Momenteel zit ik in isolatie. Na het loslaten van de regels in de maatschappij lukte me het niet meer de dans te ontspringen. Het coronavirus heeft ook mij te pakken. 2 jaar lang was ik er dankzij de richtlijnen perfect in geslaagd om virusvrij te blijven. Nu heb ik het zitten. 2 daagjes meetings doorkomen met dafalgannekes. En gisteren ging het al zonder dafalgan. De symptomen vallen dus goed mee voor mij. En mijn vrouw? Het sterke geslacht natuurljk. Die heeft nog geen teken van virus! Dus leven mijn vrouw en ik gescheiden van tafel en bed. Ik draag plichtsbewust mijn mondmasker thuis. We ventileren extra. Ik ontsmet mijn handen extra. Ik slaap apart. En… ik raak mijn vrouwtje niet meer aan.  Braaf anderhalve meter. Chance dat we 2 toiletten hebben en een grote sofa. Alles om te zorgen dat ze gespaard blijft van het virus.

Ik ben gevaccineerd en vermoed dat de gevolgen daarom wel meevallen. Maar zo afstand houden van je vrouw vind ik toch wel het moeilijkste. Ik besef nu dat we wel een fysieke relatie hebben. Als we ’s avonds in de zetel naar TV kijken, dan is er altijd wel iemand met de ander zijn voeten aan het spelen of de schouders wat aan het masseren. Ook zo alleen slapen is niks voor mij. Het hele systeem van communicerende vaten en temperaturen valt in duigen. Ik heb het ‘s avonds steeds te warm als ik in bed kruip. Mijn vrouw altijd te koud. Dus koelt zij mij af en zij verwarmt zich aan mij. En ’s ochtends is dat omgekeerd. Dan ben ik afgekoeld en heb ik warmte nodig. En zij is dan warm. OK… en wil niet per se kou… Dat zijn dan weer vrouwen ;-)

Op de een of andere manier word ik een beetje terug geslingerd naar ons IVF-traject. En misschien zelfs nog daarvoor. Als je probeert zwanger te geraken en dat lukt niet onmiddellijk dan begin je tips op te zoeken die zouden kunnen helpen om zwanger te geraken. Om zwanger te geraken moet je seks hebben. Dus het grootste deel van die tips ging daarover. Het beste standje om seks te hebben. Het beste tijdstip. We hebben de gekste dingen gedaan. En in het begin is dat nog zelfs wat ludiek en plezant.

Maar dan kom je in de IVF-traject en dan gaat het lachen je toch wel wat over. Ook op gebied van seks. En dan valt dat voor mij als man nog mee. Tegen mij wordt gewoon gezegd wanneer wel en wanneer niet. Dat karakter kan ik nog wel aan de dag leggen. Maar voor mijn vrouw! Hormonenbehandelingen, onderzoeken met steeds assistenten in opleiding die komen apegapen.,…Om de 2 dagen werd mijn vrouw met gruweltuigen inwendig onderzocht. Op een plek dat niemand graag heeft. En tussen de pogingen probeer je op je positieven te komen. Je hoofd staat er niet altijd naar. Je maakt je zorgen en ook dat is niet bevorderlijk voor je seksleven. In die mallemolen hebben we 5,5 jaar gezeten. Alles was kunstmatig en moest. Alles lag op voorhand vast. Je hoofd stond gewoon niet naar het spontane. Zowel voor haar als voor mij niet. Maar al die tijd is onze relatie steeds fysiek gebleven. En met fysiek heb ik het hier niet enkel over seks. Ook over dat geknuffel en geprul. Vooral daarover. Ik denk dat het belangrijk is om elkaar te blijven aanraken. Om aan elkaar te laten merken dat je elkaar met huid en haar graag blijft zien.

En  nu… Nu hunker ik naar die aanrakingen. Nog 4 dagen geduld…Een eeuwigheid!