‹ Terug

Op mijn post op LinkedIn een tijdje geleden is veel reactie gekomen. Ook een aantal lotgenoten hadden de moed gevonden om zich kenbaar te maken. Gisteren had ik weer het genoegen om met een lotgenoot te gaan wandelen. Heel voorzichtig had ze aangegeven dat ze goed begreep wat ik meemaakte. Ik had dan ook stilletjes gepolst of ze haar verhaal wilde delen. Ze zag dat helemaal zitten.

 

Tussen de dagdagelijkse drukte namen we beiden tijdens onze middagpauze de tijd om naar elkaar te luisteren. Alweer een straf verhaal. Ik wandelde naast een sterke vrouw. Ze had heel wat meegemaakt. Ook al was haar situatie weer uniek… de onderstroom is vaak dezelfde.

 

Er lijken vaak 2 fasen. De fase ‘voor’… waarin je probeert zwanger te geraken. En de fase ‘na’… waar je je kinderwens op moet bergen en je een rouwproces in gaat. Die eerste fase kenmerkt zich door een rollercoaster van gevoelens. Hoop… Ja… weer een poging. Hoeveel eitjes zullen er uitrijpen?... Of Ja… 5 embryo’s!... Of Ja… zwanger! Allemaal verschillend maar allemaal gaan ze over hoop. Er beweegt iets. Je (en vooral de medische wereld) bent bezig! Maar daarna volgt helaas in ons geval ook de emotie van teleurstelling, pijn en verdriet. Pfff… weer geen terugplaatsing want de embryo’s zijn van slechte kwaliteit… of… Oei, een miskraam… En dat allemaal in stilte! Vaak zonder dat je omgeving opmerkt dat je in die rollercoaster zit.

 

Dan zijn wij op een punt gekomen dat er geen hoop meer was. Alle opties waren gelicht. Het enige dat restte was leren leven met het ongewenst kinderloos zijn. En dan zit je ineens in een fase van rouw. Je bent boos op de wereld. Geen logica die kan verklaren waarom jou dit nu overkomt. Je bent verdrietig. Ook dit proces is vaak een stil proces. Er wordt zelden aan je gevraagd: “Hoe gaat het nu met jou?” En eigenlijk is dat wel te begrijpen. Wat zeg je immers tegen mensen die geen kinderen kunnen krijgen. Moeilijk om daar mee om te gaan. Om dat gevoel te houden van niet te willen adviseren of te helpen. Van nature willen we empathie tonen en de pijn verzachten. Deze pijn kan je niet verzachten. Het enige dat je dan kan doen is luisteren en er zijn voor de ander.

 

Die woede en dat verdriet krijgen een plaats en je probeert je leven anders in te richten. Je probeert ook zonder kinderen gelukkig te zijn. Het is een ander soort geluk. En het is als een dans soms zet je een pas voorwaarts maar de dag daarna kan dat evengoed weer een stap achterwaarts zijn. En dan heb je het even weer moeilijk. Maar dat is ok.

 

Het gesprekje met deze lotgenoot smaakt naar meer. En er zal zeker nog een wandelingetje volgen om wat dieper op een aantal zaken in te gaan. Ze ben ik benieuwd naar het feit dat ze ook niet voor donatie, pleegouderschap of adoptie gekozen heeft. Ik weet wat gemaakt heeft dat wij hier gestopt zijn maar ik ben benieuwd hoe het voor haar zit. Maar het is zo moeilijk om lotgenoten te vinden die ook daar gestopt zijn waardat jij gestopt bent.

 

Het ongewenst kinderloos zijn heeft me voorgoed veranderd. En raar maar waar in de positieve zin vind ik. Vroeger zou ik ook geadviseerd hebben wanneer iemand me slecht nieuws zou vertellen. Of dan zou ik er ook van weggebleven zijn om zeker niets verkeerds te zeggen. Nu weet ik wat die persoon nodig heeft. Het is hetzelfde dan wat ik nodig had. Een luisterend oor. Een schouder om op te huilen. Gewoon iemand naast je hebben.

 

Eergisteren belde één van mijn collega’s me op. Ze had slecht nieuws gekregen. Eén van haar vriendinnen was 7 maanden zwanger en had de boodschap gekregen dat ze haar kindje zou verliezen. De dag erna zou het doodgeboren worden. Die collega was er super van aangedaan. Ze barstte in tranen uit. Ze wist niet goed wat ze moest doen. Wat kon ze tegen haar vriendin zeggen. Woorden schieten te kort voor zo’n trauma. Het was vertederend om te horen. Echte vriendschap om zo mee te leven. En haar heb ik toch wat advies gegeven: Wees gewoon daar voor je vriendin. Die vriendin zal zelf aangeven waar ze nood aan heeft… Even alleen zijn met haar verdriet. Of toch dat luisterend oor. Of misschien die schouder om op te huilen. Hetgeen je absoluut niet mag doen is niets van je laten horen omdat je niet weet wat je moet zeggen of doen. Maar je moet niets doen… Je moet er gewoon even zijn!