Als je als koppel een ivf-traject instapt, zijn er onmiddellijk een aantal verschillen duidelijk. Het is immers de vrouw die het grootste deel van de behandelingen moet ondergaan. Zij moet om de andere dag een inwendige echo ondergaan. Bij haar wordt om de andere dag bloed geprikt. Zij moet dagelijks hormonen inspuiten. Zij voelt wat al die behandelingen met haar lichaam en met haar geest doen. Als man voel je je vaak machteloos. Je staat precies een beetje aan de zijlijn. Je probeert je in te leven in wat je vrouw meemaakt. Je probeert er voor haar te zijn. Maar je kan niet een deel van het fysieke leed overnemen. Om je rol van ‘de sterke’ op te nemen en de daad bij het woord te voegen! Wie is dan de sterke?

Ik heb me er nooit toe kunnen brengen om mijn vrouw de hormonenspuiten toe te dienen. ‘Chapeau’ aan de mannen die dit wel bij hun vrouw kunnen doen tijdens zo’n ivf-behandeling. Het zou iets geweest kunnen zijn dat ik voor mijn vrouw had kunnen doen. Iets waar ze zich dan even niets van aan had moeten trekken. Gelukkig heeft ze me dat nooit kwalijk genomen. Ze weet immers dat ik haar geen pijn kan doen. Maar dat neemt niet weg dat je je dan een softie voelt.

Voor mij is mijn vrouw in heel dat IVF-traject het sterke geslacht geweest. Het was zoeken op welke manier ik mijn steentje kon bijdragen. Meer dan mijn ding te doen in het ‘potteke’. Ik heb het geluk gehad om goed aan te voelen wanneer mijn vrouw het moeilijk had in ons traject. We hebben dat trouwens altijd al goed naar elkaar toe kunnen aangeven. Dan beslisten we samen om een snipperdag te nemen. Om gewoon te gaan wandelen en de zaken te bespreken. Of soms ook om gewoon samen te zijn, zonder te ‘peuteren’ in wat er ons overkomt. Om samen te zoeken hoe we terug konden recht krabbelen. Het is op die manier dat ik er voor haar geweest ben. Dan voelde ik me alleszins veerkrachtig en sterk.

Ook in de beleving door de maatschappij is er een groot verschil tussen man en vrouw. Over het algemeen heb ik de indruk dat vrouwen sneller en meer over hun kinderen zullen babbelen dan mannen. In dat opzicht werd mijn vrouw veel vaker geconfronteerd met het niet-mama zijn dan ik. Op mijn werk is dit niet het standaardonderwerp dat mijn collega’s of klanten met mij aansnijden. Ook bij de volleybal werd er niet echt over papa-zijn gesproken. Midden in ons IVF-traject speelde ik bij een toffe volleybalploeg waar het gemiddeld aantal kinderen rond de 3 lag. Je kan je indenken dat dat een hele bende kinderen waren die naar hun papa kwamen kijken op onze wedstrijden. Op dat moment na de wedstrijd had ik het soms wel moeilijk. Al die kreten: “Papa… papa… kijk wat ik kan! Papa…papa… kom met me spelen!” Maar onder mannen drink je dan een pint en ga je op in de gesprekken. Perfect te doen. Niemand die mijn verdriet kon zien en me er ook niet over aansprak. Ook hier denk ik dat de vrouw weer het sterke geslacht is. Het is een pak moeilijker om gesprekken over kinderen te vermijden. Want dat doe je in het begin sowieso. Je probeert de zelfkastijding wat te vermijden en de situaties waar deze gesprekken de kop op kunnen steken wat te vermijden. Alleszins totdat je je wat sterker voelt om hier mee om te gaan. Mijn vrouw heeft er op dat moment voor gekozen om die situaties niet uit te weg te gaan en er midden in te blijven staan. Dat maakt dat ze zich redelijk goed kan houden in zo’n theekransjes met ‘de kids’ als onderwerp. Zij is weeral de sterke!

Toch heb je als man het gevoel dat jij de sterke moet zijn. De maatschappij verwacht het. Vaak lijdt je in stilte. Probeer je je verdriet te verbijten en er te zijn voor je vrouw. Mijn vrouw, mijn maatje was voor mij DE gesprekspartner. Ik heb snel na de beslissing om te stoppen met IVF de keuze gemaakt om een goede therapeut op te zoeken. En gelukkig heb ik die gevonden. Anderzijds heb ik ook het geluk om vrienden en vriendinnen te hebben die nu nog altijd af en toe vragen: “Hoe gaat het nu met jou/jullie?”. Dat doet zo veel deugd. Er is voor mij niets ergers om mijn verdriet en rouw dood te zwijgen. En ik besef dat het voor anderen niet gemakkelijk is om dit topic aan te snijden. Ik ben helemaal niet sterk. Ik heb ook losgelaten om dat te moeten zijn. En dat helpt me wel. Het blijft voor mij moeilijk om in contact te komen met wat ik voel. Om te zeggen wanneer ik het moeilijk heb. Om aan te geven waar ik nog mee zit in mijn rouwproces. Bij mijn therapeute en mijn vrouw gaat dat al goed. Bij mijn vriendenkring en familie word ik daar steeds beter in. Stilaan voel ik me sterker en sterker. Ooit zal ik de sterke zijn!