Afgelopen dinsdag was er eindelijk de comedyshow voor Taboe – mensen met een onvervulde kinderwens. Ik had er enerzijds enorm naar uitgekeken. Anderzijds was het best wel spannend. Samen met het publiek zouden we voor de eerste keer beelden te zien krijgen van onze week in augustus 2020. We moesten anderhalf uur op voorhand daar zijn. We werden ontvangen als ‘sterren’. Eén voor een kwam de crew goeiendag zeggen. Het was ongelooflijk om Steve, Katrien en Mireille terug te zien.

De zaal zat stampvol op het moment dat we vieren binnenkwamen. Ik zag onmiddellijk mijn familie en vrienden zitten. Het was zo’n steun dat zij ook daar waren en dat ik dit met hen kon delen. En dan ging het van start. Om te beginnen werd er een video getoond van onze week in d’Ardennen. Er kwamen fragmenten van onze interviews en onze babbels aan de tafel aan bod. Ook het vliegvissen en het terrasje werden in beeld gebracht. Het was enorm raar om mezelf zo op een groot scherm te zien en te horen. Ik weet dat ik niet altijd goed uit mijn woorden kom. Maar Kat, de regisseuse, had dat heel vakkundig weggeknipt zodat het vloeiend in beeld kwam. Ik was wel wat bezorgd dat ik niet te emotioneel in beeld gebracht werd. Maar volgens mij viel dat nogal mee.

Het was enorm mooi om de interviews van de anderen te zien. Stuk voor stuk straffe getuigenissen. Stuk voor stuk emotie. En dat merkte je. De zal was grotendeels gevuld met lotgenoten. Op een gegeven moment getuigt Steve dat hij zijn dochtertje al een naam gegeven had. Ik herkende dit want ik had dat ook gedaan. Op dat moment zag ik in mijn ooghoek dat het dijbeen van mijn buur door zijn vrouw vastgepakt werd. Voor mij een teken van herkenning. Want ik zag ook dat die kerel het moeilijk had. Toen moest ik ook wel even een krop in mijn keel wegslikken.

Ook de comedy was top vond ik. Geen gemakkelijk thema om grappen over te maken. Het gaat immers over een rouwproces. Er werd dus voornamelijk gelachen met mensen met kinderen. Gelukkig was dat een persiflage en zijn niet alle koppels met kinderen zo in het echt. Ik hoop dat mensen met kinderen vooral kunnen lachen met deze humor en er geen aanstoot aan nemen. En ik hoop dat ze vooral genieten van het feit dat ze kinderen hebben! Daar kan niets boven als je het mij vraagt.

Na de voorstelling namen mijn familie en vrienden stuk voor stuk de tijd om te luisteren hoe het voor me was. Zalig. Ik wist dat ik een toffe mama, zussen, vrienden en vriendinnen had. Maar wat deed het deugd dat ze die avond vrij gemaakt hadden in hun agenda om naar het verre Antwerpen af te zakken en dit met mij mee te maken. Zalig. 2 koppels waren bezorgd dat ze in het verleden niet te veel advies gegeven hadden. Of niet teveel over hun kinderen gesproken hadden. Een bezorgdheid die helemaal niet nodig was. Ik zou het spijtig vinden moesten ze in de toekomst anders tegen mij gaan doen. Ik hoop dat dat in de finale versie misschien nog iets meer in de verf gezet wordt. ‘Ze’ moeten niet anders doen tegen mij. Er af en toe naar vragen doet al veel. En ik ben nu zo ver dat ik er ook zelf over kan beginnen. Zeker tegen mijn familie en vrienden.

Ik ben zo gezegend dat ik zo veel zorgzame en lieve mensen rondom me heb. Het komt goed!