‹ Terug

Eind april mag ik mijn getuigenis brengen op een vergadering van de VVKE, de Vlaamse Vereniging voor Klinische Embryologie. Het lijkt me een eer dat te mogen doen. Anderzijds is het best wel spannend om mijn verhaal voor zo’n zaal specialisten te brengen. Ondertussen ben ik er ongeveer uit hoe ik mijn verhaal van een half uur zal brengen. Daarover meer in één van de komende blogs.

 

Sowieso lijkt het me interessant voor die groep van experten om een aantal feitelijkheden in ons traject te brengen. En dat is nu juist het rare. In zo’n IVF-traject zit je op een ware rollercoaster. Om de 2 dagen feedback van aan de start van je poging tot aan de terugplaatsing. En dan radiostilte tot aan het verdict dat het weer niet gelukt is. Ik weet dat we 5,5 jaar geprobeerd hebben om zwanger te geraken waarvan dus 4 jaar dmv IVF-ICSI. Ik herinner me nog als gisteren toen ik de eerste keer het resultaat van mijn sperma te horen kreeg: te weinig, te traag en een rare vorm. Ik weet ook nog dat mijn vrouw en ik in totaal 3 fertiliteitsafdelingen geprobeerd hebben (Leuven – Genk – Jette). Ook het aantal pogingen, de aanpak, een deel van de medicatie, het aantal eicellen per poging, het aantal embryo’s na dag 1 en het aantal terugplaatsingen zijn voor altijd in mijn geheugen gegrift. Maar dan worden de details en de feitelijkheden precies wat vager. Ik weet dat ik een vitamine kuur van 3 maanden heb moeten volgen alvorens een volgende poging te ondernemen. En dat we onze 3e poging in Genk voor de pick-up hebben afgebroken. Maar hoe we precies die pogingen en die kuren over die 4 jaar gespreid hebben, dat ben ik kwijt.

 

Ik weet alleen dat we samen dachten na de 2 poging: “Op deze manier zijn we binnen het jaar door onze 6 pogingen heen”. Het is raar hoe je die details van de rollercoaster wat verliest. Ik toch. Misschien omdat na het IVF-traject een rouwproces gestart is. En rouwproces waarin je moet loslaten. Mogelijks heb ik details losgelaten. Misschien maar goed.

 

Maar ergens is dat nu wel spijtig. Eind april is één van mijn kernboodschappen om het tempo van de wensouders te volgen. In ons traject hebben we tussen de pogingen heel bewust zelf pauzes ingelast. Enerzijds om op adem te komen en de mokerslagen te verwerken. Anderzijds ook om zo ‘relax’ mogelijk een volgende poging aan te vatten. Al is relax hier super relatief!

Wat ik nooit zal vergeten is hoe de medische wereld je toch telkens weer hoop biedt. Op zo'n info-avond vallen de cijfers best wel mee. Maar dan krijg je de resultaten van de eerste pick-up en die vallen zo hard tegen. Slechts één embryo van matige kwaliteit en 2 zeer gefragmenteerde embryo’s. Niet de moeite om terug te plaatsen of in te vriezen. Hup… naar poging 2. Met een nog slechter resultaat. Geen terugplaatsing maar wel een poging kwijt. Bij ons gesprek met de psycholoog werden we sterk gestuurd naar de optie van eiceldonatie. Iets waar we op dat moment helemaal niet aan toe waren. Dan kregen we een vitaminen kuur voorgeschoteld. Ook je levensstijl probeer je zo gezond mogelijk aan te passen. Meer sporten, minder alcohol, bepaalde voeding die zogezegd de kwaliteit van je sperma of van de eicellen zou kunnen verbeteren. Weer denk je: “Nu zal het lukken”. De 3e poging hebben we dan vroegtijdig afgebroken omdat we het vertrouwen in het ziekenhuis kwijt waren. Misschien dat ik daar ooit nog op één van mijn blogs op in ga. En zo zijn we na een pauze bij UZ Jette terecht gekomen. En weer hoop je dat het nu wel zal lukken. Al is de hoop na 3,5 jaar enorm gekrompen. Je durft haast niet meer hopen. Totdat ook in Jette het resultaat van Genk bevestigd werd. En daarna kwamen de opties van donatie, draagmoederschap, adoptie, pleegouderschap,…

 

Opties die wij bewust niet gelicht hebben. Opties die voor de medische wereld vaak evident zijn. De optie om te stoppen is er eentje die wij volledig zelf hebben moeten nemen. Die we nooit uit de mond van een specialist gehoord hebben. Ik ben ervan overtuigd dat stoppen een even valabele optie is. Een optie waarvan ik hoop dat specialisten ze ooit toch in de mond durven nemen. Om te vermijden dat koppels of wensouders zichzelf verliezen in hun wens. Zo’n IVF-traject is zenuwslopend, van nature destructief. Het maakt van iets dat uit liefde zou moeten ontstaan, iets heel klinisch. Iets statistisch. Iets oncontroleerbaars. En bij ons iets bewust hopeloos.

 

Ondertussen rapen we de stukken van ons leven stilaan terug op. Proberen we op een totaal andere manier gelukkig te zijn. Stappen we stap voor stap uit het dal. Op dit moment durf ik zeggen dat we samen op de goede weg zijn. Met soms een stapje achteruit maar dat is niet erg. Mijn vrouw en ik zijn hier na 4 jaar sterker uit gekomen. En daar ben ik zeer dankbaar voor.