‹ Terug

Al een paar weken probeer ik af te spreken met iemand die ik vroeger heb leren kennen uit een coachingsopleiding. Door enkele misverstanden is onze wandelafspraak al een paar keer uitgesteld. Die misverstanden waren niet doelbewust. Anderzijds moet ik toegeven dat ik het een spannend gesprek vind.

 

Het is iemand die samen met haar partner al geruime tijd in een IVF-traject zit. Voorlopig wil het maar niet lukken en ook voor hen is de rollercoaster moordend. Ze hebben zelfs al een miskraam gehad. Ik merk als ik haar bel of sms dat ze kwetsbaar is. Ik vind het sterk dat ze kiest wat ze wanneer aankan. We zijn terug in contact gekomen doordat ze de LinkedIn-post van mijn koffertje gelezen had. Toen gaf ze aan dat ze de energie nog niet had om erover te babbelen. Maar sinds kort lijkt het wel te kunnen.

 

Ik heb met mijn psycholoog eens zitten peuteren in mijn hoofd wat maakt dat ik het gesprek spannend vind. In de kern gaat die spanning vooral over hoop. Ze leeft op dit moment in de hoop dat het zal lukken om mama te worden. Ik weet ondertussen dat ik nooit vader zal worden. Het lijkt erop dat je een berg afwandelt… steeds dieper het dal in… na elke mislukte poging weer wat verder bergaf. Op een gegeven moment ben ik een muur tegen gekomen. In sommige gevallen is er een magische poort nog voor je de muur tegenkomt. Een poort naar een gelukte poging. Een poort naar een andere wereld. Een poort naar het ouderschap. In mijn geval was er geen magische poort. Ik kwam aan bij de muur en er was enkel een hek in de muur. Een hek naar een nog dieper dal. Het dal waar je door moet als je beslist te stoppen en kinderloos verder moet.

 

Het is voor mij vooral spannend omdat ik niet weet of iemand die nog bergaf aan het wandelen is, de muur misschien in de verste al ziet maar nog hoopt op de magische deur. In welke mate heeft die persoon nood om te praten met een buur die aan de andere kant van de muur staat. In eerste instantie wil ik vooral naar haar luisteren. En zien of ik haar kan steunen door herkenning te geven in de emoties die ze nu meemaakt tijdens het IVF-traject. In hoeverre moet ik haar laten zien wat er aan de andere kant van de muur is op het moment dat zij het hek in de muur zou tegenkomen.

 

Ondertussen ben ik er wel uit dat er aan de andere kant van de muur… aan mijn kant van de muur ook hoop is. Hoop op… het komt hier ook wel goed. Het is niet zoals ik wil en gedacht had maar het komt wel goed. Ik ben stilaan het diepe dal aan het uit wandelen. Stap voor stap. Achter de muur is er dus niet alleen een diepte maar ook een weg terug uit de afgrond. Er is daar een andere wereld waar ik ook wel kan leven en fijne momenten kan beleven.

 

Anderzijds bedenk ik me dat ik op het moment dat we nog in de IVF-mode zaten, we geen gesprekken gehad hebben met mensen die al aan de andere kant van de muur waren. Die hun kinderwens al hadden moeten opbergen. Die door het hek gestapt waren.  Ik denk ook dat daar een moment en een tijd voor is. In volle hoop heb je daar geen nood aan denk ik. Als het echt zwaar wordt en je de wanhoop nabij bent, kan het verlossend zijn. Mijn vrouw en ik hebben altijd goed kunnen praten over onze gevoelens. En ook de beslissing om te stoppen met IVF en kinderloos verder proberen te gaan hebben we goed doorgesproken. We hebben elkaar versterkt.

 

Maar het was leuk geweest om op dat moment van iemand buiten onze relatie te horen dat het OK was om te stoppen. Iemand aan de andere kant van de muur die zegt: “Het is komt goed aan beide kanten van de muur. Hier zijn wat tips die je zouden kunnen helpen. Ik ben jouw lotgenoot moest je ook door het hek moeten stappen.”

 

Ik kijk nu anders uit naar onze wandeling. Het is vooral een luisterend oor en een ventilatiekanaal dat ik wil bieden. Ik ben immers ook lotgenoot in het IVF-gedeelte. We zullen wel zien. Het komt wel goed.