‹ Terug

Onlangs vond ik een mooie tekst op Instagram - praktijk_rijk

 

We hadden een huis, 3 katten, en samen de mooiste dromen. Op een avond werd er geklopt. Toen we open deden, stond er een angstaanjagende gedaante op de stoep. "Ik ben het lijden'", sprak hij, "en ik kom bij jullie wonen, of jullie dat nu willen of niet." Hij kwam binnen, en op korte tijd zag ons huis er zo anders uit dat we het niet meer herkenden. Pas veel later merkten we dat het lijden niet alleen was binnengekomen. Hij had een klein gevolg meegebracht: Zes gasten die we niet verwacht hadden.

 

'Blij-zijn-met-kleine-dingen' huppelde van kamer tot kamer. Ze dook op waar je haar niet verwachtte en liep ongevraagd met ons mee. Ze wees ons zachtjes op heel gewone dingen: de warmte van de zon, een knuffel van onze katten of het genieten van een latté in de ochtend. 

 

'Verwerking' liep er wat timide bij. "Verdrietig zijn mag" fluisterde ze. En we voelden ons vrij om heel wat ballast naar buiten te werken. We wisten nu wat belangrijk was en wat niet. 

 

Wie had 'Liefde' verwacht in dit gevolg van lijden? En toch stond ze daar met een verlegen glimlach. Ze toonde ons elkaars pijn, hoe anders we die ook beleefden. Ze liet ons geven, al waren we zelf gekwetst. Ze sprak met de stemmen van lieve mensen om ons heen, en ze had steeds armen genoeg om te omhelzen.

 

'Zachtmoedigheid' hoorden we eerst nauwelijks. Met een milde glimlach wuifde ze de oordelen weg. En als ze toch iets zei, klonk het als "Er is al zoveel leed. Waarom zouden mensen elkaar nog meer pijn doen?"

 

'Hoop' was wel het uitbundigst aanwezig, gekleed in felle kleuren. Telkens opnieuw door ze op en zette ons huis op stelten. Soms kwelt ze ons, maar ze brengt zeker leven in de brouwerij.

 

'Geloof' zette zich zwijgend maar beslist in onze woonkamer. En bleef. Al zagen we hem soms niet meer zitten. Hij edijt wel in dit lege huis. Want hoe minder er is, hoe meer er is om in te geloven. 

 

En nu we, jaren later, nog steeds van kamer tot kamer gaan, beseffen we: dit is nog steeds ons huis. Misschien wel meer dan ooit. En zij, die zes nieuwe gasten, zij zijn de vruchten van onze liefde. En daar kan ik zo ontzettend gelukkig mee zijn.