Afgelopen weekend was het Sinterklaas. Typisch de periode dat onze pete- en metekinderen hun bestelling bij ons komen afhalen. Corona zorgde voor een uitdaging dit jaar om dit op een veilige manier te doen. Het was dus op alternatieve wijze: Beperkt in de tijd, tijdens een wandeling in de buitenlucht.

Alhoewel ik elk jaar wel weer geniet van het jonge enthousiasme om onmiddellijk aan de slag te gaan met het speelgoed of om in de snoep te duiken, overvalt me toch elk jaar weer het gevoel: Hoe zou dat voor mijn kind zijn geweest?

Ik zal nooit de papa zijn die helpt om een Legoset in elkaar te steken. Of ik ben niet de redder in nood die tegen een ijltempo de batterijen in het speeltoestel gestoken krijgt zodat het spelplezier onmiddellijk kan beginnen. Ik ben niet de handige helper van de goedheilige man die in het geniep 's nachts het snoepgoed en speelgoed op de tafel decoreert om 's morgens die ogen vol verwondering te kunnen zien. Neen... ik ben de peter of de nonkel die met volle teugen geniet van het moment. Maar na een paar uurtjes is dat dan ook weer gedaan. Dan gaan ze naar huis en blijf ik samen met mijn vrouw kinderloos achter. 

Ik besef wel stilaan dat ik me hierin wel ooit zal kunnen zetten. Maar voorlopig dwalen mijn gedachten toch nog af naar: Wat zou zij kiezen uit al die speelgoedboekjes? Zou ze ook zo van Lego houden? Zou ze van poppen houden of juist helemaal niet? En welke moeilijke sinterklaasvragen zou ze me voorschotelen die me in mijn haren zouden doen krabben om niet door de mand te vallen? Ik zal het nooit weten.