. En ik hoorde niets. Het was stil. Mijn gemoed schoot vol… Ik dacht… dit kan ik ook.

 

En als ik dit kan, dan komt het later ook wel goed.