‹ Terug

Afgelopen zaterdag had ik een afspraak met mijn psycholoog. Ik had slecht geslapen. Mijn werk hield me wakker. De laatste maanden kwam ik er niet toe iets te schrijven voor deze blog. Belangrijk in mijn verwerkingsproces. Ik merkte dat ik last had van het feit dat mijn werk precies meer mentale ruimte innam dan mijn ongewenst kinderloos zijn. Na mijn gesprek met mijn therapeute kan ik ook dat weer in een ander perspectief plaatsen.

 

Voor ik mijn sessie aanvatte had ik een uurtje tijd voor mezelf. Ik besloot mijn timer op 30 minuten te zetten en een wandeling door de mooie Voerense natuur te maken. Bij het signaal zou ik rechtsomkeer maken en mooi op tijd zijn voor mijn gesprek.

 

Wat een wandeling was me dat! Een opeenvolging van metaforen en zelfcoaching. Ik was nog geen 200 meter ver toen ik 10 meter boven mij een koppel buizerds opmerkte. Ze maakten cirkels. Zo voelt het nu in ons rouwproces soms ook. We komen soms op hetzelfde punt als waar we vertrokken waren. Soms zakken we zelfs een stukje. Ik wandelde verder. Ze bleven me precies volgen. Na een kwartiertje keek ik omhoog en zag dat ze nu heel hoog waren. Waar het dus eerst leek alsof ze maar in cirkeltjes bleven draaien, waren ze in werkelijkheid stap voor stap hoger geraakt. Daarbij verloren ze elkaar niet uit het oog. En kwamen ze soms tot bij elkaar. Als aansporing of misschien als controle. Zo van ‘Waar sta jij nu?’ of ‘Alles ok met jou?’. Het stemde gerust. Daar waar een fertiliteitstraject een wereld is vol feedback en samen keuzes maken kan het in het rouwgedeelte wel soms eenzaam zijn. Eenzaam in het feit dat je vooral voor jezelf moet kijken wat voor jou de juiste stap is. Mijn vrouw kan dit niet voor mij bepalen en ik niet voor haar. Maar het is daarbij belangrijk om elkaar niet uit het oog te verliezen.

 

Wat verder zag ik een bosje bomen waarvan de kruinen boordevol maretak zaten. Dat kon ik goed zien want de bomen stonden nog niet in blad. Maretakken zijn parasieten voor bomen. Ze nemen energie van de boom in kwestie af om zelf te groeien. Ze stonden veraf. Ik maakte de vergelijking dat ik momenteel duidelijk kan zien welke mensen rondom me energie geven en welke mensen me energie kosten. Die laatste categorie probeer ik wat op een afstand te houden. En als ze dichterbij komen, dan ben ik me bewust van de energie die ze me kosten zodat ik gewapend ben. Ook dat was een geruststellende gedachte.

 

De rest van de wandeling was een opeenstapeling van metaforen die eerder naar de bezorgdheden op mijn werk refereerden. Ik kwam de gespreksruimte binnen en vertelde over mijn ‘beeldenwandeling’. Daar waar ik voor het gesprek niet echt goed structuur in mijn verhaal kon brengen had de wandeling me rust gegeven. Natuurlijk kwam de impact van het werk in mijn leven op dit moment ook ter sprake. De collega die ik wil zijn. De manier waarop ik met collega’s wil omgaan. De context die nu een aantal zaken anders stelt. De mate waarin mijn werk op dit moment plaats in neemt in mijn ‘bokaal’ (zie Het verhaal van de stenen, de kiezel, het zand en het water). Ik had het er moeilijk mee.

 

Ongewenst kinderloos door het leven gaan blijft toch de meest ingrijpende gebeurtenis die ik heb meegemaakt. En nu laat ik me zo opslorpen door het werk. Door mijn gesprek merkte ik dat de steen ‘ongewenst kinderloos’ kleiner geworden was. Een goede zaak. Hij is er nog. Hij zal er altijd zijn. Maar hij neemt niet meer al de plaats in in mijn leven. Het stoorde me echter dat de steen ‘werk’ dan zo groot geworden was. Groter dan belangrijkere stenen zoals bijvoorbeeld ‘familie’. Ik kreeg wat handvaten om de grootte van mijn werksteen wat meer in evenwicht te brengen. Het is aangenaam om te merken dat het me gelukt is om deze week hierin al kleine stapjes te zetten.

 

En verder ben ik tot het besluit gekomen dat ik regelmatig zo’n wandeling ga maken. Even zien welke natuurbeelden dan bij me binnenkomen. Even vertragen en verstillen. Even alles op een rijtje zetten. Even aarden met wat ik belangrijk vind. Om zo mijn stenenmanagement op orde te houden.