‹ Terug

Vandaag schrijf ik een raar stukje. Raar omdat ik probeer op zoek te gaan naar zingeving. Niet gemakkelijk. Zo zingeving zoeken in iets waarvan je vindt dat het totaal onrechtvaardig is wat jou overkomt. Maar ik merk dat ik op zoek moet gaan naar dat stukje zingeving. Ik hoop dat het me rust brengt. En geen rust om mijn koffertje voor goed op te bergen. Neen… rust in de wetenschap dat dat koffertje voor altijd bij me zal zijn. Dat koffertje met pijn, verdriet, ons IVF-traject, met onze moeilijke keuze, met loslaten,…

Ik heb altijd geworsteld om echt te voelen. Ik ben niet vlug boos of verdrietig. Misschien nog een overblijfsel van hoe de maatschappij mijn generatie opvoedde. “Mannen… die huilen niet. Dat hoort niet. Die moeten sterk zijn.” Maar ik kan wel zeggen dat ik de afgelopen jaren heel wat gevoeld heb.

 

Als je de beslissing neemt om voor kinderen te gaan en dat lukt niet onmiddellijk en na een jaar is er nog steeds geen resultaat dan begin je te twijfelen. Zou er iets mis zijn? Op een gegeven moment kom je dan bij een fertiliteitsinstituut terecht. Daar kregen wij al onmiddellijk te horen dat kunstmatige inseminatie (KI) geen zin meer had omwille van onze leeftijd en de kwaliteit van mijn soldaatjes. We waren toen amper 34 jaar! Dan begin je je ongerust te voelen. En misschien zelfs wat spijt. Hadden we er niet beter vroeger aan begonnen. Dat gevoel van spijt is er bij mij niet meer. Als we vroeger begonnen waren had de kans erin bestaan dat we nog langer hadden blijven proberen binnen de IVF-wereld. Het was bij ons na 6 jaar echt wel op! Ook het gevoel van schuld is ondertussen weg. Dat heb ik aan mijn vrouw te danken. Die heeft nooit gezegd of me laten voelen dat het mijn fout was dat we niet zwanger geraakten.

 

Doordat je mentaal klaar bent voor kinderen lijkt het alsof iedereen in je omgeving zwanger geraakt en aan kinderen begint. Alleen jij niet. En dan voel je oneerlijkheid. “Hela… maar waarom zij wel en wij niet?” Op dat moment voelde ik me ook wel eens een ‘faker’. Ik probeerde oprecht blij te zijn voor de ander. En vaak was dat wel zo. Maar soms kreeg je dan te horen hoe gemakkelijk het allemaal gegaan was. “Die van mij moest maar gewoon naar mij kijken en ik was al zwanger”. Diep van binnen was ik dan jaloers en boos. Ze wisten niet eens hoeveel geluk ze hadden dat het zo van een leien dakje liep.

 

Via de medische wereld word je met allerhande statistieken rond de kop gegooid. Statistieken die hoop geven. “Na 3 IVF-pogingen is 60% zwanger”. Amai… 60% dat is veel. Daar gaan we zeker bij zijn. Je krijgt hoop. Doordat je met IVF bezig bent hoor je verhalen van lotgenoten die ook bezig zijn of het via IVF gedaan hebben. En daar is het ook gelukt. Die eerste poging kom je zo nog te boven met hoop. Het is immers eerder een test-poging. Voor mij was dat een manier voor te specialisten om te bekijken in welk schuitje we thuishoorden. “Wat was er precies mis en hoe kunnen we dat fixen.” Na de tweede poging kom je niet zo heel ver meer met hoop. Dan was er bij mij vooral ongeloof. Ongeloof over hoe weinig ze weten over zwanger geraken. Hoe weinig ze kunnen doen om een koppel te helpen. En dan kunnen ze al heel wat meer dan 20 jaar geleden. Om zwanger te geraken doet de natuur toch best nog heel veel zelf en is er nog mysterie over hoe dat allemaal precies in zijn werk gaat.

