‹ Terug

Het was weer een interessante week. Via het mailadres op deze website had een psychologe gereageerd dat ze in haar praktijk verwezen had naar deze website. Dat maakt me blij want dat zou ik graag willen bekomen met deze website. Lotgenoten die op zoek zijn naar herkenning of zelfs erkenning van hun verdriet, pijn, soms woede en hopelijk ook hoop. Ik besef dat de verhalen die hier neergeschreven staan maar kleine, korte impressies zijn van de realiteit. En het zijn dan nog mijn indrukken, ervaringen, gevoelens. Iedereen is anders. Iedereen gaat anders om met een onvervulde kinderwens.

 

Het helpt me om naar verhalen van lotgenoten te luisteren. Zowel lotgenoten uit de IVF-wereld als lotgenoten die niet mama of papa zijn kunnen worden. Ik heb het hier al wel vaker geschreven. Elk verhaal is uniek. Elk proces is anders. Maar de onderstroom is dezelfde. Die elementen die je bij niet-lotgenoten niet uitgelegd krijgt en bij lotgenoten zelfs zonder woorden kan uitleggen. De rollercoaster van het IVF-traject… Het gemis van het kind dat je zo graag had gehad, dat in je hoofd al bestond en opgroeide maar dat niet is… De soms ongelukkige reacties en de blijdschap wanneer je iemand tegenkomt die gewoon naar jou luistert en niet probeert te helpen…

 

Ik hoop dan ook stiekem dat mijn verhalen ergens wat steun kunnen betekenen. Voor lotgenoten: “Je bent niet alleen” – “Het is oneerlijk en onrechtvaardig”… maar ook “Wat hielp mij om uit het dal te kruipen” – “Wat is voor mij een ander soort geluk zonder dat ik ontrouw ben aan mijn ongewenst kinderloos zijn”. Voor mensen met kinderen of zonder kinderwens hoop ik ergens een beeld van een wereld te kunnen schetsen die ze nooit zullen hoeven te kennen maar die hen taal kan geven om in dialoog te gaan met vrienden en familie die ongewenst kinderloos is.

 

Deze week heb ik ook weer kunnen afspreken met Koen Wouters, voorzitter van de VVKE. Een tijdje geleden mocht ik voor een team van embryologen mijn verhaal doen. Het was een topavond. Al die experten met een drive om koppels met een kinderwens te helpen. Hun vragen achteraf hebben me geholpen om bepaalde spaghettislierten in mijn hoofd te ontwarren en een plaats te geven. Ik merk dat de klinische wereld een groot stuk voor mij verborgen is gebleven. Ook al mocht ik soms bij de pick-up aanwezig zijn. Of nam de consulente of fertiliteitsarts de tijd om de volgende stappen uit de doeken te doen.

 

In ons gesprek deze week werd ik weer wat verder meegenomen in de selectieprocedure om de beste zaadcellen te pakken te krijgen. Of de slagingspercentages die soms toch wel wat kunnen verschillen tussen fertiliteitscentra. Of het onderzoek dat Koen voert om de natuurlijke omstandigheden zo goed mogelijk na te bootsen bij de selectie van topsperma. En dat voor dit onderzoek zelfs de universiteiten ingeschakeld worden. En dat de proffen daar dan ook weer helemaal in hun nopjes zijn omdat ze uitgedaagd worden om het onverkende te verkennen.

 

Een eye opener voor mij was dat embryologen bij de terugplaatsing toch ook wel bezig zijn met het effect van wat ze zeggen op de wensmama (en wenspapa). Blijkbaar kunnen ze op basis van het embryo (fragmentatie,….) en nog wat andere factoren een slagingspercentage meegeven aan de patiënten. Maar doe je dat dan? Zou het niet beter zijn dat je als wensmama het percentage niet weet zodat je zo positief en relax (nvda: not gonna happen 😉) de volgende 2 weken van radiostilte ingaat om dan het verdict te krijgen? Volgens mij is dit afhankelijk van het koppel. Ik spreek nu voor mezelf maar ik had graag de percentages geweten. We hebben dat nooit te horen gekregen. En misschien zou ik na één keer ook gevraagd hebben om niets meer te becijferen. Onze kaarten lagen dusdanig slecht dat ons slagingspercentage nooit echt hoog geweest zal zijn. 2 keer een terugplaatsing met een matig embryo. Matig… dan weet je wel genoeg.

 

In ons gesprek kon ik ook een soort van ongeloof en teleurstelling merken binnen de wereld van embrylogen dat er de laatste jaren ondanks alle inspanningen en technieken maar beperkte winst is geboekt in het percentage van mensen en koppels wiens kinderwens ze kunnen vervullen. Ik heb toen aan Koen meegegeven om deze inspanningen te blijven doen. Al is het maar één mama of koppel die kunnen helpen, dan zijn al die inspanningen het helemaal waard.

 

Ik wou immers dat wij dat ene koppel geweest waren.