In mijn vorige blog wist ik niet goed wat te doen. Zou ik op voorhand iets laten weten dat ik op TV kom of niet? Ik heb het toch gedurfd. Zowel binnen mijn team op het werk als op de whatsapp van de volleybal postte ik met een bang hartje dat ik op Taboe zou komen. Het was leuk om te lezen dat veel mensen het moedig vinden dat ik aan het programma mee gedaan heb. En dat ze naar het programma gaan kijken. Benieuwd wat ze ervan zullen vinden.

Om promotie te maken voor het programma deed ik ook een LinkedIn-post. In een mum van tijd stroomden de reacties binnen. Meer dan 200 mensen reageerden met een emoticon. Meer dan 30 personen gaven commentaar. Het was hartverwarmend. Het deed deugd om iets in beweging te zetten. Ik heb de indruk dat er wel wat mensen naar de aflevering van Taboe van nu zondag zullen kijken. Spannend… al die ogen op ons gericht.

Tussen de commentaren waren ook enkele getuigenissen van lotgenoten. Yes… altijd leuk om die te ontdekken. Het ontroert me om te lezen hoe ze ook uitkijken om het taboe te doorbreken. Ook de verhalen op deze website worden meer en meer gelezen. Een aantal lotgenoten stuurden me zelfs een mailtje. Mooi om hun verhalen te lezen en nogal wat te herkennen.

Ik heb me voorgenomen om vooral met de steunende en warme commentaren verder te gaan. Met de getuigenissen en verhalen van anderen. Ik besef dat er mogelijks ook negatieve reacties zouden kunnen komen op de aflevering. Maar ik kies ervoor om daar niet te veel energie in te steken.

Stiekem hoop ik dat meer en meer mensen… meer en meer lotgenoten hun weg vinden naar deze blog. En dat ze er iets aan hebben. En dat ik af en toe op ’wandel’ kan met een lotgenoten om te luisteren naar hun verhalen. Want ook daar haal ik voor mezelf veel uit. Enerzijds herkenning maar anderzijds ook een frisse kijk. Een kans om mijn denkcirkeltjes te doorbreken.

En laat die aflevering nu maar komen!