‹ Terug

Mijn vader is dit jaar 5 jaar geleden overleden. Wie was Marcel Aussems? Blijkbaar is mijn papa in zijn jeugd nogal een fuifbeest geweest. Hij is zelfs bijna Prins Carnaval geweest. De vroegste herinneringen die ik aan papa heb geven me steeds een glimlach op mijn gezicht. Hij vertelde ons sprookjes als we klein waren. Hij mixte dan 2 of 3 sprookjes door elkaar. En elk sprookje van de Wolf en de 7 geitjes was anders. Hilarisch. En wij probeerden hem dan te corrigeren omdat we toch wel doorhadden dat er iets niet klopte.

 

Bij ons thuis liep papa altijd op zijn sloffen rond. Ook in de tuin. Hij leerde me zelfs jongleren met de bal op de voet op zijn sloffen. Hij was ook super handig. Hij kon alles lassen. Zo maakte hij me ooit een basketbalpaal. Of het tuinhuis dat hij helemaal zelf maakte. Hij noemde dat zijn paalwoning. Op die manier moest er geen vergunning aangevraagd worden. Hij was altijd in de weer. Ofwel in de keuken op zondag met zijn paperassen of met het eten. Ofwel in de tuin.

 

Op zondag nam hij ons samen met mijn moeder mee naar onze grootouders. Geen enkel weekend werd overgeslagen. Dan ging hij op zijn paasbest. Hij was degene die zijn broers en zussen regelmatig bezocht. Rond nieuwjaar werden alle nonkels en tantes afgegaan.

 

Hij was ook leerkracht. Ik heb in het 2e middelbaar zelfs nog 16 uur les van hem gehad. Als hij mijn proefwerken verbeterde, dan was hij streng maar rechtvaardig. En als hij dan aan het verbeteren was en hij kwam een domme fout van mij tegen, dan riep hij vanuit de keuken: “Aussemske… komt eens even hier!”. En dan kreeg ik die fout onder mijn neus geduwd. En dat ik best mijn eerste gedacht moest volgen. Of dat ik de opdracht fatsoenlijk moest lezen. Hij had een manier van les geven waarbij zelfs de grootste ‘rotzak’ in de klas oplette. Verder zette hij zich in voor zijn werk. Had met de meeste collega’s en leerlingen een goede band. En deed zelfs ooit mee met het toneel op school. Hij kon dan soms improviseren en bracht zijn medespelers soms van de wijs. Of hij redde er de meubelen mee.

 

Op een gegeven moment ben ik in Maaseik gaan volleyballen. Hij had me in die tijd nog bij de Vlaamse Volleybal Bond moeten vrijkopen van Dilsen. Ik kostte toen 80.000 Belgische frank. Van dan af heeft papa bijna geen enkele match gemist. Met ‘Iejele’ (Elvoc Elen)  speelden we 3 jaar na elkaar kampioen. Van 2e provinciaal naar 1 Divisie. Hij heeft samen met mama wat afgesjeesd door Vlaanderen om te komen kijken. Maar hij was altijd present. Zijn analyses waren scherp. Hij kon zeggen wat er goed was maar ook wat beter kon. En als hij het niet eens was met de scheids, dan had die het ook wel geweten. Zelfs een paar weken voor zijn overlijden is hij nog komen kijken naar mijn wedstrijden. Dat waren onze quality time momenten.

 

Onmogelijk om in een blog te beschrijven wat mijn papa allemaal deed. Er zijn zoveel zaken die me aan papa doen denken. En ik denk dus nog elke dag aan hem. Een aardappelmesje, sloffen, volleybal, quality time met familie, het dubbel en trippel checken of alle ramen en deuren gesloten waren als we het huis uit gingen,…

 

Ik mis hoe hij naar de volleybal kwam kijken. Ik mis zijn stem en de textuur van zijn handen. Hoe hij in mijn nek kneep. Hoe hij met zijn mes ritmisch op de tafel tikte. Hoe hij enthousiast belde als Urbanus op TV was. Hoe hij stuntelde met voicemails in te spreken. Ik mis onze gesprekken op de tuinbank. Daar besprak ik grote beslissingen en coachte hij me naar een beslissing.

