Even kennismaken… Nonk Jaak is de broer van mijn grootvader zaliger. Hij heeft de gezegende leeftijd van 91 jaar bereikt maar is vorige week gestorven. Hij is getrouwd met tant Germaine die zelf 94 jaar oud is en alleen achter blijft nu. De laatste jaren sukkelde nonk Jaak met zijn gezondheid. Maar hij hield zich kranig en sterk. Tot de laatste dag zelfs. Tot voor kort woonde ze beiden nog in hun huis. Ze wachtten op plaats in het rusthuis. Op donderdag zijn ze naar het rusthuis verhuist en tijdens de nacht is nonk Jaak overleden. Alsof hij gerust was dat zijn vrouwtje goed terecht gekomen was. Pure liefde en zorg. Ze waren 67 jaar getrouwd.

Op die manier zou ik ook oud willen worden met mijn vrouw. Ik ken haar ondertussen bijna 20 jaar. Maar ik heb het gevoel dat ik haar al 3 levens ken met hetgeen we meegemaakt hebben. Hoe gelukkig zou ik me mogen noemen om 67 jaar met haar door te brengen. Het was mooi om te zien hoe ze beiden zorgden voor elkaar.

Nonk Jaak & tant Germaine hadden geen kinderen. Sinds het moment dat we onze kinderwens hebben moeten opbergen heb ik me altijd afgevraagd of ze geen kinderen konden krijgen. Zouden het misschien ook lotgenoten geweest zijn. Mijn moeder kon daar niet meer over vertellen. Blijkbaar had daar nooit iemand naar gevraagd. Amai… die gedachte komt binnen. Ik zelf heb het ook nooit gevraagd. Ik heb daar nooit echt de kans toe gehad omdat ik nonk Jaak niet echt meer gezien heb sinds het overlijden van mijn grootouders. Maar toch… iets waar ik een beetje spijt van heb. Voor mezelf maar ook voor nonk Jaak & tant Germaine. Het had hen misschien deugd gedaan dat daar eindelijk eens iemand naar gevraagd had.

Gisterenavond ben ik gaan condoleren in het uitvaartcentrum. Best wel confronterend. Laatst was ik me nog aan het bedenken dat ik niet de laatste van ons 2 zou willen zijn die zou sterven. Omdat er dan sowieso een bekende aan mijn kist zou staan, nl. mijn vrouw. Diegene waar ik alles mee gedeeld heb. Bij nonk Jaak was het anders. Tant Germaine is niet meer zo goed te been. Dat maakt dat er 4 familieleden aan de kist stonden. Een dochter van de broer van nonk Jaak en haar man en 2 zonen van een zus van tant Germaine. Voor tant Germaine lukte het fysiek niet meer.

Ook vandaag op de uitvaart zal tant Germaine niet aanwezig zijn. Misschien dat iemand haar een uurtje naar de koffietafel zou brengen. Wie zou daar zijn? Waarschijnlijk allemaal neefjes en nichtjes van hun beiden. Wat buren want daar hadden ze een goede band mee. Het viel me sowieso op dat ook bij het condoleren niet veel volk aanwezig was. Dan merk je pas hoeveel volk komt condoleren om de kinderen van de overledenen een hart onder de riem te steken. Dat was bij nonk Jaak en tant Germaine natuurlijk niet het geval. Dat zal bij ons ook niet het geval zijn. Geen evidente gedachte.

Nonk Jaak en tant Germaine zullen in mijn geheugen altijd verder leven als een vrolijk, goedlachs koppel. Een voorbeeld om als koppel in het leven te staan. Geconnecteerd met familie, vrienden en omgeving.  Als ik vroeger naar mijn grootvader ging en nonk Jaak kwam op bezoek dan keek ik letterlijk op naar die man. Hij was groot… zeker voor die tijd. En hij leek als 2 druppels water op mijn grootvader die al heel jong stierf. Dan kwam nonk Jaak met zijn brommertje op bezoek bij mijn grootmoeder en vertelde hij verhalen. Het was iemand waar je onmiddellijk contact mee maakte. Zo zal ik nonk Jaak altijd herinneren. Het ga je goed nonk Jaak!