De laatste schooldag voor de kerstvakantie. Tijd voor examens, puntenkaarten en oudercontacten. Ik vind opleiding heel belangrijk in de ontwikkeling van een kind. Voor mijn kind zou dat niet anders geweest zijn. Mijn dochter had haar eigen weg mogen kiezen. Ik fantaseer dat ze elke richting zou mogen doen. Het belangrijkste zou zijn dat ze zich er goed zou voelen. Ik zou haar dan ook willen meegeven dat het voldoende zou zijn als ze haar best zou doen.

Ik beeld me dan in dat ik toch met enige zenuwachtigheid naar zo'n oudercontact zou gaan. Je wil natuurlijk dat je kind gemotiveerd wordt voor haar inzet. Ik zou me dan voornemen om minstens ook de goede punten te benoemen. Ik kom uit een tijd dat er in eerste instantie gekeken werd naar de punten die wat minder waren. En dan kwam typisch de vraag hoe mijn vrienden in de klas het gedaan hadden voor de vakken met de mindere punten. Al bij al mag ik niet klagen over hoe mijn ouders dit aangepakt hebben. Ik heb namelijk vaak te horen gekregen dat ze fier waren op hoe goed ik mijn best gedaan had. 

Ik moet toegeven dat ik aan de andere kant ook wat moeite heb met hoe goed het altijd moet zijn. Ik zou dus als papa ook wel durven benoemen dat bepaalde punten misschien wat minder zijn. Dat hoort bij het leven. Het is dan belangrijk om hier een les uit te trekken Ik zou dat dan als volgt aan pakken: "Wat vind je zelf van die mindere punt?" "Had je dat verwacht als je naar je inzet kijkt?" "Wat had je anders kunnen doen?" "Wat zou je volgende keer anders doen?" En... door dit neer te schrijven merk ik dat ik nogal de coachende toer op ga. Dat lijkt me niet evident als ouder. Je bent immers deel van het systeem. En vanuit een bezorgdheid zouden die vragen er anders, harder uit kunnen komen. Alleen al het gewroet om mijn dochter de waarde van inzet mee te geven intrigeert me. 

Stiekem zou ik dan hopen dat haar puntenkaart ok was. Dat haar inspanningen beloond werden. En dan zouden mijn vrouw en ik na het slapengaan van onze dochter toasten op de goede punten en met een glimlach in de zetel zakken en mijmeren over waar haar studies onze dochter naartoe zouden leiden.