Vaderdag… een dag dat alle lieve papa’s in de bloemetjes gezet worden. Ik wens hen dan ook allemaal een fijne dag toe. Vol knuffels en attenties. Vol eindeloze liefde.

Na al die jaren kan ik zeggen dat vaderdag me steeds beter afgaat. Vroeger begon ik al weken op voorhand spanningen te voelen als de 2^e zondag van juni naderde. Toevallig vallen op die dag nogal wat familiefeestjes wat maakt dat de confrontatie soms wel groot was. En dan voelde ik dat ook de dagen erna nog. Tegenwoordig is vaderdag vooral een dag geworden om mijn vader en schoonvader te eren. Die “Papa! Papa!” komt nog wel binnen maar niet meer zo hard.

Laatst zei me iemand dat vaderdag ook voor mij bedoeld is. “Ik wens je een fijne vaderdag voor de fijne papa die je zou zijn”. Ik moet toegeven dat dat wel deugd deed. En het is een mooie manier om naar vaderdag te kijken.

Vaderdag is voor mij ook de dag dat ik mijn koffertje heel expliciet bovenhaal. Om met mijn verhalen en ervaringen alle wenspapa’s een hart onder de riem te steken. Om aan alle papa’s te vragen om vandaag op hun dag even stil te staan bij al die broers en kameraden die geen kinderen hebben. Die hier misschien nooit over praten. Durf de vraag te stellen: “Hoe is vaderdag voor jou?”. En dan… gewoon luisteren.

Gisteren is het artikel waar ik het vorige keer over had verschenen in het nieuwsblad. Het was kort en krachtig en mooi geschreven. Ik hoop dat ook dat een steun mag geven aan alle mannen die zo graag papa waren geweest. Ik weet dat vandaag een speciale dag is. Een dag waarop je waarschijnlijk jouw eigen papa in de bloemetjes zet. Maar ook een dag waarop je denkt: “Hoe zou vaderdag voor mij zijn?”. Of “Wat had ik zo graag papa geweest!”. Vandaag… op vaderdag… denk ik speciaal aan jullie.