‹ Terug

Gisteren had ik een meeting met een collega uit een andere regio. Na lange tijd eindelijk nog eens fysiek in hetzelfde goed geventileerde lokaal vergaderen. Dat deed deugd. Ik ben niet zo’n fan van al die Teams-meetings. Dan zie ik de mensen niet echt. Dan kan ik ze minder goed lezen. Ik was dus blij toen deze collega zei dat hij wel zou afkomen. Hij moest nochtans van ver komen. Enkele weken geleden had hij me via Teams al eens laten weten dat hij mijn post op LinkedIn gezien had en dat hij alle posts op deze website gelezen had. Ik voelde me vereerd.

 

Bleek dat die collega samen met zijn vrouw een immens IVF-traject hadden afgelegd. Een ware rollercoaster met veel ups en downs. Met veel hoop. Met veel teleurstelling. Met veel angst. Uiteindelijk na heel veel pogingen en een thriller van een zwangerschap kregen ze een wolk van een dochtertje. Die is ondertussen 3 jaar. Evenveel jaar als mijn rouwproces.

 

Ik moet toegeven dat ik het altijd wel een beetje spannend vind om met lotgenoten te praten. Hij is immers lotgenoot in het IVF-gebeuren maar niet helemaal in de ongewenst-kinderloos-wereld. En toch. Ook hij had gedroomd van 2 kids. Voorlopig zit dat er niet in. En gezien de risico’s die ze hebben moeten nemen zegt het hoofd dat het geen goed idee is om te gaan voor dat 2e kind. Maar het hoofd is het hart niet. Loslaten geblazen… pffff!

 

En ook al zijn we lotgenoten in bijvoorbeeld het IVF-traject. Elk traject is anders. Ik vind het dan spannend om geen foute dingen te zeggen. Geen dingen die ik zelf ook niet graag zou horen van iemand anders. Als ik zijn IVF-traject bekijk dan krijg ik kippenvel bij het aantal pogingen dat ze ondernomen hebben. Ik denk niet dat ik dat zou aankunnen. Bij ons was het relatief snel duidelijk dat er meer dan een mirakel nodig was. Dat maakte dat bij ons de hoop snel wegvloeide. Dat was volledig anders bij hen. Ze hadden uiteindelijk wel embryo’s in de vriezer. Ze hadden tientallen terugplaatsingen. Ze zaten dus tientallen keren in de rollercoaster van hoop en teleurstelling en hebben daarbij zelfs zwangerschappen gehad die onderbroken werden. Ik kan me niet half inbeelden hoeveel pijn dat gedaan moet hebben. Zeer straf! En daarom ben probeer ik dan advies achterwege te laten.

 

Het is niet aan mij om zijn verhaal hier uit de doeken te doen. Hij kan dat veel beter vertellen dan ik. Tijdens ons gesprek was het duidelijk dat dat zeldzaam is. Zo babbelen… zonder blad voor de mond… je diepste hersenspinsels delen. En geen oordelen aan de andere kant te hoeven horen. In tegendeel. Enkel herkenning, empathie. Oprecht luisteren. Onbeschrijfelijk.

 

Zijn verhaal deed me iets. Het was een mede-wakkere. Zijn moed om het met mij te delen. Want ook hij heeft afscheid moeten nemen. In je hoofd heb je namelijk een idee van vader worden. Zo’n IVF-traject gooit heel dat beeld omver. Ik herkende me zo hard in wat hij vertelde. Hoe hij ook boos was geweest op de wereld. Hoe hij het ook oneerlijk vond. Waarom het voor hen niet lukte en bij zovele anderen wel. Over hoe de medische wereld je alleen maar vooruit stuwt. Je haast geen rust gunt om te bekomen of de dingen op een rijtje te zetten. Of hoe moeilijk het is om hulp te zoeken bij een therapeute zonder vooroordelen. Heel vaak wordt die hulp niet gevonden. We hebben het ook gehad over onze koffertjes. Dat van hem is anders dan dat van mij. En met een heleboel dezelfde dingen gevuld. Maar ook met een heleboel andere dingen. Super verschillend en toch hetzelfde. Want ook hij heeft moeite om het koffertje soms op tafel te leggen en te zeggen tegen familie en vrienden: “Kijk hier worstel ik mee! Luister je even naar me?”. Onze eindconclusie was positief. Onze trajecten zorgden voor verbinding. Als één van ons niet had meegemaakt wat hij meegemaakt had, dan was die connectie er niet zo geweest. Of toch alleszins ander geweest.

 

Hij gaf aan dat hij graag naar de comedyshow van Taboe zou komen. Die gaat door in de Arenberg in Antwerpen op dinsdag 21 september om 18u30. Het was zo leuk om in zijn verhaal Mireille, Steve, Katrien en mezelf te zien passeren. De dingen die hij vertelde kon ik steeds wel koppelen met mijn eigen verhaal of dat van de 3 anderen. Dat maakt Taboe waardevol voor lotgenoten. Ook voor anderen maar vooral voor lotgenoten. Ze gaan zich zo hard herkennen in ieder van ons. En herkennen lost niets op… dat weet ik. Maar het is wel een troost te weten dat je niet alleen bent met je pech. En dat het wel goed kan komen.