‹ Terug

Een tijdje geleden gingen we met een metekind van mijn vrouw naar Planckendael. Een half uurtje na het openen van het dierenpark stonden we aan te schuiven. Het was een drukte van jewelste. Iets wat we niet gewoon zijn. Reden… het was paasvakantie. Er waren duidelijk meer mensen die dat idee hadden. Het was dan ook schitterend weer.

 

Door die drukte beseften we dat wij vaak buiten de schoolvakanties verlof namen om een dagje zoo te doen. Moesten we een kind gehad hebben dan hadden we die drukte met veel plezier erbij genomen. Nu met ons neefje ook natuurlijk want die heeft zich enorm geamuseerd. Maar het is een van de kleine gemakjes om enkel met je vrouw rekening te moeten houden. We zijn niet gebonden door schoolvakanties om toffe dingen te doen.

 

Het was soms wel confronterend. Het eerste half uur hebben we achter 2 koppels gelopen waarvan de vrouwen over niets anders dan hun bevalling konden praten. Het was weer precies de Truman Show. We kunnen er ondertussen al om lachen. Het was vooral een dagje waar we onze fascinatie voor dieren aan ons neefje van 6 jaar konden doorgeven. Gelukkig wordt dat ook al ingelepeld door zijn mama en papa.

 

Een groot deel van de dag hadden we samen uitgekeken naar de roofvogelshow. Maar toen het moment naderde, begon hij het wel spannend te vinden. Hij was ongerust dat de roofvogels hem gingen aanvallen. We moesten hem wat bedaren. En dat lukte ons. Met de hulp van… Een authentieke indiaan. Jawel!

 

De indiaan scheen de ‘valkenier’ te kennen. Hij kwam achter ons staan. Om ons petekind gerust te stellen, stelde ik voor om aan de indiaan te vragen of het gevaarlijk was. “Natuurlijk niet”: zei hij. Het duurde nog een half uur voor de show begon en we sloegen aan de praat. In mijn beste Engels kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg ik die man de kleren van het lijf.

 

Hij was afkomstig van de NAVAJO-stam. In België waren er momenteel 3 en hij ging nog regelmatig terug naar Amerika. Van de valkenier kreeg hij een prachtige arendsveer. Hij vertelde ons over het respect dat zij hebben voor de natuur. Zijn naam was Black Eagle. Een half jaar geleden had hij zijn vrouw verloren. Zij noemde Red Skin. Je zag dat hij heel veel van haar hield en haar enorm miste. Toen hij ons zijn leeftijd vertelde viel ik stijl achterover… 80 jaar. Dat half uur hebben we zo intens gesproken. Die man maakte echt indruk op mij. Hij vertelde hoe je een echte indiaan van een ‘valse’ kon onderscheiden.

 

De show begon. Ons neefje was helemaal over zijn schrik heen. Zelfs toen de valkenier een kuikentje op 5 meter van zijn voeten gooide en dat hap-slik-weg verorberd werd door één van de gieren. Tijdens de show haalde de indiaan een steen uit zijn indianen-paspoort. Inderdaad… Indianen hebben blijkbaar een indianenpaspoort met kleuren die elk een betekenis hebben. En in dat paspoort zaten dus ook stenen die elk een betekenis hadden. Ik kreeg een roosachtige steen. De steen van de hoop. Ik was ontroerd dat die man mij die steen gaf. Juist die steen. De steen van de hoop.

 

De steen zou me altijd aan dat moment met mijn neefje doen denken. En aan de indiaan natuurlijk. Ik wilde het moment ook “vereeuwigen” door te vragen of we met hem op de foto mochten. “What a mistake-a to make-a”. Blijkbaar geloven indianen dat een stukje van hun ziel weggenomen wordt bij elke foto die genomen wordt van hen. In Amerika moet er zelfs voor betaald worden. Ik verontschuldigde me onmiddellijk. Maar de Black Eagle zei dat het toch mocht. En zo hebben we een foto van ons neefje met een echte Indiaan.

 

Na een ijsje sloten we de dag in het dierenpark af. Later die week hoorde we van mijn schoonouders en schoonzus dat ons neefje had verteld van de echte indiaan. Niemand had hem geloofd. En dus moesten we zijn verhaal bevestigen. Je had hem moeten zien glunderen. Trots dat hij een echte indiaan gezien had. Ugh!

 

Die steen van hoop heeft voor mij wel wat betekenis gekregen. Hoop op nog van die momenten. Maar ook hoop op ‘dat het goed komt’. Hoop op een ander geluk maar ook geluk. Komt goed!