‹ Terug

Dit weekend had ik nog eens afgesproken met mijn therapeute. Ze was benieuwd hoe mijn voorstelling voor de VVKE was geweest. Ik vertelde haar hoe ik in één adem mijn verhaal gedaan had. Ik heb genoten van die avond bij VVKE. Het was een aangename avond en zelfs een vorm van therapie. Enerzijds omwille van het feit dat mijn publiek me een blik kon geven op een kant die tijdens ons IVF-traject steeds verborgen gebleven is. Anderzijds omwille van het feit dat ik voldoende met de spaghetti-in-mijn-hoofd bezig geweest ben waardoor ik om kon met de goedbedoelde adviezen.

 

Ik vertelde haar over de interessante vragen die ik gekregen had tijdens mijn getuigenis. Vragen die me aan het denken gezet hebben. Zo vroeg me iemand of het dan een goed idee was om iemand die geen kinderen kan krijgen peter of meter te maken. Geen eenvoudige vraag. Ik ben 2 keer peter. Maar dat was al zo vooraleer we besloten om te stoppen met onze pogingen en ons rouwproces ingingen. Geen idee wat ik nu zou antwoorden op de vraag. Ik denk dat dit van situatie tot situatie afhangt. Het lijkt me wel belangrijk dat dit gebeurt vanuit een geloof dat die persoon een goede peter of meter zou zijn. En niet vanuit een gevoel van medelijden. Hoe graag ik mijn petekinderen ook zie, het zal mijn leegte voor een dochter of een zoon nooit opvullen. Ik ben blij dat ik mijn momentjes met mijn petekinderen heb maar ik ben ook benieuwd hoe het geweest zou zijn om een gans leven impact te hebben op het leven van een dochter of zoon. Ik weet dat dit een over-romatisering is maar dat is hoe ik het ervaar.

 

Een andere vraag ging over het feit of het een goed idee was om de kwaliteit van de embryo’s mee te delen aan de koppels bij de terugplaatsing. Ik had blijkbaar in mijn getuigenis wel wat nadruk gelegd op de feedback die we kregen daarover. Tijdens de eerste poging: 2 embryo’s die niet meer deelden, 2 embryo’s zeer gefragmenteerd en 1 embryo van matige kwaliteit. Poging 2: geen embryo’s op het moment van de terugplaatsing. Poging 3: idem als poging 1. Wilden we dat eigenlijk dan wel weten. Wetenschappelijk zijn er blijkbaar 2 kampen bij de IVF-experten. Diegene die vinden dat dit niet moet teruggekoppeld worden. Op die manier gaat men hoopvol de terugplaatsing in en zou de stress lager liggen en het embryo dus meer kans hebben om te ‘pakken’. Daarnaast zijn de tegenstanders die zeggen dat het belangrijk is om realistische info mee te geven. Moest het dan tegenvallen dan is men minder teleurgesteld. Ook dit volgens mij afhangen van persoon tot persoon en van koppel tot koppel. Mijn vrouw en ik zijn beiden nog al analytisch. We zouden dus graag geweten hebben wat onze slaagkansen geweest waren. Blijkbaar kunnen ze dat in percentages gieten. “Jullie hebben 8% kans op een zwangerschap na deze terugplaatsing” – Slik! Ontspannen ging voor ons toch zeer moeilijk tussen de terugplaatsing en ‘het verdict’. Of de klap minder geweest was weet ik niet zeker. Bij de 3e poging hadden we al een goed beeld welke kaarten ons gedeeld waren. We waren teleurgesteld maar hadden ons daar al iet of wat op voorbereid toen we wisten dat er maar 1 embryo van matige kwaliteit was.

 

Mijn therapeute vroeg me hoe het voelde om al toch wel wat confronterende vragen te krijgen. Ik moet toegeven dat het best wel OK was. We staan nog steeds achter onze beslissing. Aangenaam om te weten dat een groep van experten me niet van mijn standpunt kan brengen. Ik heb zelfs een tip voor de fertiliteitsklinieken in ons land: leer je koppel of client kennen! Hebben ze nood aan cijfertjes of juist niet. Willen ze snelheid maken of temporiseren? Volgens mij kan dit enkel door in het traject aan het begin steevast een consult met een bekwame psycholoog in te bouwen die als enige taak heeft om te leren ontdekken wat voor client er voor hen zit. Op het moment dat dan blijkt dat die client of dat koppel de pech heeft en bij de 35% blijkt te liggen die niet met IVF geholpen is, dan kan er dan bekeken worden in welke mate er nood is aan dat ene momenteel onbestaande schuifje in de ladekast van de klinische wereld: het schuifje met ‘het is OK om te stoppen’.

 

Mijn therapeute koppelde nog terug dat ze de laatste maanden koppels bij haar op consultatie krijgt die het gevoel krijgen dat fertiliteitsklinieken commercieel aan het worden zijn. Dat ze al aan de volgende stap denken vooraleer de andere goed en wel verwerkt is. Met wat ik die avond gezien heb kan ik alleen maar zeggen dat er mensen achter de schermen bezig zijn met een enorme drive. Een drive om cliënten te helpen. Om blijdschap te brengen. Om te streven naar 70% succesratio. Helemaal niet commercieel volgens mij.

 

Daarnaast heb ik 2 zeer toffe experten leren kennen: Koen en Lize. Met Koen hoop ik binnenkort nog eens af te spreken bij pot en pint. Ik wil hem bedanken voor deze kans en de heilzame avond. Stiekem hoop ik op zijn aanbod te kunnen ingaan om eens achter de schermen mee te mogen kijken. Onopvallend en onopgemerkt zodat ik de experten niet stoor in hun super belangrijke taken.

 

Mijn getuigenis bij het VVKE was ook een voorsmaakje van iets dat ik ooit bij bedrijven zou willen doen. Het doelpubliek zal anders zijn. Ook de boodschap zal verschillen. Maar ik zou het super cool vinden als ik bedrijfsleiders, leidinggevenden en werknemers van organisaties en bedrijven via mijn getuigenis kan sensibiliseren voor het feit dat er binnen hun rangen ook mensen zijn die IVF doorstaan of doorstaan hebben. Of die ongewenst kinderloos achterblijven. Hoe ga je om met beide processen. De ene een rollercoaster. De ander een rouwproces. Beiden vaak onzichtbaar. Maar daarom niet minder intens. Beide werelden verenigen via een getuigenis… dat zou me weeral wat meer zingeving bieden voor hetgeen ik zelf doormaak. Ik ben een ruimtevaarder ;-)