‹ Terug

Enkele dagen geleden nog eens met de maat gesproken die mijn vrijgezellen in elkaar gebokst heeft. We zien elkaar niet zo vaak per jaar maar als we elkaar zien, dan is het alsof we elkaar gisteren pas gezien hebben. Het is ne studiegenoot van mij. Urenlang hebben we op zijn kot zitten filosoferen over het leven. Over de liefde. Over de toekomst. Hij is net zoals ik de ware tegen gekomen en heeft 2 supertoffe kids.

 

Corona zorgde ervoor dat we elkaar enkel via de telefoon af en toe nog hoorden. In september waren hij en zijn vrouw erbij voor de opnames van de comedy-shows. Het deed deugd hen beiden nog eens live te zien en te horen.

 

In ons IVF-proces konden we steeds bij hen terecht. En dat was net hetzelfde toen we stopten met onze pogingen. Ze luisterden steeds. En gaven steun. Hoe vaak kregen we de reactie om voor adoptie of pleegouderschap te gaan. Bij hen was het anders. Ze gaven eerlijk toe dat ze ook niet zeker waren of ze nog verder zouden gaan. Dat deed op dat moment zo deugd.

 

Na de comedyshow vroegen ze zich af of ze niet te veel over hun kinderen bezig geweest waren. Of dat ze toch niet teveel adviezen hadden gegeven. We verzekerenden hen dat dat zeker niet het geval was. We zien een stuk van onszelf in hoe zij hun kinderen opvoeden. De waarden die ze meegeven.

 

De aflevering van Taboe was al een paar weken uitgezonden toen ik mijn studiemaat waar aan de lijn had. Ze hadden gekeken. Ik vroeg of hun dochter en zoon ook gekeken hadden. En dat was zo. Geen gemakkelijk onderwerp. Het viel me op hoe ze als ouders alles open lieten. Zo van… als je het geluk hebt ooit kindjes te hebben met je partner. Heel Taboe kwam hier samen. Over een warm nest gesproken.

 

En dan kreeg ik een super mooi cadeau. Mijne kameraad zei dat het wel was binnengekomen toen ik tijdens de aflevering gevraagd had: “Hoe zinder ik na? Wat is mijn echo zo zonder kinderen?”. Hij zei dat de aflevering en mijn getuigenis alleszins een indruk had nagelaten bij hem, zijn vrouw en zijn kinderen. Voor hen zou het nooit een vanzelfsprekendheid zijn om kinderen te hebben. Je zou bij de ‘lucky ones’ horen. Dat zou mijn echo in zijn gezin zijn. Kiekevel!

 

Ik prijs me elke dag gelukkig met kameraden zoals zij. Uiteindelijk zijn er best wel wat familie en vrienden waar ik terecht kan met mijn verhaal. Dat doet deugd. En ik gun het iedere lotgenoot.