Net voor kerst ben ik naar mijn psycholoog gegaan. Door de drukte van de verbouwingen was het er even niet meer van gekomen. Ondanks dat ik er nog steeds wel nood aan heb. Niet zo zeer om nog veel spaghettislierten in mijn hoofd vast te pakken. Maar wel om de tijd te nemen om nog eens even stil te staan. Om me te laten gidsen door een coach waar ik vertrouwen in heb. Om met vragen aan de slag te gaan die ik me zelf nog niet gesteld had maar die me wel helpen weer verder te gaan.

Ik gaf aan dat ik de laatste tijd niet veel meer in mijn koffertje gekeken had. Deels door de drukte. Maar deels ook omdat het OK is zo. Raar om dat te zeggen. “Het is OK zo!”. Het is moeilijk om dat uit te spreken… om het te schrijven. Alsof de pijn erachter dan geminimaliseerd zou worden. Alsof het allemaal zo erg niet is dan. Alsof mijn wens om papa te worden minder groot zou zijn. Dat is natuurlijk niet zo. Het is het moeten herschrijven van een toekomst die ik anders gezien en gedroomd had. Als een ‘next best thing’. Het is me alleszins gelukt om die keuze te maken. Om de keuze te maken op stap voor stap uit het dal te stappen. 

Ik vind het belangrijk om op zoek te gaan naar een ander geluk. Om het leven dat ik leid waarde te laten hebben. Ondanks mijn tekortkomingen en fouten. Als je kinderen hebt krijg je de kans om zaken mee te geven die hun de kans geven een betere versie te worden van jezelf. Zo kijk ik er soms toch naar.

Maar zonder kinderen is het zoeken naar dat andere geluk. En dat zit voor mij dan in gaan uit eten, genieten met familie en vrienden, genieten van natuur en rust, de verbouwing doen omdat je niet per se moet sparen voor de toekomst van je kind, beeldatelier te volgen als extra hobby, een wekelijkse (après-)volleybalactiviteit,…. Als ik zo leuke dingen doe en rondom me kijk dan stel ik soms vast dat ik tussen mensen zit met ofwel oudere kinderen ofwel mensen die op pensioen zijn ofwel... Op die 3 puntjes kom ik straks terug. Mensen die precies terug de tijd hebben gevonden om te genieten van het leven. Die even niet meer moeten doen wat de kids of kleinkinderen willen. Die op momenten kunnen ‘gaan’ die niet gekoppeld zijn aan schoolvakanties of woensdagnamiddagen of ingenomen worden door het rijden van en naar hobby’s. Die even niet meer moeten ‘zorgen’. En die 3 puntjes... dan denk soms wel… zouden hier nu ook lotgenoten tussen zitten?

Afgelopen week was het weer volop kerst met kerstborrels, kerstlunches, kerstdiners, kerststronk, kersttoosts, kerstwensen, kerstindigesties,… Zo te midden van het feestgedruis merk ik dat ik geniet van de levendigheid van pete- en metekinderen, van neefjes en nichtjes, van kinderen van vrienden. Hoe ze opgroeien en de beste versie van hunzelf proberen te worden. Dit jaar dwaalden mijn gedachten iets minder af naar “Wat als ik papa zou zijn…”. Ik neem me voor om in 2024 zeker zo veel te genieten van familie en vrienden, van hobby’s, van lekker eten en drinken, van de kleine dingen in het leven, … Van ‘the next best thing’ want ik heb maar één leven. En door het naar best vermogen te leven en er iets van te maken geef ik dat misschien wel door aan diegene die na mij achterblijven.

Het is dus OK om te schrijven dat het OK is zo.