De laatste tijd overschouw ik wat het IVF- en rouwproces tot nu toe met me gedaan heeft. Wat me ongewenst kinderloos zijn gebracht heeft. Het heeft me wakker gemaakt. Een IVF-proces is op z’n minst een life-changing traject te noemen. Het daaropvolgend rouwproces om kinderloos verder te gaan voor mij was opnieuw maximaal loslaten. Zoeken naar veerkracht om duurzaam verder te kunnen. Niet te lang in de put blijven zitten. Een reden zoeken om stap voor stap weer naar boven te gaan. Te zoeken naar dat we me energie geeft. Om te voelen wat me mens maakt.

Als ik nu terugkijk op de afgelopen jaren dan merk ik dat ik hunker naar diepgang. Ik merk dat ik met mijn vrouw veel diepgangmomenten heb gehad. We hebben beslissingen moeten nemen waar anderen nooit bij zullen stilstaan. Waar sommigen schijnbaar vlug over zouden kunnen gaan maar als ze eerlijk zijn, hebben ze er nog nooit bij moeten stilstaan. De afgelopen jaren hebben me geleerd te vertragen en te verstillen. Paradoxaal in een IVF-traject. Want alles moet vooruit gaan. Als je de zoveelste opdoffer krijgt was het voor mij van levensbelang om te vertragen. Te verstillen. Te overpeinzen. Te zien wat duurzaam is. Te voelen wat helpt. Het heeft me geholpen om de tocht door het dal aan te vatten. Om mensen rondom me te zoeken die me energie geven en die zorgzaam zijn voor mij. En daarna kom je weer een paradox tegen… het rouwproces. Daar is geen tempo. Geen snelheid. Niemand die zegt: “nu moet je dit of dat doen”. Dan is het de kunst om vanuit die vertraging toch een stap te zetten. Een stap uit het dal. Om juist niet helemaal stil te blijven staan. Ik heb geluk gehad. Mijn vrouw en mijn psycholoog hebben me geholpen stapjes te zetten. En ook lotgenoten. En dat is wat ik bedoel met andere wakkere mensen. Door het verhaal van lotgenoten te aanluisteren merk ik dat ik stilaan mijn spaghetti ontwar maar ook dat ik echt leef. Dat ik echt in connectie ga.

En elke keer wanneer ik iemand anders ‘wakker’ tegenkom dan is het enorm gemakkelijk om snel diepgang te vinden. Om zo bij elkaars pit te komen. Je echt mens te voelen. Het materiële even te laten voor wat het is. Te genieten van het hier en nu. De dingen die een ander zo van zelfsprekend vindt, te voelen. En te voelen dat ze eigenlijk niet van zelfsprekend zijn. Dat goed gesprek met een kameraad. Dat ene familiemoment wanneer je stiekem geniet van het samen zijn en het tafereel voor altijd in je opneemt terwijl je rustig aan de zijkant staat. Die wandeling in de natuur zonder iets te zeggen tegen elkaar. Het zijn vaak kleine dingen die me wakker maken. Gewone dingen. Maar toch bijzondere dingen. Ik leer te genieten van elke dag. Van elk moment.

Ik merk ook dat lotgenoten een heel diverse groep mensen aan het worden is voor mij. Het waren in eerste instantie lotgenoten die ook ongewenst kinderloos verder moesten. Maar ook met mensen die een fertiliteitstraject doorlopen hebben en het geluk gehad hebben dat het bij hen gelukt is… ook met hen voel ik snel diepgang. Ik kan me immers iets voorstellen bij zo’n fertiliteitsbehandeling. Ook al is elk traject verschillend. Stilaan merk ik dat mensen die iets live-changing meegemaakt hebben een onderstroom hebben die ik ook deel. Mensen die iemand verloren hebben, die een ziekte/aandoening hebben (overwonnen),… Ik vertaal het als zijnde dat ze ook iets hebben moeten loslaten. Een toekomstbeeld in hun hoofd hebben moeten hertekenen. ‘Moeten’ als werkwoord was initieel voor mij alleszins het geval. Als ik niet in dat dal wou blijven zitten en stappen wilde zetten, dan moest ik hertekenen. Zoeken naar zingeving. Zoeken naar een ander geluk.

Nu wil ik hertekenen. Het leven is te kort. Ik wil nog zo vaak bij mijn pit komen in gesprekken met anderen. Ik wil me nog zo vaak mens voelen. Ik kan nog niet dankbaar zijn dat ik dit proces moet doorlopen. Maar ik kan wel al benoemen wat ongewenst kinderloos zijn me gebracht heeft. En dan denk ik… komt goed!