 

En dan beslis je… het is genoeg geweest. We moeten de strijd staken. Daarvoor denk je… “Wij zijn geen opgevers. Wij blijven doorgaan. Wij zijn positief.” Dat maakt dat ik me heel even een zwakkeling voelde. Maar ik was op. Wij waren op. Doorgaan zou betekenen dat één van ons ten onder zou gaan. En we zaten nu allebei al heel diep. Je hakt de knoop door. We stoppen. Je vertelt het tegen diegene die weten wat je aan het doen was. Op dat moment overheerste bij mij vooral verdriet. De empathie van je omgeving biedt warmte en een beetje troost. En terwijl ik mijn rouwproces binnenstapte was er angst en verwarring. Vanaf nu moest ik alleen aan de slag. Tot dan toe beslisten mijn vrouw en ik alles samen. Doen we nog een poging? Drukken we even op de pauze-knop in onze IVF-traject? Maar dit deel moest ik alleen doen. Mijn rouwproces is anders dan dat van mijn vrouw. Dus telkens als ik het gevoel had een stap te zetten wilde ik dat mijn vrouw die ook zette. Ik legde als het ware mijn verwerkingsproces aan haar op. Al snel had ik door dat ik dat moest loslaten. Ook hier zijn we door geraakt door veel met elkaar te babbelen. En naar elkaar te luisteren. Wat had zij nodig en waar had ik nood aan. Op dit moment respecteren we elkaars noden en behoeften in dit rouwproces en toetsen we regelmatig af: “Waar ben jij mee bezig in je koffertje”?  

 

En dan merk je kwaadheid en schroom. Je omgeving is niet meer bezig met je verlies. “Waarom zien ze nu niet dat het nog altijd moeilijk is?”. Ze lijken te vergeten dat er een verlies is. En je begint in te vullen. “Denken die nu echt dat het al verwerkt is? Dat kost meer dan een mensenleven!” En dan heb ik de klik gemaakt om anderen niet te overtuigen van hoe moeilijk ik het soms wel heb. Ook hier was loslaten weer de sleutel!  

 

We zijn nu al enkele jaren in het rouw- en verwerkingsproces. En ik besef nu dat mijn voelsprieten getraind zijn. Ik kan nu dichter bij mijn gevoel komen. En ik kan erin blijven zitten. Ik voel me daar niet minder man om. Het helpt me te verwerken door niet te vlug ‘eruit’ te springen. Ik heb het gevoel echter te leven. Bewuster te genieten. Bewuster verdrietig te zijn. Ik merk dat ik de dingen wat meer relativeer. Vroeger was ik bezig met wat iedereen van mij dacht en vond. Nu zijn er enkel mijn vrouw, familie en vrienden waarvan ik hoop dat ze me graag zien. Maar ook daar heb ik geleerd dat ‘graag zien’ en ‘grenzen stellen’ perfect samengaan. Ook op het werk relativeer ik. Op mijn werk zijn er momenteel best wel wat veranderingen. Dat is spannend.  Het is me nog niet helemaal duidelijk wat voor effect die op mij zullen hebben. Maar ik laat het los. Het is allemaal relatief in vergelijking met IVF-trajecten en mijn rouwproces.  

 

Ik heb mijn koffertje en mijn vrouw heeft haar wolkje. Soms is mijn koffertje heel aanwezig. Of schuift het wolkje van mijn vrouw voor de zon. Dat is een gegeven. We aanvaarden dat. Maar ondertussen slagen we er stap voor stap in om ook terug wat te genieten. Genieten van elkaar, van familie en vrienden. Van lekker eten en terrassen. Van doen wat we zelf willen. Van ons niet te moeten regelen naar anderen of kinderen. Stilaan ontdekken we hier en daar zelfs humor in ons traject. “Weet je nog de eerste keer voor dat spermastaal? Of daar in de wachtzaal net voor de pick-up? Hoe maf was dat?” Ik kijk daarom ook uit naar de opnames en uitzending van Taboe. Het is belangrijk om het taboe te doorbreken. Dat kan door erover te praten en te schrijven. Maar dat kan zeker en vast ook met humor. Humor verzacht en brengt luchtigheid in een topic dat anders haast elke conversatie laat doodbloeden.

 

Ik kan wel zeggen dat het IVF-proces en de rouw waar ik nu in zit ervoor gezorgd heeft dat ik alles bewuster mee maak. Dat ik meer voel. Dat ik meer relativeer. Dat ik meer geniet samen met mijn vrouw, familie en vrienden. Ik kan stilaan zeggen, al is het nog wat met de tanden op elkaar, dat dit voor mij de zingeving is van hetgeen ik meemaak. Ik had de IVF-mallemolen en mijn rouwproces nodig om echt te kunnen voelen, om te relativeren, om Jeroen te zijn.