‹ Terug

Op mijn werk controleer ik dagelijks het Belgisch Staatsblad op relevante wetgeving voor onze onderneming. Helaas is onze wetgeving vaak niet wervelend geschreven. Dus wat doe je dan… dan ‘scan’ je de titels op zoek naar signaalwoorden. Deze week viel mijn oog op de volgende titel: “Wet tot uitbreiding van het rouwverlof bij het overlijden van een partner of een kind en tot het flexibiliseren van de opname van het rouwverlof”. Geen enkel signaalwoord aanwezig en toch was ik getriggerd!

 

In mijn pauze dook ik in de wettekst. Droge kost sowieso maar ik was gemotiveerd. Het ging immers over rouw. Wat een koude douche! Zo afgelijnd! Zo rationeel. Achteraf gezien ook weer helemaal typisch de wetgever. Ik begrijp dat er regels en afspraken moeten zijn. En ik begrijp ook dat ze rouwverlof niet kunnen laten afhangen van het individu. Ze moeten daar regeltjes op plakken. Maar die regeltjes duwen je zo hard in een ‘kotteke’! En staan mijlenver van de logica!

 

“Overlijden van een samenwonende partner of (pleeg)kind: 10 dagen waarvan 3 te kiezen tussen overlijden en uitvaart en 7 binnen het jaar na overlijden.” Wat met niet-samenwonende koppels? Is de rouw daar minder? Of bij het overlijden van een (stief/pleeg/schoon)ouder: “3 dagen rouwverlof tussen overlijden en uitvaart”. En dan komen nog wat gekke dingen. Als je broer, zus of grootouder bij jou inwoont, krijg je 2 dagen rouwverlof. Wonen ze niet in dan slechts 1 dag en dat is dan de dag van de uitvaart. Hoe belachelijk is dat! Ik vind het heel raar dat die relaties zo ten opzichte van elkaar worden gewogen en opgedeeld. Kunstmatig en stuntelig noem ik het. Wie is de wetgever om te zeggen dat mijn relatie met mijn zussen minder hecht is dan die met mijn moeder? Belachelijk!

 

Maar natuurlijk is het niet de bedoeling van de overheid om de rouw in te schatten. Toch niet voor de periode tussen overlijden en uitvaart. Waarschijnlijk, maar daar hebben we het raden naar want dat staat er niet duidelijk in, is dit ‘verlof’ voorzien om de uitvaart te regelen. Ook dat houdt dan weer geen steek. Wie zegt immers dat je de uitvaart van je broer of zus niet moet regelen? Want daar krijg je enkel de dag van de uitvaart voor. Gelukkig is er nog gewoon verlof of onbetaald verlof!

 

Maar dan komt het belachelijkste in de wettekst… Blijkbaar krijg je als ambtenaar voor het overlijden van een (stief/pleeg/schoon)ouder 4 dagen rouwverlof waarvan 3 te kiezen tussen overlijden en uitvaart en 1 binnen het jaar na overlijden. Wat is me dat? Rouwt een ambtenaar anders? Heeft die meer tijd nodig omdat hij of zij de dingen trager geregeld krijgt? Ik dacht het niet. Voor alle duidelijkheid… geen verwijt naar onze ambtenaren. Het is de wetgeving die ik hier door mangel haal! Maar ze krijgen wel 1 dag meer… iedereen gelijk?

 

OK… tijd om weer even zen te worden, Jeroen. Ik heb immers de trigger nog niet verteld. De reden waarom ik deze wettekst wat meer in detail gelezen heb. Stiekem hoopte ik iets te kunnen lezen over het rouwverlof voor ouders die een miskraam hebben gehad. Waar er geen sprake is over een uitvaart. Helaas pindakaas…Helemaal niets hierover terug te vinden.

En eigenlijk moet ik toegeven dat ik al helemaal niet verwachtte dat er iets zou instaan over het rouwverlof voor mensen met een niet-zichtbaar, een niet-tastbaar maar o zo echt verlies. Mensen die rouwen omdat ze hun kinderwens hebben moeten opbergen. Ik herinner me nog de leegte na onze beslissing dat we met IVF gingen stoppen. Er zijn geen ritjes meer naar de fertiliteitskliniek. Geen afspraken meer met de specialist. Geen spuiten meer te zetten. Er is dan niets meer. En dan dringt het langzaam maar zeker tot je door dat je dat kindje dat je jaren lang in je hoofd hebt laten opgroeien… zien opgroeien, voor altijd moet laten gaan. Je zal het nooit kunnen vastpakken. Maar het was er wel.

 

Eind 2017 hebben mijn vrouw en ik beslist om de IVF-handdoek in de ring te gooien. In dat jaar in de zomer is ook mijn vader overleden. Ik zag die man zo graag. En ik heb er ook nog elke dag verdriet om. Dat verdriet is niet zichtbaar. Dat is verdriet dat van binnen zit. Verdriet dat weer kort opwelt door iets dat me aan hem doet denken. Vaak geen grote dingen. Neen… eerder iets kleins zoals een lied op de radio. Je zal het niet aan me merken. Maar dan denk ik aan hem. Hetzelfde kan ik zeggen over mijn kinderwens. Het is een ander verdriet maar daarom niet minder intens. Het is anders rouwen maar daarom niet minder rouwen.

 

Ooit zou ik graag een steen in deze rivier willen verleggen. Een lans willen breken. Werkgevers en leidinggevenden in organisaties bewust maken van wat rouwen om onzichtbaar verlies juist inhoudt. Hoe ze hier op de werkplek mee om kunnen. Hoe ze zorg kunnen dragen voor mijn lotgenoten. Om lotgenoten in bedrijven een hart onder de riem te steken. Om hen handvaten te bieden hoe ze met dit verlies om kunnen gaan. Verlies dat niemand ziet en waar niemand over spreekt of nog naar vraagt als je zelf de ruimte niet inneemt. Ooit verleg ik een steen in deze rivier…