Je mag de meest ‘crappy’ papa zijn, je kind zorgt dat je op de een of andere manier verder leeft. Ik stel me nu de vraag: “Wat laat ik na? Hoe zinder ik na? Wat is mijn echo?” Als ik papa had mogen zijn, dan was minstens mijn kind mijn nalatenschap. Iemand die verder leeft na mijn dood en die mijn DNA draagt. Nu moet ik op zoek naar iets anders. Iets waar ik weeral veel bewuster energie in moet steken dan papa’s die ‘gewoon’ papa geworden zijn.

Toen ik dit rouwproces instapte werd ik op een gegeven moment teruggeslingerd naar de laatste weken van het leven van mijn vader. Hij is gestorven in het jaar dat mijn vrouw en ik beslist hebben om onze IVF-pogingen te staken. Ik denk nog elke dag aan mijn vader. Naast zijn streken en een groot deel van zijn karakter heb ik ook zijn uiterlijk mee. Ik krijg vaak te horen dat ik als 2 druppels water op mijn vader lijk. Ik heb een eigen kijk op de dood en ik geloof dat we een stukje blijven leven in degene die achter blijven na de dood. Tijdens de uitvaart van mijn vader heb ik dan ook de volgende tekst geciteerd: "Voor mij ben je niet weg, voor mij ben je niet dood. Want als ik in de spiegel kijk, dan zie ik jou en dat houdt me groot."

Na mij zal er niemand in de spiegel kijken en denken... verdorie, ik lijk al 2 druppels water op papa. Er is niemand aan wie ik zo intens mijn waarden en normen, mijn humor, mijn streken kan doorgeven. OK... ik zie mijn petekindjes, neefjes en nichtjes heel graag maar dat is niet hetzelfde. Ik moet op zoek gaan naar iets anders. En misschien is dat deze website wel. Maar zo'n website blijft toch maar iets onlevends.