In een rouwproces zijn er blijkbaar een 5-tal fasen:

• Ontkenning
• Protest of boosheid
• Onderhandelen en vechten
• Depressie/ verdriet
• Aanvaarding

Als ik naar mijn proces kijk dan herinner ik me niet zo goed die 1e fase. Misschien komt dat omdat de laatste jaren in het IVF-traject onze hoop stilaan werd weggenomen. Misschien dat ik heel stiekem misschien met mijn hart toch nog hoopte op een natuurlijk mirakel. Maar het is alleszins niet blijven hangen dat gevoel.

De 2e fase herinner ik me nog heel goed. Dat eerste jaar heb ik heel hard ‘geprotesteerd’. Waarom ik? Wat heb ik de wereld misdaan? Hoe kon ik de andere overtuigen van mijn lijden en mijn verdriet. Dankzij mijn therapeute heb ik ingezien dat het totaal geen zin had om hier mijn energie in te steken. Ik herinner me de overgang naar de volgende fase nog heel goed. Het was zo bevrijdend om te kunnen loslaten. Achteraf gezien heb ik dit misschien wel te radicaal gedaan. Ik nam helemaal geen ruimte meer in. Mijn ‘koffertje’ was helemaal verborgen. Enkel met mijn vrouw, naaste familie en enkele kameraden sprak ik hier nog wel over. Soms is die boosheid er nog wel. Maar ik besef dat ik niet meer in deze fase zit. Een fase die heel veel energie gekost heeft.

De 3e fase kan ik precies ook niet helemaal linken met mijn proces. Als ik het goed begrijp, verlies je jezelf in deze fase in iets anders. Je probeert te verwerken door jezelf andere doelstellingen te stellen. Als ik de literatuur zo bekijk, dan lijkt ook dit proces precies eerder iets negatiefs. Jezelf verliezen in iets. Ik heb me voorgenomen om ooit iets te doen met mijn proces en de impact op werk en leidinggeven. Het is echter iets waar ik rustig in blijf. Wat komt komt. En moest het er nooit van komen, dan is het ook zo. Ik heb niet het gevoel dat ik mezelf in iets verloren heb. Ik probeer nu geluk te zoeken in andere zaken. Maar dat lijkt me dan eerder iets dat hoort bij de laatste fase.

Verdriet heb ik nog wel af en toe. Depressief heb ik me niet echt gevoeld. Ik denk dat ik een reflex heb om vooruit te kijken. Het verdriet neem ik mee. Ik duw het niet weg. Maar ook de gelukkige momenten laat ik toe. De fase van verdriet lijkt mij eerder in de beginperiode sterk aanwezig. Misschien dat rouwen om een ongewenste kinderwens weer net iets anders is. Op het einde van het IVF-traject begin je immers over het muurtje te kijken. Over de ‘muur’ van ongewenst kinderloos verder te gaan.

Stilaan heb ik het gevoel dat ik in fase 5 beland ben. Ook al ben ik soms nog boos of verdrietig. Ik aanvaard dat ik een ander geluk zal moeten zoeken. Een geluk zonder zelf kinderen te hebben. Een geluk met mijn vrouw. Zo wordt lijden stilaan zingeving. Ik merk dat de aandacht die ongewenst kinderloos zijn de laatste krijgt ook wel helpt als zingeving. Ook het intense contact met lotgenoten uit het IVF- en rouwproces. En het feit dat ik zoveel warmte krijg van familie en vrienden… dan mag je je echt gelukkig prijzen. Als dat geen zingeving is.