Wat heb ik zitten popelen om weer een volgend verhaal te schrijven. Alleen kwam ik er niet toe. De laatste weken is er immers veel om over te vertellen. Zaken die me geholpen hebben om de spaghetti in mijn hoofd weer wat te ordenen.

Het begon begin december toen ik gecontacteerd werd door een Nederlandse journaliste. Ze wilde een stuk brengen over hormoonverstorende stoffen en de impact ervan op de fertiliteit van de Nederlandse bevolking. Ze had een aantal professoren en academici verzameld die wetenschappelijk onderbouwd konden aantonen dat hormoonverstorende stoffen onze kinderwens hypothekeerden. Het slingerde me even terug naar het begin van mijn IVF-traject. Het eerste half jaar ben ik bezig geweest met me schuldig te voelen. Wat zou ik fout gedaan hebben om nu minder fitte soldaatjes te hebben. Zouden het te strakke jeans zijn geweest? Die heb ik nooit echt gedragen. Roken heb ik evenmin nooit gedaan enkel dan passief. Het waren andere tijden in de jaren ’80. Misschien dan alcoholgebruik. Ook dat denk ik redelijk onder controle te hebben. Ik moet toegeven dat ik vooral in mijn eigen gedrag ben blijven steken. Misschien had ik immers toch iets fout gedaan. In dat opzicht heeft de infoavond van de fertiliteitsafdeling waar we onze eerste poging hebben ondernomen wel geholpen. Ik herinner me nog dat de klinisch embryoloog me toen zei dat daar geen logica in zat. En dat het misschien zelfs was gekomen door de bof-infectie die ik als kind had doorgemaakt. Van toen af was dat mijn reden en ben ik gestopt met mijn hoofd te breken over wat de juiste oorzaak zou kunnen zijn. Op geen enkel moment heb ik toen aan hormoonverstorende stoffen in onze omgeving gedacht. Ik weet er immers veel te weinig over. Ik ben ervan overtuigd dat die een impact hebben en het liefst zou ik een wereld willen met zo weinig mogelijk van die stoffen. Ik denk echter dat daarmee niet alle kinderwensen in vervulling zouden gaan. Ook nu is het ergens een geruststelling voor mezelf dat ik niet in die gedachte ben blijven hangen. De gedachte om een reden te weten van mijn verminderde vruchtbaarheid. Het heeft me geholpen om in ons IVF-traject vooral hoopvol vooruit te kijken. Ook in mijn rouwproces merk ik dat ik die sliert in mijn hoofd voldoende aandacht heb gegeven om hem te laten voor wat ie is.

Kort daarna kreeg ik reactie van iemand die me wilde duidelijk maken dat nurture belangrijker is dan nature. Wat nogal speciaal was aan deze ontmoeting was dat er zoveel verbinding in deze reactie zat. Ze kwam immers van een andere wereld. Had zelf kids maar heeft vooral nurture gemist in haar opvoeding. Vaak proberen mensen me te overtuigen dat het zonde is dat we nooit voor adoptie of pleegzorg of donatie gekozen hebben. Ergens deed zij dit nu ook wel maar op een zeer verbindende en zorgzame manier. Dat maakte dat ik openstond voor wat ze me te vertellen had over nurture. Ik ben dan ook overtuigd dat nurture minstens even belangrijk is dan nature. Ze heeft me geholpen om ook die sliert wat helderder te krijgen. Op de vraag wat nu eigenlijk maakt dat ik nature zo belangrijk vind: Het DNA dat we doorgeven… In mijn jeugd en ook nu nog heb ik altijd kunnen en kan ik nog steeds rekenen op mijn vader en mijn moeder. Onvoorwaardelijk hebben ze mijn zussen en mij gesteund. Streng maar met de beste intenties. En zo zou ik het ook hebben willen proberen. Ik vind dat ik snel connectie leg met kinderen. Dat maakt dat ik het nurture-stuk absoluut had willen aan proberen. Gegarandeerd zou ik op mijn bek gaan. Om dan met de beste bedoelingen het beter aan te pakken. Steeds vanuit een zorg en onvoorwaardelijke liefde. Maar dat maakt me des te nieuwsgieriger welke combinatie van genen uit de hoed getoverd zouden worden. Waar zou ze op mij lijken en wat zou ze van mijn vrouw hebben? Of wat zou ze van onze ouders hebben? Op die manier kijk ik naar het opvoeden van kinderen adhv de volgende metafoor. Opvoeden is als programmeren. Het zal belangrijk zijn welke instructies en ervaringen je aan het systeem aanbiedt. Naast software is echter ook de hardware van belang. Die bepaalt immers tot op een bepaald niveau hoe het systeem omgaat met het programma en welke patronen er geëtst worden door het loslaten van het programma. Ik ben er nu uit wat het DNA-stuk juist met me doet maar besef hoe dankbaar ik mag zijn dat ik in een warm en zorgzaam nest ben grootgebracht. Verder kijk ik op naar mensen die op de juiste manier aan de slag gaan met de ‘nurture’ van hun kinderen.

Tot slot zag ik in de laatste weken van vorig jaar ook een vriendin terug die ik al een tijdje niet meer gezien had. Ik wist dat ze samen met haar partner in een IVF-traject zat. De laatste keer had ze me al aangegeven dat het er niet zo goed uitzag. Ze had al 2 miskramen gehad en had in de afgelopen jaren dus al heel wat mentale en fysieke klappen gehad, eigen aan het IVF-traject. Ons gesprek ging dan ook snel over hoe het nu met haar en haar partner ging. Ze vertelde me dat ze erover nadachten om te stoppen met hun pogingen. Niet alleen omdat ze al hun terugbetaalde pogingen hadden gebruikt, maar ook omdat het net zoals bij ons op was. Ik durfde niet te vragen wat ze nu van plan waren om te doen. Spontaan zei ze dat ze het hier bij zou willen laten. Hoe hard dat dat ook was. Ook voor haar was het DNA-stuk een belangrijk element. Een grens waar ze niet aan voorbij wilde gaan. Ik denk dat lotgenoten die net zoals ik beslissen om niet voor donatie, adoptie, pleegouderschap,… het heel mooi vinden dat er mensen in de wereld zijn die hier wel voor kiezen. Waar deze keuze de evidentie is. Ik merk echter dat ik soms de vragen voel “Waarom gaan jullie niet gewoon naar de volgende stap?”. Het was één van de eerste keren dat ik een lotgenoot hoorde vertellen wat haar mentale proces was in deze beslissing. Dat gaf me een enorm gevoel van herkenning. En tegelijkertijd herinnerde ik me dat ik zo’n lotgenoot gemist had op het moment dat wij de eerste keer naar het donatie- of adoptievraagstuk moesten kijken. Ik vind me momenteel sterk genoeg om niet afhankelijk te zijn van de goedkeuring of afkeuring van mensen rondom me. En ik weet en voel dat wij voor ons de juiste beslissing hebben genomen en voor het laatje “stop” gekozen hebben. Maar wat deed het deugd om te merken dat ook andere lotgenoten die keuze maken. Onze keuze mocht er al zijn maar het geeft me het gevoel dat ze er nu zeker mag zijn. Raar. Ook weer iets dat me verder helpt in mijn proces.