‹ Terug

Verleden jaar, net voor de coronacrisis, zat ik in een selectieprocedure voor het programma "Taboe" van Panenka met Philippe Geubels. Via de vzw Kinderwens was mijn naam door gegeven aan één van de producers. Ze zochten nog een man die zijn verhaal wilde delen. Binnen de taboe-reeks zou een aflevering gaan over ongewenst kinderloos zijn. Ik had zoveel energie gehaald uit de reacties op het artikel uit De Morgen enkele maanden ervoor dat ik niet lang heb getwijfeld om in gesprek te gaan. Ik heb het eerst goed doorgesproken met mijn vrouw. Zo'n deelname heeft immers ook wel impact op haar. Ze voelde goed aan dat ik dit nodig had in mijn verwerkingsproces. 

 

Vooraleer ik mocht deelnemen was er een soort van intake-traject. Ik heb 3 gesprekken gehad. Telkens zat er iemand voor me die vooral luisterde naar mijn verhaal. Uiteindelijk kreeg ik te horen dat ik geselecteerd was. In juni was het zo ver. Dan zou ik samen met 3 andere kandidaten, Philippe Geubels en de crew een week doorbrengen in een huisje in de Ardennen. Corona heeft ervoor gezorgd dat die week uiteindelijk uitgesteld is naar begin augustus. Na een negatieve test van alle deelnemers en de crewleden had de productie de goedkeuring om de week mits de nodige coronamaatregelen te laten doorgaan.

 

Ik weet nog dat ik lichtjes zenuwachtig naar daar reed op maandagochtend. Hoe zou die week er gaan uitzien? Zouden de andere deelnemers meevallen? Ik wist enkel hun namen. We zouden met 2 mannen en 2 vrouwen zijn. Netjes verdeeld. Toen ik aankwam maakte ik op de parking al kennis met Philippe. Ik was onder de indruk. Een bekende Vlaming kom je niet elke dag tegen en ik mocht er nu een ganse week mee ‘op vakantie in d’Ardennen’. Ik was benieuwd hoe hij zou zijn. Op TV was ik alleszins al enorme fan.

Druppelsgewijs kwamen ook de andere deelnemers en crewleden toe. Die maandag zou er gestart worden met de individuele interviews. Een van de dames zou de spits afbijten. Moedig. Ik had die moed niet echt en ben als laatste mijn interview in gegaan.

Achteraf gezien was de ‘tête-à-tête met Philippe een echte cadeau. Enkel wij 2… Zo leek het wel want het gesprek nam onmiddellijk een diepgang waardoor ik de camera, de cameraman, de geluidsman en de regisseuse volkomen vergat. Ik was enorm onder de indruk hoe actief Philippe kon luisteren. Hoe hij de essentie van al onze gesprekken na de 4 interviews kon verwoorden in: “Het is een rouwproces waar jullie inzitten!”. Straffe kerel.

 

Ondertussen maakte ik verder kennis met Mireille, Katrien en Steve. Wat een prachtmensen waren dat. Allemaal verschillend. Allemaal hun eigen verhaal. Allemaal dezelfde onderstroom. Allemaal lotgenoten. Stilaan kwamen de verhalen boven. Deelden we ons verdriet, onze ervaringen, een tipje van de sluier van ons rouwproces. Hoe vaak dat ik die week gedacht heb: “Hé dat heb ik ook” of “Daar herken ik me helemaal in”. Ongelooflijk hoe sterk het is om lotgenoten tegen te komen waar je onbevangen en ongegeneerd je verhaal tegen kan vertellen en waar je achteraf beseft… wij hebben maar een half woord nodig om elkaar te begrijpen.

 

Over mijn deelname aan Taboe gaan nog veel blogs geschreven worden. Ik heb daar zoveel uitgehaald. Steve, Mireille, Katrien, Philippe en de hele crew hebben me geholpen om een belangrijke stap in mijn rouwproces te zetten. Steek energie in mensen die je energie geven. Zoek lotgenoten op! Het werkt helend.

 

Met die boodschap sluit ik dit stukje af. Wordt vervolgd…