‹ Terug

Ik wilde eigenlijk nooit trouwen. Ik was daar ook heel formeel in naar mijn toenmalige vriendin (nu mijn vrouw). Die wilde dat absoluut wel! Trouwen leek me vooral iets wat de maatschappij verwachtte. En daar wilde ik het al niet voor doen. En trouwen om alles geregeld te hebben… daar had ik zo iets van… “dat kunnen we dan wel via een notaris regelen. Daar hoeven we helemaal niet voor te trouwen”. Dus neen!   

 

Tijdens ons IVF-traject werd duidelijk dat ik met niemand anders door het leven zou willen gaan dan mijn vriendin. We hebben elkaar nog meer gevonden in al die vruchtbaarheidsbehandelingen, al die ritten op de emotionele rollercoaster, al die hoop en dat verdriet. We hebben geluk dat we elkaar steeds weer wisten te vinden en er voor elkaar waren. Dat we met elkaar zijn blijven babbelen en… dat onze grenzen, waarden en normen perfect in sync waren. Samen met haar heb ik 3 levens geleefd en het gevoel dat we alles aankunnen.

En zo ontstond een andere reden om te trouwen voor mij. De reden om haar duidelijk te maken dat zij voor mij de rots in de branding is. Mijn maatje op ons schip in de storm op zee. En vroeg ik haar na de nodige voorbereiding ten huwelijk. Gelukkig zei ze ja! Oef! Dan kon het plannen beginnen. En in zo’n IVF-traject hoop je stiekem dat dat je zinnen verzet. Dat je je even kan ontspannen en dat zwanger worden dan toch zo nog lukt. Want dat is DE raad van tante Kaat: “Stop eens even met proberen, bouw een huis of trouw en dan komt die kleine vanzelf”! Tante Kaat kletst uit haar nek.

 

We waren al redelijk ver in het plannen van onze trouw. De kerkelijke dienst zou er eentje zijn met een gospelkoor en een uil Jozef die de ringen zou brengen. We hadden al een idee wat voor soort feest we wilden. Op een gegeven moment hadden we zelfs een weddingplanner. Achteraf gezien was dit vooral omdat het best wel wat energie vraagt om een huwelijk te plannen. Maar in zo’n IVF-traject heb je juist alle energie nodig om je hoofd boven water te houden. We merkten dat de 2 processen, enerzijds happy-things voor het plannen van de trouw en anderzijds verdrietig zijn omdat de behandeling weeral niet gewerkt had, niet te verenigen waren. Zelfs niet met een weddingplanner.

 

Met een bang hartje belde ik haar op om te zeggen dat we onze trouwplannen even gingen opbergen. Ze was één en al begrip toen ik de situatie uitlegde. Blijkbaar had ze zelf jarenlang in een IVF-traject gezeten en waren zij en haar partner uiteindelijk overgegaan tot adoptie. Ze sloot het gesprek af met: “Laat me over een jaar of 3 als jullie uit dit traject zijn maar iets weten als jullie gebruik willen maken van mijn diensten als weddingplanner”. Een jaar of drie! Zo lang? We hadden toch gewoon dat medisch duwtje in de rug nodig om zwanger te geraken. Dat zou toch nooit 3 jaar duren. Het drong niet echt door.

 

Uiteindelijk heeft ze helemaal gelijk gehad. Onze IVF-rollercoaster heeft nog bijna 3 jaar geduurd. Toen hebben we beslist om te stoppen met onze behandelingen. En toen was er terug mentale ruimte om onze trouw te plannen. Die was trouwens geweldig. 5 oktober 2019 staat in mijn geheugen gegrift als de leukste en mooiste dag van mijn leven. Heel bizar want na onze beslissing om kinderloos verder te gaan kruip je langzaam uit het diepe dal. En dan heb je toch dat lichtpuntje. Onze trouw zag er helemaal anders uit dan we oorspronkelijk gepland hadden. Het kerkelijke deel viel al weg. Dat deel zijn we verloren in ons IVF-traject. En het feest... Dat moest vooral gezellig eten, drinken en dansen zijn met familie en vrienden. En dat was het ook. Een echte topdag waar mijn vrouw en ik voor één keer alleen in de kijker stonden. Ik denk er nog steeds met een glimlach aan terug.

 

Ondertussen is deze week ook het bericht gekomen dat de Taboe-aflevering op zondag 16 januari te zien zal zijn op één.be. Bekijk hier alvast de trailer: https://vimeo.com/647645310 Spannend!