‹ Terug

Fioew… Even ventileren! Waarschijnlijk is dit ook niet het beste kanaal om dit te doen. En waarschijnlijk zou ik het best eerst even laten zakken… maar… Ik ben weer even op mijn introvertheid gebotst.

 

Zonet had ik een collega aan de lijn die als inleiding van hetgeen hij wilde bespreken naar mijn deelname aan taboe verwees. Hij vond het knap dat ik had deelgenomen. So far so good. Maar dan gaf hij aan dat hij nu beter begreep waarom ik mij in het verleden een tijdje niet meer gesmeten had voor mijn werk. Ik… mij niet meer gesmeten!

 

Ik ben blijven doorgaan. Heb geen enkel project laten liggen. Ook al had ik daar soms wel goesting in. Af en toe heb ik een dagje met mijn vrouw op de pauze knop gedrukt. Een dagje verlof genomen zoals iedereen wel eens doet. Om in de tuin te werken of om met de kinderen iets leuks te doen. Bij ons was dat dus om te bekomen van onze IVF-rollercoaster. Of later om stil te staan bij ons rouwen. Telkens maar een dagje. Er is zelfs geen patroon in te herkennen. Het werk heeft daar nooit ‘last’ van ondervonden. De dagen dat ik er was heb ik met volle inzet gedaan.

 

En dan krijg ik nu te horen dat ik mij niet volledig gesmeten heb. Dat is even slikken. Ik zou kunnen fantaseren dat hij veronderstelt dat het niet gemakkelijk was om mijn werk te doen. En dat ik mijn werk daarom misschien maar op halve kracht deed. Doorheen de jaren heb ik geleerd om nog weinig te veronderstellen. In het Engels… don’t assume because you make an ASS out of U and ME. Dit is de Jeroen die wat in een boosheid zit. Raar dat me dat zo stoort. Waarschijnlijk om dat ik in die periode geen ruimte heb ingenomen. Mijn verdriet was niet zichtbaar. Ik zou eigenlijk eens moeten vragen aan collega’s die korter bij mij staan of ze  in die periode ook gemerkt hebben dat ik me niet gesmeten heb.

 

Ik had echter het gevoel dat ik als een riet dat buigt in de wind aan het omgaan was met mijn verdriet en rouw. Platgedrukt door elke felle windvlaag (slecht nieuws in IVF-traject) of storm (rouw) maar steeds weer rechtop verend.

Het proces dat ik gelopen heb maakt wel dat alles wat relatiever geworden is. Ik kan duidelijker mijn grenzen afbakenen. Duidelijke kiezen tussen dat wat belangrijk is. Soms is dat niet werk gerelateerd en dan neem ik verlof. En soms is dat het werk en dan smijt ik mij meer dan 100%.

 

Geen idee wat ik hier nu mee moet. Het ambeteert me dat dit zo bij me binnenkwam. Misschien is dit nog het deel van mij dat voor langere periode op de pauzeknop had willen drukken in 2018. Een maand om heel bewust in mijn verdriet te gaan staan toen we beslist hadden om onze kinderwens los te laten. Ik heb dat toen niet gedaan. Ik merkte schroom. Dat kon toch niet.

Gelukkig heb ik vandaag ook een collega/maat horen zeggen dat we binnen onze organisatie iets moeten doen met ‘hoe omgaan met mensen die onzichtbaar rouwen of in een IVF-traject zitten’. Dat schept hoop. Moest onze organisatie daar ooit klaar voor zijn, dan ben ik zeker bereid mijn ervaringen te delen.

 

En morgen? Dan smijt ik me weer 100% voor mijn werk!