‹ Terug

Lang geleden dat ik nog eens iets gepost heb. De laatste weken voor mijn verlof heb ik er geen tijd meer voor genomen door de drukte op het werk. Tijdens mijn verlof heb ik maximaal van mijn laptop proberen deconnecteren. Jammer… want hier schrijven over de spaghetti in mijn hoofd helpt wel. Het ontwart. Het wordt dan soms wat lichter in mijn hoofd.

 

Je hoort mensen wel eens zeggen… als je geen kinderen hebt, dan moet je naar niets kijken. Dan doe je wat je wil. De afgelopen 3 weken hebben mijn vrouw en ik dat gedaan tijdens ons verlof. Hadden we zin om last minute te gaan uit eten, dan gingen we uiteten. Zou het een luilekkerdagje worden in de tuin, dan werd het dat.

 

Maar soms lijkt het wel taboe om dat uit te spreken. Taboe om te genieten van geen kinderen te hebben. Dan ben ik bang dat men gaat denken: “Ah… eindelijk is hij er over heen!”. Voor mij was het hertekenen van hetgeen ik in mijn hoofd al uitgetekend had vooral op zoek gaan naar een andere manier van gelukkig zijn. En samen met mijn vrouw denk ik dat we goed op weg zijn. Maar het is en blijft een andere manier van gelukkig zijn. Niet de manier die ik eerst in mijn hoofd had. Het verdriet verandert maar het gemis blijft. Ik zal meer dan een leven nodig hebben om te hertekenen. En dat is dan misschien waarom dat rouwen voor iets dat in je hoofd al was maar nooit een aardse vorm heeft aangenomen zo moeilijk maakt. Moeilijk te begrijpen voor niet-lotgenoten.

 

Ik heb echt genoten van onze 3 weekjes quality time en rust. Ik voel dat ik in die andere staat van gelukkig zijn wel geregeld kan geraken. Maar ik besef dat ik er ook weer af en toe zal uitfloepen. Als ik mijn buurman zie spelen en ravotten met zijn zoon die volgend jaar naar het secundair gaat, dan had ik het er graag bij genomen. De zorg. De verantwoordelijkheid. De energie. Het financiële. De twijfel van doe ik het wel goed. Maar ook zien hoe jij verder leeft in dat mensje dat jouw bloed deelt. Zien hoe ze opgroeien en zaken van je overnemen of zich zelfs afzetten van zaken die jij doet. Ik heb dat immers ook gedaan bij mijn mama en papa. En dan slaat Stef Bos de nagel op de kop: “Papa… ik lijk steeds meer op jou!”. Slik.

 

Gelukkig zijn… Ik streef er naar en soms lukt het. Ik merk dat ik stilaan met een aantal zaken ook rond ben. Ze doen me niet veel meer als mensen ze zeggen. En soms zijn er toch nog van die zaken die binnenkomen. Laatst reed ik tijdens mijn verlof naar Leuven. Ik had er afgesproken met een maat. Op de radio ging het over een bepaald thema. Luisteraars mochten dan liedjes doorsturen die hen deden denken aan dat thema. Het thema kan ik niet meer voor de geest halen. Ik weet alleen dat er op een bepaald moment een mevrouw op antenne kwam die 18 jaar geleden met haar man op een romantische plaats in Parijs was. 18 jaar geleden mijmerden ze over de toekomst. Ze sprak toen de woorden uit: “We zullen pas echt geslaagd zijn in het leven als we kinderen op de wereld zetten. Als dat zo ver is, laat ons ze dan mee terug naar hier nemen. “. Uiteindelijk zaten de 2 pubers samen met haar in de wagen op weg naar Parijs.

 

Raar maar die woorden kwamen zo hard binnen… “geslaagd zijn in het leven”. Ik heb het gevoel dat ik niet heb mogen meedoen voor dat examen. Laat staan dat ik er veel voor had kunnen blokken ;-). Ik kan er dan niets aan doen maar op dat moment vind ik iemand die zo’n uitspraak doet, echt dom en bot. Zich onbewust van hoeveel geluk ze gehad heeft om kinderen te kunnen krijgen. Geen besef hoeveel mensen in haar buurt dat geluk helemaal niet hebben.

 

Maar gelukkig ging dat gevoel wel weer liggen. Als me dat soort stellingen niets meer doen, dan voel ik me weer wat meer geslaagd in het leven. En voor ik het wist zat ik met mijn maat op een terrasje te genieten.