‹ Terug

Vandaag is het vaderdag. Voor heel veel mannen een verwendagje. Verwend worden door kinderen en partner. Geen eenvoudige dag voor mij. Om twee redenen. Mijn eigen vader is bijna vier jaar geleden overleden. En daar had ik een super goede band mee. Ik mis hem nog elke dag. Maar ook omdat ik zelf nooit papa zal zijn.

 

Al twee weken lang wordt vaderdag… ‘papa zijn’ door de ‘commerce’ in de verf gezet. Je wordt om de oren geslagen met slogans zoals onder meer: “Verwen jezelf als papa door nu te genieten van 15% korting!”; “Meer dan een bloemetje voor vaderdag” en  “Cadeautips voor papa’s”. Het houdt niet op.

 

Vorig jaar was ik op vaderdag in de supermarkt inkopen gaan doen. Ik stond aan de kassa en had net alles tijdig in mijn boodschappentas gekregen. Een stressmoment want de meeste kassierster blijven maar scannen ongeacht of je kan volgen of niet. En dan stapelt zich dat allemaal op op de plaats waar jij je inkopen inlaadt. Maar deze keer was het gelukt. De stress bleef beperkt. En dan krijg je ineens de vraag: “Bent u papa?”. Waarop ik wat verbouwereerd zeg: “Euh… neen”. Verder geen uitleg. We rekenen af. Voor de kassierster een opgedragen nummertje. Voor mij weer iets om op te ‘sjieken’ voor de rest van de dag. Ik ben inderdaad geen papa. Maar ik had zo graag papa willen zijn. Na zes jaar fertiliteitstrajecten hadden mijn vrouw en ik beslist om de strijd te staken. We waren op. We proberen het nu een plaats te geven. Maar het is een rouwproces dat een leven zal duren.

 

De supermarkt gokt erop dat elke man met een leeftijd ouder dan 30 jaar papa zou kunnen zijn. Ik zie er dus zeker al 30 uit ;-). Als 42-jarige is dat nogal wiedes. En eigenlijk is dit van deze supermarkt strategisch en statistisch nog goed gezien ook. Immers maar één koppel op zes heeft hulp nodig om zwanger te worden. Maar? één op zes koppels met fertiliteitsproblemen is best wel veel, denk ik dan. Maar de kassierster krijgt dus ongeveer vijf keer van de zes het antwoord ‘Ja’ op haar vraag en geeft dan een kleine attentie aan de ja-zegger. En daarmee is de kous af. Toch voor de kassierster. Ik moet eigenlijk wel toegeven dat dit hoe dan ook een moeilijke dag is voor mij, ongeacht de vragen die je krijgt in de lokale supermarkt. Enkele jaren geleden werd de vraag immers gewoon niet gesteld en kreeg ik als man gewoon een attentie mee op vaderdag. Ook dan had ik zo iets van… “Maar hoe zit onze maatschappij in elkaar als het ‘ideaal’ beeld’ een man met kinderen is.” Wat een druk legt dit op mannen en zeker als dan blijkt dat kinderen krijgen niet lukt”. Bye bye… picture perfect! Voor alle duidelijkheid: ik wil kinderen om mijn waarden en normen door te geven. Om te zien wat de mix had kunnen zijn tussen mij en mijn vrouw. Omdat ik graag kinderen zie en zelf nog een groot kind ben. Omdat ik denk dat ik een goede papa zou zijn. Maar niet omdat de maatschappij dit verwacht.

 

Vandaag staan alle papa’s in de kijker. Maar wat met de mannen die papa hadden willen zijn maar niet het geluk gehad hebben om hun kinderwens in vervulling te zien gaan? Omwille van het feit dat het bij hen ook niet lukte. Dat de natuur zei “Neen, gij niet!”. Of omdat ze de ware nooit tegen gekomen zijn om aan kinderen te beginnen. Of omdat het in dit land als homokoppel haast onmogelijk is om papa te zijn omdat er geen juridische wettelijke basis voor draagmoederschap bestaat. Of omdat adoptie niet lukte. Of de mannen die geen kinderen willen.

 

Ik wil dus enerzijds mijn lotgenoten die deze blog lezen een hart onder de riem steken. Doe iets leuks vandaag. Zorg voor wat afleiding waardoor je niet te veel ‘sjiekt’. Doe toffe dingen. Ik weet wel dat dit het gevoel niet wegneemt. Maar weet ook dat jij er niets aan kan doen dat ‘het lot’ jou deze kaarten heeft gedeeld. Dat jij de pech hebt om geen papa te zijn. Weet ook dat dat ‘ideaal’ beeld van de maatschappij niet meer klopt. Het is niet overal ‘huisje – boompje – beestje’. En mocht jou vandaag toch iemand vragen: “Hoe is vaderdag eigenlijk voor jou?”. Durf dan de ruimte in te nemen en te zeggen wat deze dag echt met je doet. Dat je toch wel graag kinderen gehad had. Dat je het moeilijk en spannend vind om erover te praten als man. Dat je het op prijs stelt dat die persoon er op een dag als vandaag oprecht in geïnteresseerd is hoe het met jou gaat.

 

Aan de mannen die vandaag wel papa zijn, heb ik een suggestie. Durf jij jouw kameraad, je (schoon)broer, je buurman, je neef, je nonkel te vragen hoe vaderdag voor hem is? Ik weet het. Het is taboe! En als man bestaat dan ook nog altijd het achterhaalde beeld dat je de sterke moet zijn. Liefst geen emoties tonen. Het kan goed zijn dat je gesprekspartner zich ervan af maakt met ‘Och dat valt wel mee’, ‘Goed goed’. Of misschien wat groen lacht en het onderwerp verandert. Of ‘Goh… we zijn nog niet klaar voor kinderen”. Het zou kunnen. Ik heb het immers ook allemaal gedaan. Maar het zou ook kunnen dat hij in staat is om te zeggen dat vandaag moeilijk is voor hem. Dat hij ook graag kinderen gehad had. En laat hem dan maar vertellen. Probeer echt te luisteren. Hou je goede raad achterwege. Probeer de pijn en het verdriet niet te verzachten want dat kan je niet. Dat hoeft ook niet. Laat vandaag gewoon even weten dat je ook aan hem gedacht hebt.