De allereerste keer dat mijn vrouw binnen moest voor een pick-up vroeg de verpleegkundige me of ik aanwezig wou zijn in de operatiekamer. Natuurlijk zei ik ja. Ik wilde haar steunen daar waar ik kon. En ik wou ook een oogje in het zeil houden terwijl ze dat deden. Alsof ik kon beoordelen of ze de pick-up correct uit zouden voeren. Niet dus!

Mijn vrouw werd onder een lichte narcose gebracht. Daar lag ze dan. Ik zat op een stoel aan de zijkant van het lokaal. Helemaal steriel ingepakt. Super stil om het delicate proces niet te verstoren. De specialiste zorgde dat ze er goed voor zat en dat ze duidelijk zicht had op de monitor. Met een lange naald werden de follikels één voor één aangeprikt en leeggezogen. Fascinerend. Een ander teamlid bracht telkens de inhoud van zo’n follikel naar het doorgeefluik met het labo. Daar nam een labo-medewerker het kostbare goedje in ontvangst en ging op zoek naar een eicel. Tijdens het aanprikken werd steeds gemeld hoeveel eicellen er ‘gevonden’ waren. Op 20 minuten was het gepiept. Het laatste getal dat ik meegekregen had was 11. 11 eicellen… een mooi resultaat. Dat zou ook het definitieve aantal zijn dat ik aan mijn vrouw mocht meegeven. Zij was ondertussen in een recovery-kamertje aan het ontwaken uit haar lichte narcose. Ze heeft toen zeker 5 keren gevraagd hoeveel eicellen er waren. Ze vergat het steeds omdat ze nog versuft was van de narcose. Dat was best grappig. De dag erna hoorden we dat er van de 11 eicellen 5 eicellen bevrucht waren. Tot dan toen waren we nog steeds heel hoopvol. Op de 2e dag lieten ze ons weten dat we op dag 3 een terugplaatsing zouden hebben. Er waren toen nog 3 ‘embryo’s’ in de running. 2 zeer gefragmenteerd… dat is helemaal niet goed en dat wil je dan niet horen. Die zouden ze dan ook niet invriezen. En eentje van matige kwaliteit. Die werd teruggeplaatst. Daarvan hoop je dat de natuurlijke omgeving van de baarmoeder volop compenseert en het mirakel voltrekt. Niet dus… Terug naar af. Een nieuw traject…

Heel anders in opbouw, dat tweede traject. Ze zouden een aantal medicaties wijzigen. De stimulatie via hormonen zou ook langer duren. Nu zou het wel lukken volgens de verpleegkundigen.  Ongeveer 2 maanden later waren we daar weer voor de 2e pick-up. De eerste had immers niets opgeleverd dat de moeite waard was om in te vriezen. Poging 2 zou een feit zijn. Ook nu weer ging ik in op het aanbod om de pick-up bij te wonen.

Maar wat was me dat! In feite was de procedure voor de pick-up volkomen hetzelfde als de eerste keer. Alleen leek het alsof mijn vrouw helemaal niet onder narcose was. Ze kreunde van de pijn. Ze lag helemaal niet stil. Ze kwam soms zelfs rechtzitten. En dat terwijl een lange naald in haar lichaam aanwezig was. De anesthesiste trok haar steeds weer terug naar beneden zodat ze bleef liggen. Eerst fluisterde ik al twijfelend dat ze niet in slaap was. Maar naarmate dit zo bleef doorgaan begon ik erg ongerust te worden. En verhief ik mijn stem al meer om aan te geven dat mijn vrouw niet onder narcose was. De anesthesiste  verzekerde me dat dit wel het geval was. Ik was er niet gerust in. Zeker niet toen de anesthesiste in het gezicht van mijn vrouw begon te slaan met de melding: “Blijven ademen mevrouw! Blijven ademen”. Wat een hel! Horror! Ik was woedend. Gelukkig was de ingreep ook nu weer na 20 minuten achter de rug. Het precieze aantal eicellen dat die dag geoogst zijn, weet ik niet meer. Ik was in shock! Mijn vrouw werd ook nu weer langzaam wakker in het recovery-kamertje. Ze zag onmiddellijk dat er iets was. Ik denk dat ik lijkbleek geweest moet zijn. Ik vertelde haar hoe ze had liggen kermen en bewegen tijdens de ingreep. Ze wist er gelukkig niets meer van. Uiteindelijk hadden we ’s anderendaags weer 5 bevruchte eicellen. Maar op dag 2 kwam dan het verdikt dat alle ‘embryo’s’ van slechte kwaliteit waren (zeer gefragmenteerd) en dat de terugplaatsing geannuleerd zou worden. Daar ging onze 2e poging.

Om andere redenen dan de bovenstaande (dat zal ik nog in een aparte blog toelichten) zijn we dan naar UZ Jette gegaan. En daar mocht ik als man niet aanwezig zijn op de pick-up. Ik haalde opgelucht adem! Ik wou mijn vrouw nooit nog zo zien. Kermend van de pijn en blijkbaar toch in slaap!