Een tijdje geleden werd ik door Fien Neirynck gecontacteerd via mijn website. Ze vroef of ik geen zin had om een artikel te schrijven voor haar website, De Maakbare Mens. Ik had nog nooit gehoord van deze website. Ze lichtte toe wat ze precies deden en waar ze voor stonden. We zouden elkaar via Teams ontmoeten… dat sprak wat gemakkelijker. Voorafgaand aan dat gesprek ging ik al wat snuisteren op hun website. Het was knap om te zien wat voor verschillende visies en inzichten ze op deze uitgebreide webstek hadden verzameld. Van medische experten tot pakkende getuigenissen en lotgenoten.

Bij onze teamsontmoeting vertelde ik Fien dat ik onder de indruk was van hun werk. Ze zijn een baken voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen, KI, eicel- en spermadonatie, IVF, draagmoederschap, financiële aspecten bij vruchtbaarheidsbehandelingen, wetgeving ter zake, pleegouderschap en adoptie, … Spijtig dat ik niet van hun bestaan afwist. Het zijn immers allemaal keuzes waar ik en mijn vrouw ook voor gestaan hebben. Echt knap werk, die website en die werking.

Ik kon de link met mijn situatie niet helemaal zien en dat vertelde ik dan ook aan Fien. Wat zag ze in mijn verhaal dat bruikbaar was voor haar website. In mijn geval is de mens juist niet maakbaar. En een aantal andere opties die mogelijk zijn hebben wij bewust niet gekozen. Ze gaf aan dat ze op hun website een zo volledig mogelijk beeld wilden schetsen. Het is immers een feit dat een aantal wensouders ongewenst kinderloos zullen verder moeten. In mijn verhalen zag ze een evolutie van iemand die stappen heeft gezet na het verdict en die daarbij zingeving probeert te geven aan de situatie.

Daarop ben ik in mijn pen gekropen en heb mijn verhaal beknopt neergeschreven. Van zodra het ‘gepubliceerd’ is zal ik er ook in mijn volgende blog naar verwijzen. Ik merk dat ik na 6 jaar een heel traject afgelegd heb. Dat het proces van IVF en van rouw me op een vreemde manier groei gebracht heeft. Het beeld van een knotwilg schiet me nu te binnen. Een knotwilg die 7 jaar lang niet geknot is (het beeld van mijn dochtertje groeide imaginair in mijn hoofd) en die dan drastisch geknot wordt (de boodschap 6 jaar geleden dat ik nooit papa zal zijn). Maar die knotwilg die na het knotten uitspringt en opnieuw verder leeft. Volledig verandert is maar nog steeds leeft en groeit en bloeit. Die groei voor mij vertaalt zich in goed kunnen voelen en benoemen wat ik wel en niet wil. Zicht op mensen rondom mij die zorg voor me dragen en mensen waar ik minder mijn tanden op stuk moet bijten. De intensiteit waarmee ik gelukmomentjes pluk samen met familie, vrienden en mijn vrouw.

Ik maak me sterk dat als ooit de mens helemaal maakbaar is, ver in de toekomst. Zo maakbaar dat het probleem dat mijn vrouw en ik hadden om kinderen te krijgen, de oorzaak van dat probleem dat men nooit heeft kunnen benoemen ineens kinderspel is voor de medische wereld. Dat men over 30 jaar zou zeggen: “Jeroen… het probleem dat jij 30 jaar geleden had om papa te worden, bestaat niet meer! Jouw dochtertje zou nu wel bestaan” dat ik daar dan vrede mee zal hebben. Dat ik dan terugkijk op een leven van andere gelukjes. En dat ik met rust kan terugkijken op de stukjes Jeroen die ik achterlaat.