Zonet hebben ik samen met 600 anderen virtueel afscheid genomen van onze Algemeen Directeur. Hij heeft zich jarenlang ingezet voor het goed van de organisatie en de collega's die er werken. Met trots kan hij terugkijken op wat hij verwezenlijkt heeft. Echt mooi. 

Heel typisch wordt dan gezegd: "Nu kan je gaan genieten van de goede dingen van het leven". En in één adem: "en van kinderen en kleinkinderen". Ik ben blij dat ik en mijn vrouw nu al proberen te genieten van de mooie dingen die het leven ons bied. Van een wandelingetje in de natuur. Van een biertje na een dag hard werken. Van samen genieten met vrienden en familie. 

Ik begin dan soms wel te mijmeren. Wie zal er op mijn pensioen iets komen vertellen? Ik koester de hoop dat dat collega's, familie en vrienden zullen zijn. Helaas zullen het niet mijn kinderen zijn. Vandaag zag ik trots in de ogen van de kinderen van mijn voormalig algemeen directeur. Maar ik zag ook emotie bij hemzelf telkens wanneer het over de kinderen of kleinkinderen ging.

Ik idealiseer het maar het is mooi om te zien hoe je eigen waarden en normen nazinderen bij je kinderen en kleinkinderen. Ongetwijfeld gaan ze er anders mee aan de slag dan je misschien voor ogen had. Maar ze gaan ermee aan de slag. En zo zinder je na. Zo leef je verder. Zo zet je voetstappen in het zand. Voetstappen die je kan volgen. Ik probeer zo zelf immers de stappen te zetten die mijn vader gezet heeft. 

Ik kan ondertussen loslaten dat het niet mijn kinderen zullen zijn die mijn voetstappen zullen volgen. Anderzijds vind ik het spannend wie er op mijn pensionering iets te zeggen zal hebben. En wat ze over mij zullen zeggen. Wanneer dat moment komt... over 26 jaar,  zal ik toch weer even moeten slikken. Er zal dan geen dochter of zoon zijn die terugblikt op hoe ik haar of hem heb opgevoed en wat er bij zal blijven. 

Nog 26 jaar om me hierop voor te bereiden ;-)