‹ Terug

22 juli komt er weer aan. Dit jaar zal het dan 5 jaar geleden zijn dat mijn vader gestorven is. Ik mis hem nog elke dag. Het waren rare weken toen in de zomer van 2017! Al enige tijd lag hij in UZ Gasthuisberg in Leuven. We hadden hem in Genk (ZOL) weggehaald. Hij bleef maar sukkelen en we wilden een second opinion. Toen kwam het verdict… papa zou zijn infectie aan de longen niet meer overwinnen. Een of andere bacterie of schimmel had hem te pakken. Aspergillus noemde dat! Tot dan toe had ik er nog nooit van gehoord. Hoe zo iets kleins zo’n man kan vellen.

 

Ik hoorde het bericht als eerste bij één van mijn bezoekjes in het ziekenhuis. Het kwam precies niet binnen. Ik besefte nog niet helemaal wat dat wou zeggen. Mijn eerste reflex was om te zorgen dat mijn zussen het nieuws ook uit eerste hand zouden krijgen. De dag erna waren we met z’n 4’en toen het nieuws nog eens verteld werd. Ook nu eerder een dof gevoel. Misschien zelfs was ongeloof. Zo van “Ja ja… die medische wereld. Papa zal die allemaal wel eens een poepje laten ruiken!”. De dokter nam zijn tijd en vertelde in detail wat er zou gebeuren. De nierdialyses zou hij niet meer aankunnen. Vanaf het moment dat die stopgezet werden zou zijn lichaam verder achteruit gaan en zou hij uiteindelijk sterven. Er zou vooral ingezet worden op het comfort van papa.

 

Op 15 juli had hij een dialyse moeten krijgen. Door zijn toestand hebben ze die toen niet gegeven. Zijn lichaam zou dat niet meer aankunnen. Vanaf dan werd de klok gestart. Stilaan kwam het besef dat de eindstrijd ingezet werd. Ik heb hem nooit durven vertellen dat hij ging sterven. Geen idee of ik dat zelf zou willen horen. Misschien heeft hij het wel beseft. Die week hebben mijn zussen, mijn moeder en ik haast in het ziekenhuis gekampeerd. Elke seconde “Papa” wilde we nog opnemen. De dagen erna hebben we elk ons momentje met papa gehad. Terwijl hij sliep heb ik hem lieve woorden kunnen toefluisteren. Heb ik hem nog kunnen zeggen wat ik wilde zeggen. Vooral dat ik van hem hield. Dat hij mijn alles was. Mijn steun en toeverlaat. Diegene die dag en nacht voor mij klaar stond. Zelfs toen hij ziek was. Dat jaar heeft hij ondanks zijn frequente bezoeken aan het ziekenhuis geen 5 volleybalwedstrijden gemist.

 

Ik denk dat ik hem ook wel heb laten merken dat ik hem graag zag toen hij niet ziek was. Eén keer na een coachingsweekend ben ik zelfs onmiddellijk naar mijn ouders gereden om hen letterlijk te vertellen dat ik hen graag zag en van hen hield. Tijdens dat weekend was één van de begeleiders zijn vader verloren. Ik kon me toen niet inbeelden dat ik overeind zou blijven als mijn vader ooit zou overlijden. Maar nu kwam dat moment akelig dichterbij.

 

Onze allerlaatste ochtend samen vroeg ik aan mijn papa wat ik voor hem kon doen. Tot voor die bewuste laatste week was zijn antwoord altijd geweest: “Breng mij maar naar huis! Hier lig ik maar wat te liggen”. Ik had dat zo graag voor hem gedaan maar de dokters raadden dit af. Enerzijds zou de rit zijn tol eisen. Anderzijds zijn de zorgen thuis ook  helemaal niet zoals in een ziekenhuis. En al zeker niet door een palliatief team. Die ochtend zei hij niets meer. Maar zijn ogen en mond spraken boekdelen. Met zijn mond maakte hij een kusgebaar. Met zijn ogen zei hij dat het goed was. Pure liefde!

 

Om 13u is hij dan overleden. Tot dan toe had ik nog nooit iemand zien sterven. Die laatste seconden zijn echt een strijd. Het lichaam wil niet opgeven. Hij hapte precies nog naar lucht. Toen heb ik hem in zijn ook gefluisterd: “Het is goed zo, papa. Ga maar. Laat maar los! Ik hou van jou en ga je voor altijd missen!”. Toen kwam het helemaal binnen. Hij was er niet meer. Geen trouwe supporter meer langs het veld. Geen gesprekjes meer over levenswijsheden op het bankje in de tuin. Geen held op sloffen die in zijn tuin bezig was. Geen papa meer die een of andere ingenieuze oplossing voor mijn probleem uitdokterde.

 

Die dag hebben we met z’n allen nog afscheid genomen voor hij in het ziekenhuis opgebaard werd. Het viel me op hoe koud zijn lichaam onmiddellijk geworden was. Het was een super intense week geweest. Mijn vrouw, schoonbroer, neefje en nichtje zijn toen ook afgekomen. Ik ben naar de frituur gegaan en we hebben met z’n allen frietjes gegeten bij mij thuis. Het was ongeveer 18u toen de prachtigste regenboog verscheen. Papa’s ziel was aangekomen!

 

Het is misschien raar om dit verhaal hier nu te schrijven. Maar als ik voel hoeveel liefde er nog voor die man in mij zit. Wat voor band ik met hem (gehad) heb. Wat hij me allemaal geleerd heeft waar ik nu nog op steun. Het moet een ongelooflijk gevoel zijn dat iemand die de helft van jouw genen draagt, zoveel van je opneemt, zoveel van je leert, zoveel van je houdt. In eerste instantie een Mini-Me! Een spiegeltje. Soms wel confronterend, denk ik dan. Maar later als volwassen persoon. Zijn of haar weg zoekend. Aan de andere kant heb ik de liefde van mijn papa voor mij ook enorm mogen ervaren. Hij was zacht als hij zacht moest zijn. En hard als ik wat hardleers was. Hij was vooral zorgzaam. Iemand die je stilaan loslaat maar waar je over blijft waken. Dag en nacht stond hij klaar. Elke keer als ik ‘viel’ was hij daar om me weer helpen op te staan. Hij liet me zijn wie ik was. Hij heeft gemaakt tot wie ik ben.

 

Op dagen als vandaag merk ik dat ik het toch nog wel moeilijk heb. Enerzijds omdat ik papa nog elke dag mis. Maar aan de andere kant ook omdat ik de kans niet gekregen heb om op die manier, met die intensiteit, met die genetica voor iemand te zorgen. Om dat persoontje te zien opgroeien. Te moeten loslaten maar bij elke val toch nabij te zijn. Om te kijken waar ik kan helpen. Om ook dat mensje… die volwassen persoon te laten zijn wie hij is. En om zo een stukje verder te leven zoals mijn vader voor altijd in mij zal verder leven.

 

Het ga je goed papa!