‹ Terug

Gisterenavond was het zo ver. Met spanning had ik er naar uitgekeken. Ik mocht mijn verhaal doen op een gesprekavond van de Vlaamse vereniging van Klinische Embryologen, de VVKE. Dankzij Taboe werd ik opgemerkt door Koen Wouters, klinisch embryoloog en voorzitter van de VVKE. Hij nam via deze website contact met me op met de vraag of ik op hun gespreksavond wou komen getuigen.

 

We wisselden telefoonnummers uit en voor ik het wist was ik gesprek met een aangename man die luisterde naar mijn verhaal. Het was de eerste keer dat ik echt met een embryoloog gesproken had. Iemand die met de meeste zorg de eicelletjes en zaadcelletjes samen brengt en de embryo’s opvolgt. Ik had door dat ik onmiddellijk met een specialist te maken had die gewoon was om kinderwensen in vervulling te doen gaan. Een onvervulde kinderwens werd gezien als falen. Wat een drive. Tijdens dat eerste gesprek heeft hij meerdere keren gevraagd: “Maar hebben ze jou dan nooit gezegd wat er scheelde?”.

 

De dag erna bleef dit in mijn hoofd spoken. Wat maakte toch dat dit zo in mijn hoofd bleef spoken. Wou hij me het gevoel geven dat ik niet ver genoeg gegaan was? Maar als ik daarover nadacht dan blijf ik nog steeds achter onze beslissing staan dat we gestopt zijn. Het was op! Neen, het moest iets anders zijn. Ik denk dat ik er ondertussen uit ben. Op het moment dat je in zo’n IVF-traject stapt dan stap je eigenlijk in een science-fiction-verhaal van inspuitingen, onderzoeken, technieken, apparatuur, specialisten,… Op dat moment vertrouw je blindelings op de experten achter het muurtje met het doorgeefluik. Het topteam dat zich letterlijk elke dag, 365 dagen per jaar, weekend en feestdagen met gedrevenheid in zet voor jouw kinderwens. Ze hebben een heel stappenplan om van poging naar poging te gaan tot dat het lukt. Mislukken staat niet in het stappenplan. Ze hebben als het waren een ladekast met allemaal schuifjes.

 

Eén schuifje bestaat echter niet. Het schuifje met “Het is ok om te stoppen”. Een beslissing die we volledig zelf genomen hebben. Een beslissing waar we nog steeds achterstaan. Maar wat was het helpend geweest als dan specialisten of experten gezegd hadden dat het OK was.

 

Na dat telefoongesprek zijn we een pint gaan drinken. Nu kon ik een gezicht plakken op Koen. Ik zat voor een charismatische man die me meenam in technieken en de manier van werken achter de schermen. Een wereld die 5,5 jaar super belangrijk is geweest voor mij maar waarvan ik de detail nooit meegekregen heb. Een strikte organisatie met professionals die het beste van zichzelf geven?

 

Begin deze week kwam ik via Teams in contact met Lize Leunens. Ze is psychologe op de fertiliteitsafdeling van UZ Jette. Zij zou haar kijk op mijn getuigenis geven. Ook nu ontmoette ik een charmante dame die wist waar ze het over had. Haar aanpak van de avond stemde me al meteen gerust.

 

Als ik gisteren de groep aanhoorders beluisterden dan komen zij nauwelijks in contact met de koppels met een kinderwens. Dat is werk voor de specialisten en consulenten voor het muurtje en soms de psychologen van de fertiliteitsafdeling.

Ik was best wel zenuwachtig om mijn verhaal te doen. Ik had 12 pagina’s uitgeschreven tekst voorbereid. In eerste instantie was ik van plan die voor te lezen. No way dat ik die van buiten zou kunnen opzeggen. Ik werd ingeleid door Koen. En dan was het aan mij. Ik nam één blik op mijn eerste pagina en ben toen 70 minuten lang beginnen vertellen. Met af en toe een kleine blik op mijn papieren stroomde mijn getuigenis eruit. Af en toe kwam er een vraag uit het publiek. En dat had ik stiekem gehoopt want dat maakte het geheel spontaner.

 

Mijn intro begon met het feit dat er in de groep van embryologen en laboranten waarschijnlijk zelf mensen zouden zitten die hulp nodig gehad hadden. Misschien zelfs enkele met een onvervulde kinderwens. Er waren immers een dikke 60 personen in de zaal. De helft van alle Vlaamse embryologen en laboranten. Wat een eer. Achteraf bij de toog zijn inderdaad 3 dames op me afgestapt. Eentje was kinderloos en gaf aan dat de vraag “Heb je kinderen?” inderdaad wel vaak gesteld wordt. Maar dat zij die zelf niet probeerde te stellen. De 2 andere dames hadden respectievelijk ICSI en eiceldonatie nodig gehad om hun kinderwens in vervulling te zien gaan.

 

In deze blog pik ik alvast één vraag van het publiek eruit. Ik had net verteld dat we niet voor eiceldonatie gingen. Even daarvoor had ik het over het feit dat je na elke pick-up moet aangeven wat er met de resterende ingevroren embryo’s moet gebeuren mocht je zwanger geraken. We zijn helaas nooit zo ver geraakt maar moesten toch braaf elke keer dit document invullen. Er zijn dan 4 keuzes:

• Vernietigen
• Wetenschappelijk onderzoek
• Opgeven voor donatie
• Het postmortum-vraagstuk (wat als één van beide partners overlijdt?)

De eerste keer hebben we voor ‘wetenschappelijk onderzoek’ gekozen. Maar naarmate onze kaarten gedeeld werden, werd ook donatie een optie. De dame in het publiek vroeg me waarom we zelf niet voor eiceldonatie zouden kiezen maar een ander koppel dit wel zouden gunnen. Mijn antwoord was dat dit voor ons een grens was die we tegen gekomen waren. Waar we beiden niet voorbij wilden gaan. En waarbij we beseffen dat sommige koppels hier minder problemen mee hebben. Beide standpunten zijn ok. Ik merkte dat ik het moeilijk uitgelegd kreeg. Achteraf bleek dat de dame in kwestie één van haar twee kinderen via eiceldonatie gekregen had.

 

Het was een avond vol belevenissen en met nog veel meer verhalen. Dat is iets voor de volgende keer. Anders wordt deze blog een boek ;-)