‹ Terug

Afgelopen zaterdag was ik op een uitvaart van iemand die veel te vroeg gestorven is. Het was emotioneel. Bij het binnenkomen van het uitvaartcentrum was er gelegenheid om bij de nabestaanden te condoleren. De partner van de overledene en de dochter met haar partner. Heavy! Tijdens de ceremonie werden er dan teksten voorgelezen en werd er aan de hand van foto’s doorheen het leven van de overledene gegaan.

 

Net voor de start van de uitvaartdienst zei mijn vrouw tegen mij: “Eén van ons gaat daar alleen staan”. Ik had het eerst niet door. Maar dat klopt. In de praktijk zal dat zo wel niet zijn. Waarschijnlijk zullen mijn zussen of haar broer en zus wel mee in het rijtje staan. Maar heel zeker weet je dat niet. Stel je voor dat we samen heel oud mogen worden. Er is niemand die na ons komt. Dan moet er misschien al ‘geronseld’ worden bij neefjes en nichtjes. Een gedachte die me ongemakkelijk maakt. En de laatste van ons die vertrekt… wie zal daarvoor de uitvaart regelen? Help!

 

Stiekem hoop ik dat ik eerst mag gaan. En dan als een kaarsje dat uitgaat. Zonder dat ik moet ‘vechten’. Ik heb dat bij mijn vader gezien. Die heeft tot het einde gevochten. Gestreden in een oneerlijke strijd. Mijn vrouw vraagt soms aan mij: “Wil je begraven of gecremeerd worden?”. Dat lijkt wat morbide maar we zijn daar beiden toch mee bezig. We gaan ook dat moeten regelen. Tot voor kort was ik zeker: Ik wil begraven worden. Geen kerkelijke dienst maar een plaats op een kerkhof waar ‘men’ naartoe kan gaan en aan mij kan denken. In een kist die groot genoeg is voor een man van bijna 2 meter. Heel mijn leven heb ik me moeten bukken en kleding moeten zoeken die nipt paste. Na mijn door zal ik plaats genoeg hebben! Mijn vrouw plaagt me dan en zegt dat ze mijn benen wel zal optrekken.

 

Crematie heeft me nooit veel gezegd. Toen mijn vader gecremeerd werd vroeg ik aan de contactpersoon bij het uitvaartcentrum hoe dit in zijn werk gaat. Het leek me immers niet evident om botten te verbranden tot as. Blijkbaar is dit een proces dat best wel lang duurt in een hele hete oven. De botjes die dan nog overblijven worden vermalen tot as. Wat een rare gedachte… zo door de koffiemolen gehaald worden. Nee… dat wilde ik liever niet.

 

Maar nu maakt me dat eigenlijk niet zo veel uit. Elk jaar ga ik rond de sterfdatum van mijn grootouders en met Allerheiligen nog even langs op het kerkhof. Dan sta ik even stil bij wat ze voor me betekend hebben. Het is leuk om een plekje te hebben waar je naar toe kan gaan. Maar wie zal er komen? Wie is die ‘men’ van een paar paragrafen geleden? Moet ik na mijn dood nog zo veel ruimte innemen op een kerkhof waar niemand naar me toe zal komen?

 

Dan is de gedachte om uitgestrooid te worden aanlokkelijker. Maar waar dan? Er is niet echt een plaats op de wereld waar ik uitgestrooid zou willen worden. Ergens in Limburg. En ergens waar er eiken zijn. Dat weet ik. Limburg trekt zo aan mij en ik ben fan van eikenbomen. Zeker niet in iemands tuin of ergens in een urne op een schouw.

 

En op mijn uitvaart hoop ik dat vooral veel vrienden en familie samen zijn. Met eten en drinken en waar vooral een glimlach op hun gezicht verschijnt als ze over me spreken tegen elkaar. Ik zou graag geweten hebben wat ze over mij zouden vertellen. Welke herinneringen ze zouden bovenhalen. En op de achtergrond spelen dan de volgende liedjes:

• In ‘t graas van de wei – Toon Hermans
• I can see clearly now – Jimmy Cliff
• Now we are free – Lisa Gerrard, Gavin Greenaway,…
• Orinoco Flow – Enya (absolute lievelingslied – dat van mijn papa heb ik nooit geweten)
• We komen en we gaan – Stef Bos
• Wiegelied van Die Westkaap – Stef Bos
• Dust in the wind - Kansas

Vanaf het moment dat duidelijk is dat ik medisch terminaal ben, mogen ze alle bruikbare organen wegnemen en aan iemand anders geven en wil ik geëuthanaseerd worden. Het een zal het ander wel inhouden zeker ;-).

 

Oef… wat een donker stukje tekst hier. Dat was eigenlijk niet de bedoeling. En voor mij is het ook niet echt donker. Het is iets dat ik geregeld wil hebben. Ik ben dus blij dat ik het eens geschreven heb. Het is geen onderwerp waarover je niet gemakkelijk praat. Enkel mijn vrouw wist dit. Zij kent mijn wensen en ik die van haar.

 

En nu terug genieten van het leven. De dag plukken. Kijk… het zonnetje schijnt. Het komt allemaal wel goed!