‹ Terug

Een tijdje geleden sprak ik mijn psycholoog weer. Het was weer even geleden waardoor er veel te vertellen was. Ik merkte dat mijn bezoek aan CRG Jette me het meest bleef bezig houden. Ik vertelde over de blik achter de schermen en hoe fascinerend ik dit allemaal vond. De mate van professionaliteit en de drive om wensouders verder te helpen. There was no room for error! Door dit bezoek in mijn hoofd weer even vast te pakken merk ik dat het me weer geholpen heeft in mijn verwerkingsproces.

 

Al die mogelijkheden die er zijn, al die experten die dag in dag uit het beste geven van zichzelf… dan voelt het OK om te stoppen. Het voelde al ok en ik had niet per se bevestiging nodig. Maar door hen bezig te zien en dan te weten wat onze resultaten waren, dan was het OK om hier te stoppen. Het was voor ons als koppel en ons mentaal welzijn een must om te stoppen. Maar het was ook wetenschappelijk ok om te stoppen. Indirect heeft Koen en zijn team me dat laten zien.

 

Het deel achter de schermen vond ik vooral fascinerend. Ik heb zaken geleerd en gezien waar ik op het moment dat we in de trajecten zaten helemaal niet bij heb stilgestaan. Het was een groot contrast met de publieke delen van het bezoek. De wachtruimte, het dokterscabinet, de rode deur. Die zaken kwamen binnen. Dat doet me beseffen dat zo’n IVF-traject best wel een traumatische gebeurtenis is. De rode deur in het bijzonder omdat we achter die deur de laatste keer te horen kregen dat het niet gelukt was. En op onze terugrit naar huis hebben we toen beslist om onze pogingen te staken.

 

Bij de gedachte om los te laten steekt mijn drang om iets achter te laten de kop weer op. Door ons gesprek zie ik nu dat ik micro-momentjes steel om mijn ‘ziel’ op de een of andere manier achter te laten. Het laatste moment dat ik me herinner was een babbel die ik had met de 2 pubers van mijn oudste zus op het verjaardagsfeestje van mijn petekind. De oudste staat voor de keuze om verder te studeren. Ze is getalenteerd wat maakt dat ze alle kanten op kan. Ze is bezig om af te toetsen met haar ouders, haar broer, haar leerkrachten en vriendenkring. Ze vindt het spannend en je ziet de druk die ‘kiezen’ teweeg brengt. Daarop ben ik in een gesprek verzeild geraakt waarbij ik angstvallig probeerde om haar gerust te stellen. Wat ze ook zouden kiezen, zolang ze iets met passie en goesting doen, dan komt dat allemaal in orde. Een zwaar gesprek terwijl ik meestal de grapjas ben.

 

Door hier met mijn psycholoog over te praten merk ik dat ik haast drammerig te werk ga. Mijn nichtje en neefje moeten nogal raar opgekeken hebben toen ik haast prekerig de woorden uitsprak: “Komt wel goed”. Maar dat is eigenlijk wel hetgeen ik wil achter laten. Het komt wel goed. Maar hoe komt het dan wel goed? Op het moment dat je tegenslag hebt, is het belangrijk dat je je omringt met mensen die om je geven, voor je zorgen, naar je luisteren en er gewoon zijn voor jou. Verder lijkt het me belangrijk dat je die dingen doet die dicht bij je waarden en normen liggen, die in je passie liggen. Zaken waar je energie van krijgt. En geen grote zaken. Zoek lichtpuntjes in de kleine dingen.

 

Tijdens ons gesprek kwam ook ter sprake dat ik het voor de zomervakantie lekker druk had. Zowel op het werk als privé. Veel ballen om in de lucht te houden. Dat is eigenlijk niet echt veranderd maar ik merk dat ik een aantal ballen bewust even langs de kant leg. Eén van die ballen is het schrijven van deze blog. Ik zou het graag anders zien maar het is OK om minder frequent te schrijven. Daarop stelde mijn psycholoog de vraag: “Je steelt je micro-momentjes om na te zinderen maar je hebt hier ook al aangegeven dat je via je website anderen/ lotgenoten probeert te bereiken om na te zinderen. Wat doet het neerleggen van die bal dan met jou?”

Ik merk dat het schrijven van deze blog me nog steeds helpt om de spaghetti in mijn hoofd wat te ontwarren. Anderzijds hoopte ik lotgenoten te ontmoeten. Ik heb een 2-tal reacties gekregen sinds ik deze verhalen neerschrijf. Maar het blijft moeilijk om lotgenoten via deze weg tegen te komen. Waarschijnlijk omdat de drempel groot is. Ik ben geen website-wizzkid waardoor je via Facebook ‘commentaar’ kan achterlaten of je verhaal kan delen. Lotgenoten doen dit niet. Of via het e-mailadres op de website. Ik check mijn mailbox elke dag maar ook hier geen reactie. Ik vermoed dat lotgenoten eerder anoniem contact willen zoeken (als ze daar al behoefte aan hebben). Eerst eens zien welke vis ze in de kuip hebben. Even aftoetsen of er wel voldoende veiligheid is om je verhaal te delen. Hetgeen mijn website dus nodig heeft is een chatroom waar bezoekers anoniem zaken kunnen posten. En daar sta je dan als website-nitwit. Geen idee hoe ik hier aan moet beginnen. Ik denk dat ik eens contact ga opnemen met Nomeo. Misschien dat ik op deze cyber Monday wel een actie kan scoren 😉. Hopelijk kunnen zij me verder helpen met mijn boodschap: “Komt wel goed!”