‹ Terug

Afgelopen weekend moest ik naar een uitvaart van een man die 89 jaar geworden was. Het was toevallig dag op dag 6 jaar geleden dat mijn vader gestorven is. En waarschijnlijk zit het dan wat in de combinatie van omstandigheden… Mijn gedachten gaan dan extra naar de herinneringen aan mijn vader. Tijdens de uitvaart werden er beelden getoond van het leven van de man. Vooral familiefoto’s. Ondertussen 4 generaties. Kinderen en klein kinderen vertelden verhalen. Over hoe ze hun vader en grootvader zouden herinneren. Wat hem typeerde.

 

Het viel me op dat één van de kinderen van de overledene zelf geen kinderen had. Van haar waren er geen foto’s, enkel groepsfoto’s. Misschien ook helemaal ok aangezien het niet haar begrafenis was. Het evenwicht met de andere foto’s van kleinkinderen en achterkleinkinderen was gewoon een beetje zoek.

 

Er zat ook een familiefoto tussen. Zo eentje met alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen erop. Dan bedenk ik… amai dat is een ferme tak aan de familiestamboom. En die is nog lang niet uitgebloeid. En dan sta ik toch weer even stil bij mijn eigen stamboom. Ik ben samen met mijn vrouw een eindpunt in ons beider stamboom. Een tak die niet verder gaat. Geen kinderen. Geen kleinkinderen en geen achterkleinkinderen. Geen foto waar het nageslacht over 60 jaar zal vragen: Was dat jouw opa, Opa?

 

Op zo’n moment fantaseer ik over een familie die ik had kunnen hebben. Ik fantaseer over welke karakters mijn kinderen zouden hebben. Hoe ze het zouden doen in het leven. Wat ze zouden bereiken. En over hoe trots ik wel zou zijn. En over hoe zij op hun beurt dan weer kinderen zouden hebben. Die ook weer stuk voor stuk verschillend zouden zijn. Die ook weer in het leven zouden staan. Met vallen en opstaan. Hoe zou mijn familiefoto eruit hebben gezien als ik het geluk had gehad om papa te mogen worden?

 

De dag erna was er een herdenkingsmis van mijn vader in het dorp waar ik opgegroeid ben. Ondanks dat ik vroeger lange tijd misdienaar geweest ben, heb ik sinds mijn proces een andere visie op geloof. Het instituut ‘de Kerk’ hoort daar helemaal niet meer bij. Ik doe dit puur omdat dit voor mijn moeder belangrijk is. Ze zingt uit volle borst mee tijdens die herdenking. Ik luister met een half oor. Ken nog alle gezangen en gebeden van buiten van vroeger maar prevel zelfs geen enkel gebed meer mee. Meestal is er één of andere lezing of evangelie dat een oubollige visie geeft op mens zijn (gekoppeld aan vader en moeder zijn). Heel raar dat die lezingen vaak voorkomen op het moment dat ik daar aanwezig ben. Afgelopen zondag viel het mee. Het ging over zaaien op de akker van goed zaad en onkruid. Een weerspiegeling van onze maatschappij. De Dag des Oordeels die komt!

 

Door dat doemdenken dwaalde mijn blik af van de voorganger naar het bord met kruisjes en engeltjes. De engeltjes gaven het aantal geboortes aan in mijn dorp. De kruisjes het aantal overlijdens. Al van kinds af aan was de 2^e groep groter dan de eerste. Maar nu viel me iets speciaals op. Tussen alle bruine kruisjes was er één wit kruisje. Ik moest slikken. Een kind dat overleden was. Ik probeerde me voor te stellen hoe erg dat zou moeten zijn. Hoe het moet zijn om als vader je kind te moeten begraven.

 

Ze zeggen dat je niet weet wat liefde is totdat je papa of mama geworden bent. Die uitspraak doet me steeds een beetje pijn. Want ook bij mensen met een onvervulde kinderwens zit er liefde voor een kind klaar. In gedachten sprong ik snel terug naar dat kindje dat overleden was. Ook hiervan zullen de ouders fantaseren over hoe het zou opgroeien. Wat het allemaal zou doen in het leven. Ook zij zullen hun toekomst en ‘geluk’ moeten hertekenen. Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Ik wens hen alleszins veel sterkte!