‹ Terug

Soms vraag ik me af waar het beeld van huisje – tuintje – boompje – kindje vandaan komt. Ver moet in niet nadenken. Het wordt ons als het ware met de pap ingelepeld door alle soorten media (televisie, social media,…).

 

In meer dan de helft van alle reclamespots worden kinderen opgevoerd of wordt er minstens beroep gedaan op het moeder- of vadergevoel. Tegenwoordig zelfs bij de keuze van een stookinstallatie… “Een nieuwe XXX plaatsen? Eigenlijk doe je het voor de kinderen!” Overal krijg je het beeld ingeprent dat ‘picture perfect’ er eentje is met kids.

 

Dat valt extra op als je een kinderwens hebt, in een IVF-traject zit of moet verder gaan zonder kinderen. Wat veel series tegenwoordig wel al vaak ‘durven’, is om te laten zien dat zwanger worden niet altijd van een leien dakje loopt. Dan zie je de hoofdpersonages stilaan paniekeren wanneer het wat lang duurt. Maar voor je 2 afleveringen verder bent, is het toch gelukt en zijn ze in blijde verwachting.

 

Of zo van die mirakelverhalen. Ik herinner me een serie waar de vrouw absoluut niet meer zwanger kon worden door een ziekte in haar jeugd. 2 jaargangen verder is het op miraculeuze wijze toch prijs. Dan moet ik even met mijn ogen rollen. Die mirakelverhalen helpen niet voor iemand die in een IVF-traject zit, laat staan kinderloos verder moet. De mirakelverhalen worden immers opgepikt door mensen die niet ongewenst kinderloos zijn en te pas en te onpas opgevoerd om ons te troosten en een hart onder de riem te steken.

 

Stiekem hoop je op een serie waar men durft te tonen dat het soms gewoon niet gaat. De enige serie die ik me kan herinneren waar men dat lef gehad heeft is Friends. In de laatste 3 seizoenen proberen Chandler en Monica zwanger te geraken. Dat lukt totaal niet en uiteindelijk besluiten ze om te adopteren. Op zich al heel knap om dat te laten zien. Het is natuurlijk een humoristische serie waardoor de realiteit toch wel wat anders is. De rollercoaster van IVF-pogingen, het loslaten van zwanger te mogen zijn, … worden allemaal niet getoond.

 

Het proces om op een gegeven moment voor je eigen mentale gezondheid te kiezen en te stoppen met de IVF-pogingen is zo belangrijk voor lotgenoten. De medische wereld neemt vaak enkel de vlucht vooruit. “Allez… blijven proberen. Weer niets? Geen probleem we doen terug een ICSI-behandeling”. Je voelt je bijna een zwakkeling wanneer je zegt: “Hier stopt het voor ons! Het is op! We kunnen niet meer! We moeten kinderloos verder!”

 

We zijn na IVF gestopt. We hebben lang nagedacht over pleegouderschap, adoptie of eicel- of zaadceldonatie. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om deze pistes niet te verkennen. We hebben daar onze eigen redenen voor. En dat is OK. Maar hoe straf zou het zijn dat zo’n verhaal in een serie getoond wordt. Dat de kinderwens van een koppel niet in vervulling gaat. Dat ze kinderloos achter blijven.

In zo’n serie kan dan de rollercoaster getoond worden maar ook de manier waarop zo’n koppel uit het dal probeert te kruipen. Hoe dat koppel en hun omgeving taal en woorden zoeken om erover te blijven praten en het een plaats proberen te geven. Hoe getoond wordt dat er ook wel gelukkige en blije momenten kunnen komen doorheen het rouwproces.

 

Naar zo’n serie zou ik zeker en vast kijken.