 

Nu heb ik eigenlijk nog altijd niet geantwoord op wie hij is. De zaken hierboven zijn immers herinneringen. Feiten! Voor mij was papa een lieve man die op zijn strepen kon staan. Familie was belangrijk voor hem en zijn kinderen het allerbelangrijkste. Daar deed hij alles voor. Hij hield van humor en gebruikte die ook. Hij heeft me leren spelen met taal en humor. Hij heeft me getoond om in de lead te durven gaan staan. Om te vragen als je vragen hebt. Om je best te doen zodat je keuzes hebt in het leven. Om tegen de stroom in te durven gaan. Niet per se te moeten conformeren. Op zijn eigen manier heeft hij me ook leren communiceren. Daar had ik in mijn leven nog wat bijkomende hulp bij nodig maar uiteindelijk is dit wel dankzij hem. Hij is geliefd omwille van zijn zijn. Ik denk dat papa echt mensen kon ‘raken’. Er wordt altijd met een glimlach aan hem teruggedacht of over hem gesproken. Hij was niet perfect maar perfect genoeg.

 

Hij zit in mijn zijn. En blijkbaar lijk ik dan ook uiterlijk nog veel op hem. Zeker toen hij zo oud was als mij. “Voor mij ben je niet weg. Voor mij ben je niet dood. Want als ik in de spiegel kijk dan zie ik jou en dat houdt me groot!”

 

Ik krijg wel eens te horen dat je in meer mensen verder leeft dan alleen je kinderen. En dat klopt. Voor elk familielid en voor elke vriend die ik verloren ben kan ik wel iets opnoemen dat me aan die persoon doet denken. Maar als ik eerlijk ben is er niemand die zo intens verder leeft in mijn gedachten en zijn dan papa. Met wat heeft dat te maken? Ik weet het niet. Is het de intensiteit? Zijn het de genen? Een combinatie?

 

Als ik de kans had gehad om een dochtertje of zoontje te hebben. Dan zou ik een heleboel zaken op dezelfde manier proberen aan te pakken als mijn papa. Om zo dezelfde waarden en normen door te geven. Voor mij zijn humor en creativiteit heel belangrijk.

 

Als ik een dochter of zoon zou hebben, dan zou ik willen meegeven dat het belangrijk is om in verbinding te gaan. Door echt en oprecht naar mensen te luisteren. Door te genieten van anderen hun passie en daardoor een connectie te leggen.

 

Als ik een dochter of een zoon zou hebben dan zou ik willen doorgeven dat het leven je toont om los te laten. Niet alles gaat zoals je wil. Je kan niet alles krijgen. Om zo weerbaar en veerkrachtig in dit soms wel uitdagende leven te staan.

 

Als ik een dochter of een zoontje gehad had, dan zou ik er ook zijn in de belangrijke momenten van haar of zijn leven. Dan zou ik proberen om haar of hem niet te verwennen maar als zij/hij in nood zou zijn dan zou ik er staan.

 

Als ik een dochter of een zoontje zou hebben dan zou ik mee willen geven dat familie en vrienden het belangrijkste in het leven zijn. Dat het goed is om je te smijten op het werk maar dat het belangrijkste van je leven zich daarbuiten afspeelt. Je bent immers wie je familie en vrienden zijn.

 

Als ik een dochtertje of zoontje zou hebben, wat zouden zij over mij zeggen? Wat zouden zij meenemen van mijn genen en opvoeding? Welke zaken zouden hen aan mij doen denken? Hoe zou die Aussems-lijn verder gezet worden? Zou er terug een lasserke of handige Harry tevoorschijn komen? Of een kinderboekenschrijfster?

 

Een dochtertje of zoontje is me niet gegund. Ik probeer dan maar op mijn eigen manier na te zinderen. In hoe ik ben en wat ik doe. Trouw aan de zaken hierboven maar tegelijkertijd soms ook nog wel ongerust over de impact ervan. Kan ik op die manier een steen in de rivier verleggen?