‹ Terug

Verleden week werd ik via Panenka gevraagd of ik wilde meedoen aan een groepsinterview in Humo. Joepie… dacht ik! Dan zie ik mijn lotgenoten nog eens terug. Toen ik de mail iets beter las, stelde ik vast dat het een groepsinterview was met Taboe-deelnemers, Taboe’ers vanaf nu, uit andere afleveringen. Elise (autisme), Mandy (mensen die geworsteld hebben met een verslaving) en Jenna (genderdiversiteit – gaat aanstaande zondag op antenne… zeker kijken!) zouden mee aan de interviewtafel zitten.

 

Gisterenavond was het dan zo ver. ’s Avond werden we op DPG Media, het hoofdkwartier van Humo, verwacht. Spannend. Ik werd welkom geheten door Hanne en Koen. Eerste opdracht… een fotoshoot met Koen, de professionele fotograaf. In de catacomben van het gebouw bevond zich een fotostudio. Zo’n fotoshoot is best wel raar. Je weet niet goed waar je met je handen heen moet. En je bent je enorm bewust van je houding. Er werden attributen bovengehaald en uiteindelijk was het best nog wel plezant om zo voor de lens te staan. Ik ben benieuwd naar het resultaat.

 

Dan kwam het hoofdgerecht… het interview. We hadden elkaar al wel eens vluchtig gezien op de boot in Dinant. Als je daar meer over wil weten moet je zeker naar de laatste aflevering van taboe kijken. In die compilatie-aflevering komen alle Taboe’ers samen op de boot. Maar toen was de groep te groot om iedereen te leren kennen.

 

Hanne slaagde erin om ons vlot over onze avonturen in Chiny te laten vertellen. En natuurlijk ook over onze taboes. Ik ga het gras niet voor de voeten van Hanne wegmaaien. De essentie zal te lezen zijn in de Humo van 8 februari. Voor we het wisten waren we 3 uren verder. Ik vind elke aflevering van Taboe echt top. Ik kreeg de kans om deze 3 topdames beter leert kennen. Respect! Voor elk van hen. Het was aangenaam om te merken hoe snel de veiligheid er was om je verhaal ook nu weer te vertellen. Om onze ervaringen met Philippe Geubels en de crew te delen. Om te merken dat we allemaal iets unieks hadden mogen meemaken.

 

Ook al zijn onze taboes verschillend… er is een onderstroom die hetzelfde is. Ruimte innemen. Gehoord en gezien worden. Hanne zei tijdens het interview dat Taboe precies een onderdeel van onze therapie was. Ik moet toegeven dat ik aan Taboe heb deelgenomen om een stukje na te zinderen. Na te zinderen en dan vooral bij lotgenoten. Om hen erkenning te geven voor wat ze meemaken. Maar ook om hen misschien wat hoop te geven.

 

Ik besef nu pas dat Taboe een stap was in mijn verwerkingsproces. En ik ben Taboe dankbaar dat ik daardoor al die lieve mensen heb mogen ontmoeten. Taboe’ers, lotgenoten en Taboe-kijkers.

 

Met spanning kijk ik uit naar het interview in Humo. Ik ben er zeker van dat Hanne er iets moois van zal maken.