Gisteren ben ik beet genomen door mijn schoonbroer. Een aprilgrap! Mijn neefje was geselecteerd voor de Nationale Selectie Tafeltennis. In volle corona… Hoe had ik daar achterafgezien zo kunnen intrappen.

Ik belde mijn neefje, een tiener van 14 jaar, dus niets vermoedend op om hem te laten vertellen over zijn selectie. Al snel werd dus duidelijk dat ik gefopt was. Lol dat ze daar aan de andere kant hadden. Ook één van mijn nichtjes, 16 jaar, volgde het gesprek mee. Ze gaat dat tegenwoordig met de Smartphones. Ik stond ‘on speaker’. Ik polste naar hun examens. Die waren achter de rug. Ze hadden enkel nog een meeting met hun klasleerkracht om hun studiekeuze te bespreken. Mijn neefje moet kiezen voor de 2e graad en mijn nichtje voor de 3e graad. Ik was verbaast hoe leuk het was om met hen daarover te praten. Ze wisten al heel goed wat ze wilden doen. Al was er bij mijn nichtje misschien nog wat twijfel. Wetenschappen dat zeker en vast. Maar wiskunde? 6 uren of 8 uren. Mijn neefje koos ook voor Wetenschappen. De kinderen van mijn zus zijn alle drie zeer getalenteerd. Niet enkel op gebied van studies maar ook in hun hobby’s. Tekenen, tennis, muziek…Het kan niet op! Dat maakt dat het niet altijd evident is om dan te kiezen. Na het gesprek met hen had ik er vertrouwen in dat ze slim zouden kiezen. En dat ze op de leeftijd van 14 en 16 jaar al een goed beeld hadden van wat ze wilde worden en waarom. De één ingenieur of orthodontist. De ander dokter.

Achteraf gezien stel ik me dan voor hoe dat gesprek gegaan zou zijn met mijn eigen dochtertje. Zou ze ook zo getalenteerd geweest zijn? Keuzestress? Of zou ze het misschien moeilijk gehad hebben om te studeren? En zou ze vooral een stiel hebben willen leren. Zou ze graag naar school gaan en bijleren? Zou ze ook vlug geweten hebben wat ze wilde worden?

En hoe zou ik dat als papa aanpakken? Ik heb me altijd voorgenomen dat ik als ik papa zou zijn, niet te sturend zou zijn in de studiekeuze van mijn dochtertje. Ik herinner me nog dat ik bij het verder studeren heel duidelijk wist wat ik wilde worden. Maar als ik nu terugkijk naar wat ik effectief doe, dan gebruik ik nog weinig van wat ik in die 6 jaren hogeschool en universiteit geleerd heb. Ik geloof in het feit dat het leven je de weg wel toont. En dat het belangrijk is om veerkrachtig om te kunnen gaan met zaken die misschien niet zo lopen als je gedacht had.

Wat een verrassing was het dan ook dat ik achteraf bekeken in het gesprek met mijn neefje en nichtje veel sturender geweest was dan ik had gewild. Waarschijnlijk omdat ze ook voor wetenschappen gekozen hadden. Recht in mijn denkkader. En ik ben dan beginnen opsommen wat voor voordelen dat dit had. Wat voor keuze je hebt op het moment dat je werk zoekt. Maar eigenlijk doet dat er niet zo toe. Zou ik de studiekeuze van mijn dochtertje ook zo sterk geprojecteerd hebben op mijn eigen realiteit? Zou ik onbewust toch signalen uitsturen dat de keuze voor wetenschappen waarschijnlijk de beste zou zijn? Misschien wel. Gelukkig heeft mijn vrouw een heel andere achtergrond en denkkader. En ik ga ervan uit dat mochten we het geluk gehad hebben een dochtertje te hebben gehad dat voor en studiekeuze stond we beiden met open vizier en met al onze kaarten op tafel haar de voordelen van beide keuzes konden meegeven zodat ze zelf een keuze zou kunnen maken die haar het beste zou liggen. En dat was dan waarschijnlijk nog een totaal andere keuze.

Uiteindelijk is het van belang om vooral iets te doen wat je graag doet. En je leven zal je de weg wel wijzen.