‹ Terug

Wat doet het deugd om lotgenoten te ‘ontmoeten’. Ontmoeten staat tussen aanhalingstekens omdat het via mail en LinkedIn gebeurt. Lotgenoten in het IVF-traject. En lotgenoten in het rouwen. Al kan ik me ergens wel inbeelden dat je ook deels rouwt wanneer je na een heftig IVF-traject zwanger geraakt. Het is immers sowieso niet hoe je je had ingebeeld om zwanger te geraken.

 

Mooi om te zien dat zoveel mensen toch de woorden hebben gezocht en gevonden om hun waardering uit te brengen voor de aflevering. En voor mijn bijdrage. Voor de ruimte die ik ingenomen heb. Ik kon vaak de spanning en moed voelen die in hun woorden zat om ‘een seintje’ te geven. Soms wat bang om het verkeerde te schrijven. Zo mooi. Naar mijn gevoel schreef iedereen het juiste. Er zat zoveel zorg in. De boodschap om vooral te luisteren en het gevoel te benoemen is aangekomen. Dat maakt het zo veel mooier om elkaar in het midden te ontmoeten. Want het is inderdaad elkaar in het midden ontmoeten.

 

Er zijn zoveel mooie reacties en getuigenissen binnengekomen dat ik ze niet allemaal kan vernoemen. Ongetwijfeld pak ik er hier en daar wel weer eentje vast in mijn volgende ‘verhalen’. Er zijn er 2 op dit moment die extra binnenkomen.

 

Iemand gaf aan dat ze met de krop in de keel naar de aflevering gekeken had. Ze is mama maar haar zus is ook ongewenst kinderloos. Ze heeft de aflevering aangegrepen om te polsen bij haar zus hoe het met haar en haar niet-mama-zijn gaat. Het was een goed gesprek. Mooi om te horen dat ook voor de aflevering er al wel zorg was om bij ‘die naaste zonder kids’ toch af en toe te polsen hoe het gaat. En ze sloot met iets heel moois af wat ik enorm herken bij mezelf. Ze sloot af met volgende zinsneden: “Te lachen en te huilen met herkenbare situaties en opnieuw even stil te staan bij het verdriet van iets wat niet is en niet zal zijn maar ook niet zomaar slijt. Het gemis dat maakt dat elke ‘levensbelangrijke’ gebeurtenis in het leven van mijn kinderen, er eentje met een ‘randje’ is. Dan zie ik aan haar blik over de tafel heen en weet ik ze onder haar blije lach, toch de leegte voelt.“

 

Kippenvel!

 

In een gesprek kreeg ik volgend mooi cadeau van mijn gesprekspartner. Ze heeft kinderen. Na de aflevering bekijkt ze het als volgt. Op het moment dat je hoofd klaar is voor kinderen, dan zit de liefde al klaar. Klaar om te stromen. Op het moment dat je zwanger bent en papa of mama wordt, dan stroomt die liefde. Dan neem je de hindernissen erbij die je tegenkomt om je kids een warm nest te geven en op te voeden. Maar bij iemand wiens kinderwens niet vervuld wordt, kan de liefde niet stromen. En als ik het nu zo bekijk, denk ik dat die liefde zich uiteindelijk wel een andere weg zal zoeken. Al is dat dan niet onmiddellijk naar je eigen kind. En al duurt het even vooraleer die stroom een andere weg gevonden heeft!

 

Het feit dat die liefde klaar zit bij mij, maakt de spaghetti in mijn hoofd weer iets minder warrig.