Afgelopen weekend heeft het bij ons gesneeuwd. Zaterdagavond dwarrelden de vlokjes naar beneden. Het is dan zalig om als eerste door de sneeuw te stappen. Om het gekraak onder je voeten te horen. Mijn vrouw en ik zijn er onmiddellijk op uit getrokken om een tochtje door de sneeuw te maken. Heerlijk genieten…

Als je daar dan zo wandelt en je kijkt achter je… dan zie je waar je gelopen hebt. Ik weet nog hoe ik vroeger probeerde om de stappen van mijn vader te volgen in de sneeuw. Onbegonnen werk als pagadder van 5 jaar. Als we nu achter ons kijken, dan is er geen dochtertje van 5 dat probeert om onze stappen te volgen.

Vroeger maakte me dat verdrietig en boos. Waarom krijg ik die kans niet om de papa te zijn die samen met zijn dochter in de sneeuw speelt. Om te zien hoe mijn dochtertje gefascineerd is door de eerste sneeuw. Hoe ze kirt en lacht wanneer ze sneeuw naar mij gooit. En hoe ze krijst als ik al spelend achter haar aan ga met mijn hand vol sneeuw.

Dat verdriet en die boosheid is stilaan een beetje aan het wegebben. Ik merk nu dat ik vooral mijmer en droom hoe het had kunnen zijn. Ik ben dan in gedachten zo ver dat ik mezelf met mijn dochtertje zie staan in de sneeuw. En misschien is ze dan zo rond de leeftijd van mijn petekind. Negen jaar. Dan is ze op een leeftijd dat we ‘eens iets anders dan een sneeuwman’ kunnen maken met de sneeuw. Misschien zelfs een sneeuwolifant. Of een sneeuw-volkswagen. Die heb ik ooit zelf met mijn vader en mijn zussen gemaakt. Het zou de moment zijn om creativiteit in te lepelen. Op een speelse manier. Alles zou goed zijn. Wat ze maar zou verzinnen, wij zouden het samen bouwen en nadenken hoe we dat het beste zouden aanpakken.

Na zo’n gedachtetrein word ik dan weer terug geslingerd in de realiteit. Ik merk dat we al een heel eind opgeschoten zijn. Ik kijk naast me en zie mijn fantastische vrouw waar ik elke dag voor de volle 100% voor mag kiezen. Ik ben eigenlijk wel gelukkig. Alleen mis ik iets. Mis ik iemand… mijn dochtertje…

We komen terug thuis en warmen samen op bij het knisperende haardvuur. En drinken dan een lekkere warme chocomelk…