Soms denk ik dat ik in de Truman Show zit. Ken je die film? Een man (Jim Carry) groeit op op een grote filmset zonder het te weten. Alles wordt gefilmd en uitgezonden. En hier en daar gooit de regisseur onverwachte dingen op zijn pad. Naarmate de film vordert worden dat echter absurde dingen. Zaken die bijna niet meer toevallig kunnen zijn. Dat gevoel heb ik ook soms sinds we weten dat we kinderloos verder moeten.

Toen we merkten dat we niet zo eenvoudig zwanger konden geraken, zagen we overal zwangere koppels. Op de gekste plaatsen. OK… dat je in de winkel al eens een zwangere dame tegenkomt, dat is normaal. Maar er waren dagen dat we ze bijna niet op 1 hand konden tellen. En soms dacht ik dat ik ‘veilig’ was… Oef een ganse dag opleiding aan allemaal mannen. Maar dan bleek de dame aan de receptie zwanger. Het ergste vond ik babyborrels. Vooral omdat iedereen die kinderen heeft, zijn kids meeneemt naar zo’n babyborrel en je dus continu “papa, papa” hoort.

De regisseur van onze film heeft een sadistisch trekje. Zelfs toen we in onze IVF-trajecten zaten en moesten wachten in het ziekenhuis, dan werden de afspraken voor de zwangeren gemengd met die van de koppels die in een IVF-traject zaten. Raar hoe je dan eerst jaloers bent, dan hoop krijgt omdat je denkt “Over drie maanden zitten wij hier ook zo” maar tot slot verdrietig bent omdat je stilaan merkt dat het niet lukt.

En dan… oh ironie! We woonden ongeveer een jaar in ons nieuwe huis toen we plots nieuwe buren kregen. Een tof koppel waarvan de vrouw een vroedvrouwenpraktijk ging uitbaten. Bij haar thuis. Nu staat er dus een mega-groot plakkaat op de scheiding met de buren waarop in koeien van letters staat “Zwanger? Zwanger worden? Bevallen?... Vroedvrouwenpraktijk xxx”. Ze doet  praatavonden, massageworkshops,… Regelmatig lijkt het hier op een heuse bolle-buiken-parade. En in een aantal gevallen barricaderen ze nog half onze oprit terwijl 100 meter verder een parkeerplaats bij het kerkplein is. Maar die afstand lijkt onoverbrugbaar. Ok… ik ben weer aan het zagen. Ik laat het los. Je kunt dat toch niet zelf bedenken dat je als kinderloos koppel uiteindelijk langs een vroedvrouw komt te wonen. Waar zijn die camera’s ;-).

Om dan nog maar te zwijgen van de regering in het script. Als je geen kinderen hebt (alleenstaand of als koppel) dan wordt je extra belast. Ook qua verloven is de helft van de statuten gekoppeld aan het feit dat je kinderen hebt: ouderschapsverlof, bevallingsverlof,… Het is haast een evidentie dat collega’s zonder kinderen zich regelen in het voordeel van de collega’s met kinderen. En dan is de overheid nu de groene kaart aan het trekken. Alles wat vervuilend is zal extra belast worden. Thuis hebben we een openhaard. We kunnen zalig genieten als we die aangemaakt hebben. Ik zorg steeds dat ik zeer droog en zuiver hout stook. Maar over enkele jaren zal het liedje uit zijn. Dan moet ik mijn houtkachel laten aanpassen en een roetfilter plaatsen. Als het dan nog mag om een houtkachel te hebben! En in principe begrijp ik dat. Ik ben een groene jongen dus alles voor de natuur. Maar neem asjeblieft alles in rekening. We hebben de pech om geen kinderen te mogen hebben, laat ons dan af en toe die kachel eens aanmaken. Onze ecologische voetafdruk (zelfs met houtkachel) is vele malen kleiner dan die van koppels met kinderen.

Als ik wil, kan ik dagelijks in de ‘pieker-modus’ geraken doordat ik met mijn kinderloosheid geconfronteerd wordt. Een ‘Baby on board’ zonnescherm, verklede papa’s die met hun kinderen rond gaan voor Halloween, de “papa, papa!”-’s in de winkel,… Gelukkig heb ik me daar over kunnen zetten. Soms worden mijn vrouw en ik nog wel eens verrast. En dan denken we: “Een zwangere hier? Wat is de kans?”. We kunnen dan misschien nog wel even verdrietig zijn maar als snel lachen we erom en gaan verder. We zijn benieuwd hoe onze Truman Show afloopt!