In eerste instantie wilde ik mijn leven op de pauzeknop zetten nadat we een punt gezet hadden achter onze IVF-trajecten. 1 maand om volledig in het gevoel te duiken om nooit papa te worden. Mijn vrouw begreep dit eerst niet. Hoe kon je zo iets nu in 1 maand verwerken. Maar het ging me helemaal niet om het verwerken. Het was voor mij puur een vertrekpunt. Het zal immers mijn heel leven duren om hier mee om te kunnen gaan en dit een plaats te geven. 

Ik heb dat uiteindelijk nooit gedaan. Ik merkte schroom. Ik rouwde immers over een dochter die ik nooit gehad heb. Maar in mijn hoofd was ze er wel. Ik zou die maand gebruikt hebben om alle zaken die ik zou missen op te schrijven en in een doosje te steken. En dat doosje een plaats geven in onze mooie tuin. Daar zouden zaken opstaan zoals: Ik ga nooit een naam mogen kiezen voor haar. Ik zal nooit het woordje papa horen. Ik zal nooit weten wat haar lievelingskleur was. Ik zal nooit naar haar volleybalwedstrijden kunnen gaan kijken,… Dat doosje zou propvol zitten na 1 maand.

In het begin wilde ik ook dit proces heel graag met mijn vrouw doorlopen. Ik heb veel tijd gestoken om haar hiervoor te motiveren en mijn rouwproces haast op te leggen. Uiteindelijk heb ik ingezien dat dat geen zin heeft. Ieder zijn proces. Maar als koppel is het belangrijk om tijdens dit rouwproces regelmatig om je heen te kijken. En te zien… waar staat de ander? Waar heeft mijn partner nood aan? Waar heb ik nood aan? Ik ben redelijk snel naar een rouwconsulente gegaan gespecialiseerd in onvervulde kinderwens. Niet eenvoudig te vinden! Het klikte onmiddellijk. Mijn gesprekken met deze therapeute waren voor mij ankerpunten om even met mijn vrouw af te stemmen. ’s Avonds na elke sessie besprak ik immers hetgeen ik ‘geleerd’ had. Het gaf mij de kans om aan mijn vrouw te zeggen waar ik mee zat en welke inzichten ik hierover had. Anderzijds kon zij haar visie hierop geven en wist ik hoe zij aan de slag ging met het rouwproces. Tot op de dag van vandaag ben ik er trots op hoe we dat beiden aanpakken. Ik heb het gevoel dat we hier veerkrachtig mee proberen om te gaan.