Het is weer 6 december geweest. Sinterklaas heeft de lieve kinderen weer van de stoute gescheiden. Ouders en grootouders hebben zich weer uit de naad gewerkt om tijdig alle pakjes te bestellen bij de goed heilig man. En de dag zelf… dan worden papa’s opgetrommeld om het speelgoed in elkaar te steken zodat hun kleine spruit onmiddellijk aan de slag kan. Andere jaren zag ik op tegen deze periode. Ik had immers ook zo graag de spanning in de ogen van mijn kind gezien. De spanning van… “Wat gaat ie gebracht hebben voor mij?”. En de dag zelf het plezier om aan de slag te gaan met het nieuwe speelgoed. Of ‘Ik heb geen honger? Natuurlijk… dat kan ook niet anders met al dat gesnoep ;-)”. Samen gezelschapspelletjes doen, of puzzelen of de nieuwe lego-set bouwen. Het zit er allemaal niet in voor mij op die manier.

Maar dit jaar was anders. Ik merkte dat ik minder tegen deze tijd van het jaar opkeek. Ik las een linkedIn-post van een Nederlandse therapeute die volgens mij echt duurzaam en knap omgaat met haar ongewenst kinderloosheid: Simone Sinjorgo (https://praktijkdediamant.nl/over-mij/). Het is een dame die de zaken durft benoemen enerzijds maar anderzijds ook laat zien dat er een leven zonder kinderen kan zijn.

Ze vertelde in haar blog dat ze sinterklaas vroeger super plezant vond. Als kind maar ook als volwassen. Het plezier was in ‘de schijn ophouden dat het plezierig is’ veranderd sinds ze wist dat ze kinderloos verder moest. En toen heeft ze de switch gemaakt. Ze heeft terug de balans gezocht. De balans tussen verdriet en plezier. Ze zegt dat heel gepast als ‘de balans tussen bitter en zoet’. Heel toepasselijk met sinterklaas. Ze kiest er nu voor om toch ook het plezier terug te zoeken.

Mijn vrouw en ik hebben die dag ook plezier gezocht. We zijn gaan zwemmen. Sinds kort is het zwembad in Landen afgebroken. In de plaats is een mega-zwemparadijs gekomen. Gertje heeft in de naburige gemeente Hannut een Plopsaqua neer geplant. En als geste mogen inwoners van Landen voor 5 euro gaan zwemmen van Gertje. Dankzij corona moest je een tijdslot reserveren. We waren er helemaal klaar voor om een uurtje ons hoofd leeg te maken en baantjes te trekken. Op zondagochtend kan het er soms wel wat druk zijn. Ouders met kinderen lopen af en aan om alle attrakties uit te proberen. Soms wel confronterend. Dan helpt zwemmen om er even niet op te letten. Maar deze week niet. Het was er super rustig. Vooral baantjestrekkers. Toen we achteraf buiten kwamen bedachten we… natuurlijk alle ouders met kinderen zijn nu pakjes aan het openmaken en snoep aan het eten. En dus zijn de ideale momenten om te gaan zwemmen: sinterklaas, moederdag, vaderdag, Pasen,…;-)

In één van mijn vorige blogs heb ik de metafoor van de stenen, de keien, het zand en het water in de bokaal uitgelegd. Ik geloof nog steeds in die metafoor. Ik ben er ook van overtuigd dat ik geen superkrachten heb die de bokaal groter maken. Maar ik merk wel dat door heel bewust te rouwen, door te voelen wat ik moet voelen, door los te laten om zo iets nieuws te pakken,… dat ik daardoor wel in staat ben om sommige stenen kleiner te maken. En zo komt er ruimte voor de andere belangrijke zaken in mijn leven. Zo kom ik stilaan terug in balans.

En verder vinden we het zalig om onze pete- en metekinderen en onze nichtjes en neefjes te zien smullen van al dat snoepgoed dat de Sint voor hen bij ons gebracht heeft.